Toen ik de zaal betrad, stond de hoofdact al op het punt om aan te treden. Het is sneu voor de fans, maar ze zullen nooit te weten komen wat ik van het voorprogramma San Andreas gevonden zou hebben. Wat meteen opviel is dat de kleine zaal stampvol was. Zelfs op sinterklaasavond maken de echte fans tijd voor hun favoriete band. Toen Funeral For A Friend de eerste noten aanzette, was het meteen duidelijk dat de hele meute pubers geen behoefte had aan stilstaan. Ik als oude lul, die met iemand was die graag vooraan wilde staan, vond het maar wat lastig om de band echt goed te volgen. Het was me ook niet echt duidelijk of het nou echte fans waren in de zaal. In plaats van echt in te gaan op de muziek, werd er willekeurig in de ronde geslagen, gehost en geheadbangd. Midden in de set kwam het publiek aanzetten met een ietwat halfslachtige circle pit. Echter wist zanger Matt Davies te vertellen dat het de beste circle pit van de toer is, beter zelfs dan de Duitsers. Wie ben ik dan om daar tegenin te gaan?

Ok, misschien ben ik wel wat te hard voor het publiek. Want uiteindelijk gaf Funeral For A Friend wel een lekker energieke show weg die uitnodigt voor het nodige bewegen. De muziek alleen al (metal, emo, posthardcore… of zoiets) leent zich er prima voor. Matt praat de boel leuk aan elkaar en is live goed bij stem. Van de nieuwe cd kwamen onder andere het stampende Kicking And Screaming en Waterfront Dance Club voorbij, livekrakers van het eerste uur. Toch kunnen de nummers van het debuut bij mij op de meeste bijval rekenen, zoals She Drove Me To Daytime Television en Your Revolution Is A Joke. De rest van de band speelde strak en werden net niet afgeleid van de vele crowdsurfers. Het was een leuk feestje voor een uur en tien minuten en Funeral For A Friend kon moe maar voldaan de pond naar Engeland halen.