Met mij gaat alles goed.

Je hebt weer een nieuwe plaat, maar ook weer wat nieuwe bandleden...

Bij Annihilator gaat het net als bij een normale baan. Als mensen een beter aanbod krijgen van een ander bedrijf, of als ze ontslagen worden, dan komen er andere mensen voor in de plek. Annihilator werkt ook op zo'n soort manier. Het is dan ook eigenlijk meer een soort solo project. En dat is het al sinds 1984, toen ik de eerste demos opnam. De nieuwere Annihilator fans snappen het niet altijd, waarom er zoveel wisseling in de muzikanten is. Maar dat is bij Annihilator altijd al geweest. Sommige leden hebben vrouwen of vriendinnen die niet willen dat ze op tournee gaan, of ze kunnen met een andere baan meer geld verdienen. Onze vorige drummer, Randy Black, bijvoorbeeld; een geweldige drummer uit Duitsland. Hij heeft op veel van m'n albums gespeeld. Maar Primal Fear bood hem meer geld. En bassist Russ is met een Nederlandse meid getrouwd, en woont nu in Vancouver waar hij z'n eigen zaak heeft, en is daarom niet meer in Annihilator. Ik ben aan dat soort dingen inmiddels wel gewend, maar anderen vinden het toch gek. Het moeilijke eraan is om dan steeds weer nieuwe bandleden te vinden, die toch minimaal net zo goed zijn. Dit keer heb ik heel veel geluk gehad. Toen Randy de band verliet wilde Mike Mangini, die ook op het Set The World On Fire album uit 1993 speelt, terug. Hij is een bekende, een getalenteerde drummer. Het klikte echt geweldig goed tussen Mike, mijzelf en de nieuwe zanger Dave Padden.

Mike drumt alleen op het album, toch?

Hij is muziekleraar in Boston, en hij speelt zoals ik zei op het album. Maar hij zal waarschijnlijk ook mee spelen tijdens wat festivals deze zomer, of misschien als we een dvd gaan opnemen. Rob Falzano, een vriend van Mike, ook uit Boston, neemt het anders over van hem. Het is eigenlijk wel grappig, want ze werken goed samen en besluiten samen wie er nou mee op tour gaat.

Je hebt ook een nieuwe bassist, Sandor de Bretan.

Ja. Hij is een vriend van me uit Ottowa. Daar woon ik tegenwoordig ook. Ik ken hem al sinds het begin van Annihilator. Hij heeft in een aantal lokale bandjes gezeten in Ottowa. Niet echt iets bekends, want de muziekscene in Ottowa is erg klein, en het is erg moeilijk om daar iets te bereiken. Sommigen lukt het, zoals bijvoorbeeld Alanis Morrissette, en Annihilator. En Exciter had in de jaren 80 ook wel wat succes. Maar veel meer komt er daar niet vandaan.

Het nieuwe bandlid wat het meest opvalt is natuurlijk de zanger, Dave Padden. Waar heb je hem vandaan?

Hij komt uit Vancouver. Begin vorig jaar kwam ik hem tegen. Hij had nog niet veel ervaring, maar hij heeft echt veel talent. Ik werk liever samen met iemand die veel talent heeft en een relaxte gozer is, dan met iemand met veel ervaring en een te groot ego. Met Dave klikte het direct. Hij is een grote fan van jaren 80 metal, maar ook van het moderne.

Had hij veel invloed op de nummers?

Op het geluid wel, maar dit is het eerste album waar ik zelf alle muziek en teksten geschreven heb. Het is een erg persoonlijk album geworden. Ik had dit keer veel te vertellen.

Ik heb jullie vorig jaar gezien in Zaandam. Dave zat toen nog niet zo lang in de band. Heeft hij de nummers snel geleerd?

Ja, erg snel. Vorig jaar hebben we twee korte festival tours gedaan, waar ook nog een paar club-shows bij zaten. Omdat hij niet veel ervaring had was het erg spannend om te zien hoe het zou gaan, maar het ging perfect. Bij de tweede korte tour was het goed te merken dat hij erg veel ervaring opgedaan tijdens de eerste festival tour. Het valt niet mee om voor duizenden mensen op te treden, vooral als je daar geen ervaring in hebt, maar hij leerde erg snel. En ook in de studio deed hij het erg goed. Ik was eerst wat terughoudend, omdat ik niet wist of hij het wel zou kunnen, maar toen hij begon te zingen wist ik zeker dat hij geschikt was. Hij is fantastisch. Hij kan veel verschillende stijlen zingen met z'n stem. Zowel de ballads als de thrashy stukken gaan hem goed af.

Door naar het nieuwe album, All For One. Was het een moeilijk album te maken?

