Als ik de kleedkamer binnenloop zit gitarist Marc Rizzo wat op zijn instrument te pielen. Van mij hoeft hij niet weg, een beetje achtergrond muziek is natuurlijk nooit mis, maar hij besluit toch te gaan. Vrij obligaat vraag ik de bassist hoe de tour tot op heden verloopt, en op een standaard vraag volgt meestal een standaard antwoord. Ook nu. “Super! Zonder twijfel de beste tour waar ik ooit deel van uitmaakte. We zijn nu twee weken onderweg, de zalen zijn bijna altijd uitverkocht en het publiek is fantastisch.”

Toch is er nog een lange weg te gaan. De huidige tour is moordend en doet in nog geen twee maanden liefst 56 steden aan. “Sinds mijn eerste tour met Soulfly gaat het al zo. Elke tour is slopend, maar gelukkig hebben we tot nu toe weinig problemen gekend. Voordat de tour begon zaten we een maandje thuis. De eerste paar shows is altijd even wennen. Max doet het altijd wel rustig aan, hij moet natuurlijk rekening houden met zijn stem. Hij had er een beetje last van vorige week, maar het is geloof ik al weer over. Ik weet niet hoe hij het doet. Hij drinkt thee of iets dergelijks. Ik snap nooit hoe hij het volhoudt. De andere jongens zijn ook vrij rustig. Dus je hebt eigenlijk drie rustige muzikanten en dan heb je mij nog.” Vol trots vertelt de Amerikaan verder: “Iedere avond sla ik er wel een paar achterover, daarna doen we de show en als we klaar zijn neem ik er nog een paar voordat ik ga slapen.”

Soulfly
Je kunt gerust stellen dat Burns een rasmuzikant is. Voordat hij bij zijn huidige werkgever neerstreek speelde hij al in diverse andere bands en naast zijn job als basgitarist in Soulfly is hij tevens gitarist van Primer 55. “Sinds 1999 verdien ik mijn brood met het maken van muziek. Met m’n andere band, speelden we vaak in het voorprogramma van Soulfly en we stonden beiden op Ozzfest. Toen Max me vroeg of ik in zijn band wou komen spelen was ik best verrast. Op dat moment was ik gewoon met mijn eigen band bezig en had ik geen idee of er iemand uit de band was gestapt of was ontslagen. Op een dag kreeg ik een telefoontje van Max en hij vroeg me hoe het ging. Ik zeg ‘lang niet gesproken’, hij zegt ‘we nemen momenteel een nieuwe plaat op, voel je er wat voor om de baspartijen voor je rekening te nemen?’ Natuurlijk zei ik ‘ja’ en vroeg hem wanneer ik moest beginnen. De volgende dag zat ik bij hem in de studio in Arizona en namen we ‘Prophecy’ op.”

Komen en gaan
Burns is zich er terdege van bewust dat Soulfly-leden (exclusief Max uiteraard) nooit lang deel uitmaken van de band. Bang om te worden ontslagen is hij echter niet en de hij ziet de toekomst eigenlijk heel positief tegemoet. “‘Prophecy’ en ‘Dark Ages’ zijn de eerste twee platen waarbij de line-up hetzelfde is gebleven. We moeten dus wel iets goed doen. Twee platen, dat is toch wel een mijlpaal”, vertelt de verkouden Amerikaan met een lach. “Het gaat nog steeds goed. Vanaf de eerste dag heb ik alles met een korreltje zout genomen. Zo ga ik nu eenmaal door het leven. Vandaag gaat alles prima. Morgen? Dat zien we dan wel weer. In ieders leven veranderen er dagelijks bepaalde dingen, niet alleen in het leven van iemand die in Soulfly speelt. Niemand weet wat er in de toekomst gebeurt, dus ik maak me er niet druk om. Als Max besluit om niet met mij verder te gaan is dat best. Dan pik ik de draad met m’n andere band weer op. Voor de platen die ik met Primer 55 heb opgenomen heb ik alle teksten geschreven en alle bas- en gitaarpartijen ingespeeld. Max was fan van Primer 55 en wist zodoende dat ik ook met een basgitaar overweg kan.”

Donkere tijden
December 2004 was voor elke metalliefhebber een desastreuze maand vanwege de moord op Damageplan- en voormalig Pantera-gitarist ‘Dimebag’ Darrell Abbott. Ook voor de rest van de wereld was het een rampmaand, want een paar weken na de brute moord op Dimebag stond een groot deel van Azië onder water en verloren honderdduizenden mensen het leven. Of dat niet genoeg was voltrok er zich nóg een drama in het leven van Max en ook in dat van Bobby. Het is makkelijk vast te stellen dat de titel van de jongste plaat die betreffende maand symboliseert. Burns leunt even achterover, steekt nog een sigaret op, denkt rustig na en vervolgt met een indrukwekkend verhaal. “Letterlijk de dag voordat we de studio indoken overleed mijn beste vriend aan kanker. In diezelfde week overleed Moses, de zoon van Max’ vrouw Gloria en natuurlijk Dimebag. Dat waren dus drie mensen in korte tijd. Elke dag werd ik wakker en was er zojuist iemand overleden met wie ik erg close was. Zo begon het opnameproces voor ‘Dark Ages’. Heeft dat de toon gezet? Dat is goed mogelijk. Hebben we die gebeurtenissen gebruikt om uiteindelijk ‘Dark Ages’ samen te stellen? Nee. Overigens zijn niet alleen de titel en de teksten hierdoor beïnvloed, maar ook de muziek zelf.” Het zijn echter niet alleen deze gebeurtenissen die het resultaat bepaald hebben. “Natuurlijk deed het ons pijn en het heeft ons ook geïnspireerd, maar het is niet zo dat de hele plaat daarover gaat, het heeft alleen de sfeer bepaald.”

Origineel
Wat de muziek van Soulfly uniek maakt, zijn de vele aparte instrumenten die op elke plaat weer gebruikt worden, zo ook op 'Dark Ages'. “Toen alle gitaar- en baspartijen waren opgenomen ging Max naar Rusland en Servië en nog een paar andere landen op zoek naar wat stoffige instrumenten van een eeuw geleden. Hij weet altijd weer de enige persoon in een stadje op te sporen die zo’n instrument fatsoenlijk kan bespelen. We gebruiken het resultaat daarvan niet als hoofdbestanddeel, maar meer om de structuur van een nummer wat meer cachet te geven. Om voor wat meer sfeer te zorgen dus. Andere bands gebruiken daar gewoon een keyboard voor. Dat is een stuk makkelijker. Je hoeft maar op een paar knoppen te drukken, je begint te spelen en je hebt wat je wilt. Wij doen liever nog een stap extra. Na de opnames konden Joe, Marc en ik naar huis terwijl Max de wijde wereld in trok om nog wat unieke instrumenten op te rakelen. Max zit altijd tot het laatste moment in de studio om nog wat originele geluiden toe te voegen.”