Kortom, de gemmiddelde man en vrouw doen rond deze tijd van het jaar datgene wat de algemene norm van de mensen tracht te verlangen. Uitzondering op deze decemberse routine vormen zij die bijvoorbeeld metal spelen en zij die erheen gaan. De laatste categorie zou wellicht de mijne kunnen zijn, ware het niet dat ik mijn maag en met name darmen op 2de kerstdag ook flink heb laten zweten. De eerstgenoemde sector krijgt echter wel een eervolle vermelding, in dit geval in gedaante van Toxocara en Screamin' Daemon die de laatste dagen van dit jaar vol keiharde metal pompen.
Baroeg was voor ons the place to be.
Voor de meeste mensen helaas niet, want de zaal telde een schamele handvol belangstellenden toen Toxocara na een angstaanjagende intro de zaal met keiharde death volgoot, gooide en stampte. Toxocara debuteerde onlangs sterk met "Imminent Repulsion" en is inmiddels druk bezig met een heuse strooptocht door eigen land en omstreken in poging zielen te winnen, enthousiast te maken en af te ranselen.
Een prima begin van de avond, hoewel de band (en met name de drums) aanvankelijk nog even wat geluidssteekjes liet vallen. Zeer spoedig was daar echter geen sprake meer van en kon Toxocara het toegestroomde kluitje langharig tuig en korte kopfen vanaf de Rotterdamse planken met brute doch degelijk gevarieerde deathmetal bestoken. Het recentelijk uitgekomen album "Imminent Repulsion" kwam in zijn geheel voorbij wat de band een alleraardigste set en een degelijke speeltijd heeft opgeleverd, tevens had men op deze manier de mogelijkheid om uitgebreid kennis met "Imminent Repulsion" te maken.
Het enige wat i.m.o. een beetje tekort schoot was de wat flauwe podiumpresentatie van de band. De muziek van Toxocara is snel, opzwepend, vlammend, energiek en de enige die daar op visueel gebied aan kon tippen was lijkenbruller Kevin, die zo'n beetje alles gaf wat er te geven viel. Natuurlijk had hij het gemak van geen instrument, maar de mannen en vrouw van Toxocara hebben allen ruime, podiumervaring waardoor ik, afgaand op de muziek, een feller optreden had verwacht.
Het deathmetalgeweld van Toxocara werd op den duur verruild voor leguberteit, humor en een duik in het criminele Engeland, gepresenteerd door de sicko's van Screamin' Daemon. Deze engelsmannen nemen de taak der opkrikking van onze kennis van de beroemde crime-scéne-deelnemers van Groot-Britannië op zich en voorzien ons van de nodige informatie rondom de bezongen figuren. Bij menig metalhead gaat er nu waarschijnlijk een lichtje boven de bol flikkeren want, jawel, ook Screamin' Daemon speelt de zogenaamde "Murder Metal", net als de collegae van Macabre. Bij het zien en horen van deze band kampte ik aanvankelijk met een vrij dubbel gevoel. Ik ken Macabre al lang, heb ze meermaals aan het werk gezien en de verschijning van de slechts 1 album tellende en vrij jonge Screamin' Daemon wekte wel een hele bekende sfeer. De band vertelde dezelfde verhaaltjes, weliswaar over anderen personen, hanteerde eveneens een macaber-humoristische inslag en ook muzikaal is er geen hemelsbreed verschil tussen de engelsen en de amerikanen uit Chicago . Snelle, ietswat vrolijke noten waarin death en blackmetal zich vermengen tot een geheel eigen maar voor dit genre kenmerkend geluid.
Maar op den duur smolten de ijspegeltjes wel degelijk weg. Hoewel Screamin' Daemon inderdaad tekstueel en geluidstechnisch het eea weg heeft van Macabre is de band geen rip-off en betrapte ik mijzelf op het feit dat ik Screamin' Daemon eigenlijk best leuk, zo niet leuker vind. Macabre is inmiddels een metalen legende maar hun laatste shows leken verdacht veel op een haast verplichte routineklus, terwijl Screamin' Daemon de zaal nog vol pure energie en enthousiasme op de meest walgelijke verhalen trakteert. Uiteraard moet je deze band niet maandelijks bekijken daar je de begeleidende verhaaltjes zodoende gauw op kan dreunen en mee kan bléren, maar eens in de zoveel tijd is dit soort herrie uiterst vermakelijk.
Aan kwaliteit mocht het ook niet ontbreken daar er op hoog tempo behoorlijk strak gespeeld werd en de gastheren zich tot op het bot uitsloofden om de geloofwaardigheid van hun tekstuele en muzikale voorkomen hoog te houden. Nummers die voorbij kwamen waren oa: "Dennis Was A Homosexual Menace", "Burke and Hare (What A Horrible Pair)", "Michael Ryan Caused Much Dying", "Fred West Was The Best", "What Shall We Do With The Evil Doctor?" en een dosis humor als toegift.
Nee, al met al een zeer geslaagde hekkensluiter van dit jaar, deze avond,met wederom veel te weinig bezoekers maar ruim aanwezig muzikaal vermaak.