Het was voor mij een moeilijke periode toen ik het album schreef, want er was van alles aan de hand in m'n leven. Maar het schrijven van de nummers ging daardoor juist erg makkelijk, omdat ik veel persoonlijke dingen te vertellen had. Ik had genoeg ideeën. De nummers gaan over diverse dingen, zoals een ballad voor mijn zoon (Holding On). Toen ik dat nummer schreef voelde ik me erg schuldig voor wat ik hem liet doormaken door mijn relaties. En er staat echte woede op het album. Rage Absolute en Weapon X zijn daar voorbeelden van. Die laatste staat overigens niet op het album, maar op de EP die eerst uitkomt.

Wanneer ben je er aan begonnen?

Ik had nog veel riffs die ik nog altijd niet gebruikt had. Ik ben zo rond augustus begonnen met alles samen te stellen. In een maand of vier heb ik zes dagen per week, 12 uur per dag, er aan gewerkt. Na afloop was ik echt een wrak, omdat ik er echt constant aan gewerkt heb. Met kerst heb ik een fantastische vakantie genomen, en daarna voelde ik me weer echt goed. Maar het schrijven van de nummers heeft me veel goed gedaan. Het werkt net als therapie. Het is echt het meest persoonlijke Annihilator album.

En je vindt het natuurlijk ook het beste album wat je ooit gemaakt hebt?

Nee, het twee na beste. Alice In Hell en Never, Neverland vind ik toch nog beter. Maar het is wel het beste wat ik de afgelopen veertien jaar gemaakt heb. Het album betekend het meeste voor me. Als ik over tien jaar er op terug kijk weet ik zeker dat ik het nog altijd een van de belangrijkste albums vind die ik gemaakt heb. En dat heeft dan niet met verkoopcijfers of ballads of airplay te maken.

Nu je toch Alice noemt: is zij het op de cover, met een voodoo pop?

Enigzins. Ik gaf de teksten en titels aan de artiest, en ik vroeg of hij bij elk nummer een tekening wilde maken. Hij vond de oude albums ook te gek, en wilde de poppen in de tekeningen verwerken. Zijn zus heeft model gestaan voor de cover. In het cd-boekje staat bij elk nummer dan nog de tekening van dat nummer. En elke tekening ziet er goed uit; ze zouden allemaal op de cover kunnen.

Die EP die je net noemde, wat staat daar op?

The One is de titel, en dat nummer staat er dan ook op. Net als Weapon X, wat niet op het album zal staan. Ken je Metallica's Battery? Dit is Annihilator's equivalent voor dat nummer. Het klinkt natuurlijk niet hetzelfde, maar het heeft dezelfde soort energie, soort sfeer. Ik weet het, het is vrij riskant om zoiets te zeggen, want Battery is een geweldige klassieker van een geweldige band, maar ik vind echt dat Weapon X die sfeer ook uitstraalt. Op de EP staat dan ook nog The One, wat echt totaal anders is, want dat is een ballad.

Waarom kies je juist die ballad uit voor de EP? Want dat nummer is eigenlijk niet echt representatief voor Annihilator.

Het nummer The One gaat over iemand die de ware is. Maar ik vond het ook een mooie titel voor een EP, omdat dit de release van Annihilator is die het meest voor me betekend.

Waarom heb je het album dan niet zo genoemd?

Dat was eigenlijk wel de bedoeling, maar we hebben voor All For You gekozen. Dat was de tweede keus. En daarom is The One voor de EP gekozen. Als we het album The One zouden noemen zou er veel druk op dat liefdesliedje komen te staan, en dat wilde ik dan ook weer niet.

Je vergelijkt Weapon X met een grote klassieker. Maar waarom staat dat nummer niet op het album?

Dat was wel de bedoeling. Het zou zelfs het eerste nummer op het album moeten zijn. Maar er is wat fout gegaan. Het platenlabel wilde twaalf of dertien nummers, zodat ze er ook een paar hadden voor op de EP, die dan niet op het album stonden. Maar ik heb het verneukt door maar elf nummers te schrijven. En toen moest er dus nog een heavy nummer op de EP komen, wat Weapon X geworden is. Maar hopelijk snappen de fans het en als ze weten dat dat ook mijn favoriete nummer is gaan ze de EP ook kopen.

Wat zijn de tourplannen?

We willen in september in Azië gaan touren, en daarna in Europa. Maar het is een onvoorspelbare business. De afgelopen jaren moesten we goed ons best doen om te touren, want de industrie zat in een grote dip. Dit keer wilden we de zomer vrij nemen en pas in de herfst touren, maar nu worden we platgebeld, of we mee willen op tour, of op een festival spelen. Dat had ik dus niet verwacht, en ik had al tegen de band gezegd dat we pas in augustus gaan oefenen voor de tour. Maar het lijkt er op dat dat gaat veranderen...