Was Winter Thrice een moeilijk album om te maken?

Best wel, er is in ieder geval veel tijd en moeite ingestoken. We hebben veel tijd in de studio doorgebracht. Dit is echter niets nieuws. Het maken van een nieuw album is altijd een lastige aangelegenheid. En omdat 2015 ons twintigjarig bestaan markeert, wilden we extra uitpakken door het onderste uit de kan te halen.

Zijn jullie nieuwe uitdagingen aangegaan?

Voor degenen die onze muziek al kennen, is er weinig nieuws onder de zon. Onze benadering was wel fris. We komen oorspronkelijk uit de black metal, maar zeker op vocaal vlak doen we tegenwoordig haast het tegenovergestelde. Daar zijn we inmiddels zeer vertrouwd mee. Gesterkt door dat besef, is dit wellicht ons meest volwassen album tot nu toe. En wie weet een eerste stap op een verdere reis?

Ook was het geweldig om met producer Jens Bögren (die eerder werkte met o.a. Katatonia, Opeth en Kreator, red.) te werken. Een geweldig persoon, die zeker nieuwe deuren voor ons geopend heeft.

Hoe klinkt Winter Thrice dan?

We hebben stap voor de stap de focus op elk afzonderlijk element van onze muziek gelegd. Hierdoor biedt Winter Thrice meer van alles. Het is atmosferischer, maar tegelijkertijd heel bombastisch en progressiever dan ons eerdere werk. De gehele historie van de band hoor ik erin terug. Dat maakt het wat mij betreft tot ons meest interessante en onderhoudende werk tot nu toe.

Waar haal jij zoal je inspiratie uit voor het schrijven van nieuwe muziek? Ik vraag dit ook omdat Borknagar in al zijn incarnaties een heel eigen gevoel voor melodie heeft gehad dat ik niet echt terug kan leiden naar andere bands.

Mijn inspiratie voor nieuwe Borknagar-nummers wordt eigenlijk nooit rechtstreeks uit andere bands gedestilleerd. Niet bewust tenminste. Ik ben bijvoorbeeld een groot Pink Floyd-fan, maar of wij daar direct door beïnvloed zijn? Ik vertaal mijn eigen verhaal door middel van de muziek van Borknagar, ik kopieer niet.

Is Borknagar eigenlijk te zien als jouw soloproject?

Ik denk dat je het moet zien als een tekening. Ik maak een schets, de andere bandleden kleuren deze in. Het is wel degelijk teamwork.

Staan er nog gastbijdragen op Winter Thrice?

Nee, maar de baspartijen zijn wel ingespeeld door iemand van buiten de band. ICS Vortex had door het uitkomen van het nieuwe Arcturus-album en de daaraan verbonden optredens weinig tijd, dus hij nam enkel zijn vocalen op. Voor de baspartijen huurden we een professionele bassist in.

ICS Vortex heeft zoals gezegd Arcturus en jullie drummer Baard Kolstad zit in onder andere Godseed en Leprous.Is het moeilijk om je bandleden met andere groepen te delen?

Wij doen geen ellenlange toernees. Muziek opnemen is onze hoofdzaak. Daardoor leveren hun drukke schema’s zelden tot nooit moeilijkheden op. Het is vooral een privilege om met zulke getalenteerde mensen te werken!

Is het geen probleem dat Kolstad met zijn drieëntwintig jaar wat jonger is dan jullie?

Juist niet! Zijn jeugdige energie doet een frisse wind door de band waaien en door de plek die hij bij ons heeft en de ervaring die wij met hem kunnen delen, maken wij zijn droom mogelijk: leven voor én van de muziek.

Terug naar de muziek. Wat betekent de titel?

We leidden de titel af van een zin uit een nummer op The Olden Domain (1997). Het is een gegeven uit de Noorse mythologie. Drie achtereenvolgende winters zouden het einde der tijden inluiden. Dit refereert niet bewust aan de huidige staat van de wereld. We zullen nooit een politieke band zijn. Het is meer een epische manier om onze persoonlijke ontwikkeling uit te drukken. Wij drukken ons uit door middel van de natuur en de mythologie van ons vaderland.

Over Noorwegen gesproken: hoe kijk je terug op de blackmetalscene in de jaren negentig?

Ik heb daar voornamelijk goede herinneringen aan. Net als alle ‘deelnemers’ was ik erg jong. Er was sprake van een gezonde competitie tussen de bands. Muziek ontdekken, zelf maken en verspreiden was moeilijker dan nu, maar verliep wel op charmantere wijze dan in dit onpersoonlijke computertijdperk. De nostalgie overheerst dus, al moet ik wel zeggen dat deze tijd door velen, met name door buitenstaanders, overdreven geïdealiseerd is. Wij hebben ook eigenlijk vrij snel afstand genomen van de black metal. Onze eerste albums zijn weldegelijk in die stijl te plaatsen en ook opgenomen in de roemruchte Grieghallen-studios, maar we zijn snel een eigen weg ingeslagen. En het was trouwens ook niet zo alsof iedereen elkaar kende, al kan dat ook aan mij liggen. Ik ben niet zo sociaal.

Hoe ben je trouwens ooit bij metal uitgekomen?

Toen ik een jaar of acht was, kwam ik in aanraking met de casettebandjes van een oudere zus van een vriendinnetje. Scorpions vond ik maar niks, maar Restless And Wild van Accept sprak me direct enorm aan. Daar is het eigenlijk mee begonnen.

Hoe gaat jullie jaar eruit zien? En is er kans om jullie weer eens op een Nederlands podium te bewonderen? De laatste keer dat jullie hier speelden, was namelijk in Leeuwarden in 2009.

We zullen op veel zomerfestivals staan. With Full Force, Graspop Metal Meeting en Wacken Open Air zijn al bekendgemaakt. Zoals gezegd ondernemen we niet graag lange toers, maar we zijn iets aan het opzetten voor april.