De opener van het helse feest op aardse grond was de Twentse Devious. Deze death/thrash band stak van wal middels een felle noot van hard en aanstekelijk metaal. Jammer genoeg was het geluid niet optimaal waardoor niet alles even goed en helder overkwam, maar de band zelf scheen zich er weinig van aan te trekken en vuurde de nummers één voor één lustig de goed gevulde zaal in. Aanvankelijk was het enkel zanger Coen die zich leek te willen uitsloven op de planken, terwijl zijn band vrij statisch van wal stak, maar al tijdens het tweede nummer Boundless Domain bleken er uitstekende en uitbundige bangers in alle heren schuil te gaan. En nu iedereen was opgewarmd ging de dynamische show zeer gesmeerd. De nummers (met Incantation als persoonlijk hoogtepunt) leenden zich uitstekend voor een goed gemutst half uurtje stevige doch gezellige metal, waar met The Repentance een eind aan gebreid werd, ten voordele van de Duitsers van Obscura

Obscura was een geheel nieuwe naam voor uw ondergetekende en nieuwsgierig bekeek ik de jonge muzikanten op de vertrouwde podiumplanken van Baroeg. De eerste cd van Obscura moet nog uitkomen, toch is de band mee op de gehele Suffocation-tour (en heeft al eerder voor de nodige grote namen geopend), waardoor je haast zou moeten denken dat Obscura het nodige te bieden heeft. De band begon vrij tam en met een ontzettend slecht en ongebalanceerd geluid, maar herstelde gaandeweg en werd zowaar nog leuk ook. Erg goed hoorbaar waren de invloeden van de bands Pestilence en Death, maar dat heeft de pret niet mogen drukken daar Obscura juist de aangename kneepjes van het technische death-vak heeft gecombineerd met een eigen geluid, waardoor de rip-off bevliegingen minimaal waren.
De aanvankelijk wat publiekschuwe band ontpopte zich gaandeweg het optreden, nadat onder andere Alone het publiek passeerde, als spontaan, vriendelijk en met name hard ploeterend, want de serieuze blikken en degelijk strakke prestaties toonden dat muziek bij Obscura voorop loopt.
Met Sentiment werd het laatste nummer aangekondigd, waarna de band plots nog een verrassing in petto bleek te hebben. Na het verzoek de drummer een hart onder de riem te steken speelde Obscura Wings. Gejat van ons aller Vader, en bepaald niet slecht uitgevoerd.

Na een korte ombouwsessie en een uitvoerige test van alle geluidsbronnen beklom Suffocation voor de zoveelste keer het niet al te hoge podium om de uitzinnige menigte wederom een avond vol onvegetelijk metaal te bezorgen. De band toonde een ongebruikelijk aanzicht, daar gitarist Terrance Hobbs tussen de gelederen ontbrak en de bassist Derek Boyer met zijn poot strak in het gips op een versterkerkast geïnstalleerd zat. Goedkeurend gejuich steeg voor het podium op, toen Frank Mullen tijdens de show te kennen gaf dat "this motherfucker" zijn been had gebroken, maar desondanks gewoon wilde spelen.
Ja, en maar goed ook, want nu de wervelende solo's van Hobbs thuis op de bank met een biertje zaten, moest de rest van de band de nummers voor zover mogelijk zien aan te vullen.
Maar na de eerste noten al maakte de band kenbaar dat eenieder bereid was om ondersteboven te gaan breakdancen, als het moest, om Rotterdam een prima show te bieden. Ondanks het gemis van een vrij essentieel bandlid was Suffocation gedrevener dan ooit. Tja, en dan maar geen solo's, want hoewel je ze eigenlijk niet wilt missen, moest een iedere aanwezige in de zaal, man, vrouw en luis, onbetwist toegeven dat Suffocation ook als viermansband, waarvan 1 bandlid de show nota bene zittend moest draaien, genadeloos rost.

Frank Mullen was weer ziekelijk op dreef en stuiterde als een ping-pong-vuurbal over het podium, ondertussen kraker na kraker uitbrullend. Tussen de nummers door zat hij wederom op zijn praatstoel, entertainde hij het publiek en prees de Hollandse groenten de hemelen in. Het nummer Breeding The Spawn droeg hij als vanouds op aan de aanwezige dames en toen hij merkte dat de kolkende massa het beeld vooraan beheerste, eiste hij een circlepit. Het vrij vroeg gespeelde Infecting The Crypts beweest, evenals later o.a. Catatonia, dat ook de oudjes van Suffocation nog altijd de pan uit knuppelen. En uiteraard werd dit wervelende optreden traditiegetrouw met Pierced From Within tot een goed einde gebracht. Met de belofte dat de band volgend jaar terug zal komen met het nieuwe album als wapenfeit, verliet de band het podium, om kort na het opwellende "we-want-more-rumoer" terug te keren met een nieuw nummer Abomination Reborn als definitieve hekkensluiter. En met deze kleine tip van de sluier heeft Suffocation toch maar weer bewezen dat ook de nieuwe nummers het live weer uitstekend zullen doen, helemaal als Terrance Hobbs weer van de partij is.

Suffocation:

Obscura:

Devious: