Zondag:

De derde dag van South Of Heaven wordt geopend door Rectal Smegma. Deze vrolijke gasten uit het westen des lands trakteren de bezoekers voor het podium op groovende goregrind met humor. Het is nog rustig als Genophobia wordt ingezet, gevolgd door Her Truffle Butter Makes Me Stutter, afkomstig van het zesde album To Serve And Protect dat vorig jaar is verschenen. Een krokodil en een pop vliegen door de lucht wanneer frontman Yannic Ophorst met ontbloot bovenlijf Ballsnack aankondigt. Ex-bassist Luuk van Gestel, die het festival organiseert, speelt een nummertje mee. Hij heeft Cream Bukakke zelf geschreven, dus dat moet goedkomen. Voorafgaand aan Two Girls One Cupcake werpt Yannic een bal in het publiek. Wie die aan het einde van de show vasthoudt, ontvangt een shirt. Direct begint een rugbywedstrijd voor het podium. Wanneer de titeltrack To Serve And Protect wordt ingezet, merkt Yannic op dat het slechts een t-shirt is en geen hypotheek voor een jaar. Er volgt nog een nummer over dikke tieten (Double D Deathpunch) en met Living On The Itch eindigt de zeer vermakelijke show. (Marc)

Wanneer Flotsam And Jetsam het optreden start met Hammerhead, is het al drukker voor het podium. Als de rookmachines voor het eerst nevel uitspuwen, is het nog wel fraai, maar daarna gaat het ongecontroleerd om en om. Het ziet er behoorlijk lullig uit. Het debuutalbum Doomsday For The Deceiver (1986) is goed vertegenwoordigd in de setlist. Frontman Eric "A.K." Knutson meldt dat ze niets gaan spelen van Rats In The Temple. De nieuwe plaat wordt uitgebracht in augustus. De albums die minder goed zijn ontvangen, worden overgeslagen, maar ook van I Am The Weapon (2024) wordt niets gespeeld, wat verrassend is. Bassist Bill Bodily en gitaristen Michael Gilbert en Steve Conley geven een energieke show. Het is leuk om te observeren hoe Ken Mary met zijn drumsticks draait en hoe Eric zich als zanger geleidelijk heeft ontwikkeld. Het is niet voor het eerst dat het besef ontstaat dat de formatie aanzienlijk onderschat wordt. Daar ben ik zelf ook debet aan. I Live You Die en Demolition Man zingt Eric met een gladiatorhelm op. De krokodil en de pop vliegen nog steeds, maar aanbeland bij Desecrator vliegen romp en kop los van elkaar. In de pit voor het podium worden er nieuwe spelvarianten ontwikkeld. De set is strak, het showelement is aanwezig en het publiek viert een feest. (Marc)

We hebben een prachtige plek gevonden voor de 'Symbolic Healing'-set van Death To All, de tributeband die maar liefst drie muzikanten heeft die met Chuck Schuldiner hebben gewerkt: gitarist Bobby Koelble, drummer Gene Hoglan en bassist Steve DiGiogio. Frontman Max Phelps laat horen dat hij het materiaal van Death tot in het kleinste details beheerst. Het openingsnummer Living Monstrosity maakt direct een enorme indruk. Gene zit ontspannen achter de drumkit, waardoor het lijkt alsof hij urenlang kan blijven spelen. Lack Of Comprehension begint fraai met het fretless-basspel van Steve. Gebiologeerd sta ik naar zijn vingers te kijken. Naast mij staat Hans en hij is net zo gefascineerd als ik. The Philosopher en Spiritual Healing worden met veel liefde uitgevoerd. Halverwege de set spreekt Steve het enthousiaste publiek toe om de nummers van Symbolic (1995) aan te kondigen. Dat is opmerkelijk, aangezien Steve niet meer in Death speelde toen die plaat is opgenomen. Het is een prachtig moment wanneer Bobby en Steve op elkaars instrument spelen achter Max tijdens de titeltrack. Tijdens Zero Tolerance vliegt sierlijk een rol toiletpapier over en we ervaren een prachtig moment met Crystal Mountain. Hans en ik kijken elkaar aan, beide met kippenvel op de armen. Het is de eerste keer dat ik de band live zie en het is fenomenaal. (Marc)

In de tent staat A Knight Under Maria’s Altar op het kleine podium en begint aan de intense, rauwe set met Violence With Consent, afkomstig van het album Heresy Of Horror (2024). Frontman Nawoddya Ramkisoensing krijgt versterking van grunter Duco Thijssen. De band heeft een wisselende bezetting van meer dan twintig muzikanten, maar ik kan bassist Rivelino Wattimena en de gitaristen Dawn Cox en Bas van Kampen herkennen. Het publiek wordt opgezweept om de confrontatie aan te gaan met de emoties. In het midden voor het podium leeft iemand zich volledig uit met karatemoves op de verpletterende grooves. Nawoddya verzoekt de menigte om de man de ruimte te bieden om vrij te kunnen bewegen. Het doet denken aan een healing. The Withering volgt het laatste nummer, Unchained Harakiri, waar Nawoddya stilstaat bij Fons van Iersel en zijn betekenis voor de Rockacademie. (Marc)

Het is de hele dag al droog en de zon breekt door wanneer het podium gereed is voor Septicflesh. Veel mensen zijn op andere plekken op het terrein, wat de drukte voor het veld vermindert. De zondag trekt sowieso minder bezoekers. De set start met Portrait of A Headless Man, waarna Neuromancer volgt. De opstelling op het podium is compact, met drummer Kerim "Krimh" Lechner op de hoogste plek. In het midden staat frontman/bassist Spiros Antoniou, aan de rechterkant gitarist Christos Antoniou (ook de componist van de orkestratie) en aan de linkerkant gitarist Psychon. De cleane zang van Sotiris Vayenas is, zoals gebruikelijk, afkomstig van de band, net als het Filmharmonic Orchestra Of Prague. De setlist omvat nummers van Modern Primitive (2022) en Codex Omega (2017), evenals twee klassiekers: Vampire From Nazareth en Anubis. De rookmachines vertonen opnieuw hetzelfde mankement en zouden beter niet gebruikt moeten worden. Soms vliegt er een rol toiletpapier over het publiek, maar als Martyr kort wordt gestopt en Spiros vraagt om een circlepit te starten, heeft dat weinig impact. De muziek is prachtig, maar er gebeurt niet veel op het podium. De muziek is episch, maar de setting is alles behalve sfeervol. Hoe indrukwekkend zou het zijn geweest om deze band met koor en orkest in het amfitheater in Athene te hebben ervaren? (Marc)

De gitaren ronken dreigend in de tent wanneer frontman Ché Snelting van het hardcore-collectief Trenchwar de aanwezigen vraagt om dichterbij te komen. Ik heb een gevoel van déjà vu. Het afscheid van Herder in de tent op Pitfest in 2019. Er is niets veranderd. Ché ziet veel bekenden in het publiek en het is opnieuw komisch om te zien hoe hij in mum van tijd transformeert van een agressieve zanger naar een blije eikel en vice versa. Met nummers als Rot Invades The Mind en Bow Down Forever biedt de formatie een compromisloze, verpletterende overweldigende ervaring. Het optreden richt zich op rauwe, fysieke agressie, maar tussen de nummers door stelt Ché zich op als mental coach. Zelfs zijn bonusdochter wordt aangehaald. De jarenlange ervaring van de muzikanten in bands als Backfire, Cliteater, Reaching Forward en Modern Life Is War is duidelijk te zien op het podium. Het gitaarwerk is robuust en agressief, terwijl de groove-gedreven elementen het publiek in beweging zetten. Samenvattend biedt Trenchwar pure, ongefilterde sonische kracht. (Marc)

Corrosion Of Conformity staat op het podium In het stralende zonlicht. Het mooie weer en de kleurige banner met het artwork van het recent verschenen album Good God/Baad Man geven een rustgevend 'hippie-gevoel'. Het is rustgevend, maar aan de andere kant is het onheilspellend. Geen seconde wordt verspild aan pogingen om het publiek voor zich te winnen; ze gaan er gewoon vol voor. Asleep On The Killing Floor, My Grain en Who's Got The Fire worden zonder onderbreking gespeeld. Frontman Pepper Keenan heeft een rauwe, doorleefde stem die enorm goed past bij de massieve, groovy riffs van de band. Bassist Bobby Landgraf is een aanwinst voor de formatie. Hij zingt vaker de tweede stem dan Woody Weatherman en kan hoog uithalen. Nick Shabatura heeft recent de plek achter de drumkit ingenomen en voldoet volledig aan het gewenste signalement. Het plaatje klopt gewoon bij de uitstraling van COC, zonder enige opsmuk. Het massieve geluid lokt meer mensen naar het podium als Paranoid Opioid wordt ingezet.

Voor het podium is een kleine rondedans gaande en er zijn surfers, maar over het algemeen staat het publiek rustig te genieten van de muziek. De krokodil en de pop zijn niet meer te zien als Vote With A Bullet gespeeld wordt, het oudste nummer in de setlist en tegelijk goed passend bij de actualiteit. Nummers als Seven Days en Albatros slaan in als een bom en verklaren waarom het vierde album nog zo geschikt is voor een optreden. Deze band heeft live zoveel in huis; geen zwakke momenten, energiek en bovenal loodzwaar. (Marc)

De derde en laatste band in de tent is The Fifth Alliance. De band heeft, ondanks hun lange geschiedenis, na een lange pauze een nieuwe start gemaakt met het vierde album Stenahoria (2026). Ze hebben een nieuwe zangeres, Thalos Sacritas (Natalya Thelen) en Peter Scheffer als nieuwe drummer aangesteld. De bezetting bestaat verder uit bassist/zangeres Puck Wildschut, gitarist/zanger Niels Termote en gitarist Matthijs Keuvelaar. Het blijft een post/black/sludge-formatie, maar met verschillende nieuwe elementen. De cleane zang van Natalya, afgewisseld met indrukwekkende grunts, en het theatrale aspect dat de show verrijkt, zijn het meest opvallend. Ze begint Benandanti met haar lange, zwarte haar in een haarklem, giet water over haar hoofd na wat te drinken, trekt haar vest uit en laat het haar los voordat Phoenix wordt gespeeld, waarna ze nog meer water over haar hoofd giet. Er is een klein probleem met de basgitaar van Puck, maar dat wordt snel opgelost met een nieuwe kabel voordat zij Fool On The Hill kan beginnen met een cleane zang. Wat ik van een andere band had verwacht, wordt werkelijkheid wanneer Natalya halverwege Battle Of Barnet het podium verlaat en tussen het publiek zingt. The Fifth Alliance overtreft mijn verwachtingen en Stenahoria moet ik absoluut nog eens beluisteren. En Istvan Bruggen, bedankt voor de foto. (Marc)

Met hun achternaam als bandnaam hebben Max en Iggor Cavalera de laatste jaren hun eigen discografie opnieuw onder de loep genomen. De eerste Sepultura-platen werden opnieuw opgenomen en er werd getourd rondom Arise en Roots. Nu is de plaat daartussen aan de beurt: Chaos A.D. De mannen hebben Travis Stone van Pig Destroyer meegenomen voor de leadgitaar en Max zijn zoon Igor Amadeus Cavalera hanteert de basgitaar. De band trapt af met Refuse/Resist, waar het originele album ook mee opent. Natuurlijk ontstaat er onmiddellijk een moshpit in het midden voor het podium. Direct is duidelijk dat Max en Iggor er zin in hebben om het oude materiaal nieuw leven in te blazen. Zodra Slave New World wordt ingezet, is duidelijk dat de nummers van het album niet op volgorde gespeeld worden. Dat is helemaal niet erg, aangezien de populairste nummers aan het begin staan.

Bijna heel Chaos A.D. komt voorbij, maar zoals gezegd wel in een andere volgorde. Zo is bijvoorbeeld Biotech Is Godzilla een stuk naar achteren geplaatst, evenals het rustmomentje Kaiowas, dat vandaag heel anders klinkt dan gisteren toen 'die andere' Sepultura het deed. Helaas wordt Manifest overgeslagen, evenals de cover van New Model Army's The Hunt. Na Biotech Is Godzilla verlaten de mannen het podium, al blijft het gitaargeluid van Max nog wel wat rondzingen. Een roadie komt het euvel echter snel verhelpen. Na een korte adempauze volgt de toegift, die afgetrapt wordt met het tot dusver ontbrekende Territory, waarbij het veld weer alle kanten op springt. De (volgens Max Cavalera) beste metalband ooit wordt geëerd door middel van een cover van Symptom Of The Universe. De band sluit af met Chaos B.C., oftewel een versie van Refuse/Resist op steroïden. Hierbij legt Max zijn gitaar neer en gaat echt helemaal los. In de 35 jaar dat ik Max heb zien optreden, heb ik hem echt nog nooit zo actief zien springen op het podium. Hij heeft het duidelijk erg naar zijn zin, maar helaas komt hiermee wel de show ten einde. Met pijn in het hart moet ik toegeven dat dit de betere van de twee Sepultura-shows is die we dit weekend hebben gezien. (Tonnie)

Een grote banner met het Mafia-artwork van Black Label Society onttrekt het zicht op het podium. Kort voor de show verschijnt de 'viking in kilt', lachend met een worstelmasker op zijn hoofd, om aan beide zijden van de banner een foto van het publiek te nemen. Zakk Wylde, bassist John DeServio, drummer Jeff Fabb en gitarist Dario Lorina nemen hun posities in als de mashup Whole Lotta Sabbath (Wax Audio) uit de speaker schalt. Het doek valt als Funeral Bell wordt ingezet, gevolgd door de single Name In Blood van het onlangs uitgebrachte twaalfde album Engines Of Demolition. Wat opvalt, naast de constante gitaarwisselingen, is dat de nummers worden ingeleid met een backingtrack. Het maakt de recentere nummers Destroy & Conquer, A Love Unreal en Heart Of Darkness direct voller, maar dat is helemaal niet nodig voor Zakk en zijn begeleidingsband. Het draait uiteraard allemaal om hem. Tijdens de solo's staat alleen hij op een verhoging, met de microfoonstandaard, versierd met doodshoofden, naast hem op het podium. Hij laat Dario af en toe de aandacht trekken, maar toch. Hoewel de set een accurate samenvatting biedt van de volledige discografie, staan de albums Mafia (2005) en The Blessed Hellride (2003) centraal.

Halverwege de show zijn de meest indrukwekkende momenten te zien, wanneer Zakk de solo van No More Tearsuitvoert en het nummer vanaf die iconische solo volledig afsluit. Hij probeert met zijn zang zelfs in de buurt van Ozzy's stem te komen. Als je terugdenkt aan Osbourne's solocarrière, dan hoor je direct de gitaargeluiden die deze heeft gevormd: Randy Rhoads, Jake E. Lee en Zakk Wylde. De liefde op het podium is voelbaar. Als iemand de nalatenschap van Ozzy Osbourne mag voortzetten, dan is het de 'Viking in kilt' die met zijn wilde haardos staat te zwaaien. Zakk introduceert de bandleden en daarna komt het tweede moment. Aan de zijkant wordt een piano op het podium gereden voor In This River. Zakk Wylde en Dimebag Darrel waren behalve iconische gitaristen ook hechte vrienden. Hoewel ze respect hadden voor elkaar, hebben ze nooit samen gespeeld. Na de eerste pianoklanken worden doeken met afbeeldingen van Dimebag Darrell en Vinnie Paul vanaf de bovenkant van de luidsprekers op het podium uitgerold. Het is een moment van waardering. Een schitterend eerbetoon waarmee je het publiek voor je kunt winnen. Black Label Society heeft de nummers en het geluid om indruk te maken, maar als dit optreden iets toont, dan is het wel het diepgewortelde respect en de loyaliteit van Zakk Wylde voor deze legendarische artiesten. (Marc)