Zaterdag:

Het is redelijk druk voor het podium en de zon straalt wanneer Nephylim de tweede festivaldag begint met de duo-opener van het album Circuition (2025). Frontman Tijn Bosters weet het publiek meteen te imponeren met zijn indrukwekkende grunts. Amaranth wordt ingezet met alleen bassist Lorenzo Mulsch op de verhoging voor de drumkit van Martijn Paauwe. Het is een mooi moment en vooral dan komt het uitstekende slagwerk van Martijn goed tot zijn recht. Tijn heet het publiek welkom en bedankt de organisatie voordat Withered wordt uitgevoerd, waarbij leadgitarist Kevin van Geffen de slotfase zingt. De menigte kijkt nog rustig, maar elk nummer wordt met applaus en horns-up beloond. Het cruciale moment is Fractured Existence, zodra de eerste surfer naar de vangploeg gaat. De oproep van Tijn voor een circlepit na de break krijgt een reactie. De rondedans begint en gaat door tijdens Inner Paradigm. Nog een laatste nummer. En ja, de wall of death slaagt ook behoorlijk goed. In de laatste fase van Grand Denial staat Kevin tussen Rens en gitarist Ralph Lentink te headbangen. Nephylim krijgt terecht veel applaus na de foto met het publiek. (Marc)

Als Severe Torture aan de set begint, is er inmiddels een groter aantal mensen aanwezig. Een handgebaar van frontman Dennis Scheurs aan het begin van The Death Of Everything is genoeg om het publiek te bewegen en Endless Strain Of Cadavers zet een kolkende massa in beweging. Een vriendelijke begroeting volgt, net als Feeding On Cadavers. Een kleintje op de schouders wordt gespot en hoewel de eerste druppels vallen, blijven de surfers actief tijdens Christ Immersion. Er is op muzikaal gebied niets te verbeteren en het publiek geniet van het optreden. Dennis, gitarist Thijs van Laarhoven en bassist Patrick Boleij gebruiken al bijna dertig jaar hetzelfde recept. Gitarist Marvin Vriesde is al meer dan twintig jaar betrokken bij de formatie en drummer Damiën Kerpentier heeft bijna zijn tweede lustrum afgerond. Hoewel het behoorlijk saai is om naar te kijken, is de muziek retestrak en het klinkt gewoon lekker. Dennis dankt het publiek na Torn From The Jaws Of Death, maar de set is nog niet voltooid. De rondedans gaat verder met Feces For Jesus en ook Hands And Head Not Found wordt nog gespeeld. Severe Torture zorgt simpelweg voor een uitstekende set. Niets meer, niets minder. (Marc)

Hellripper schroeft het tempo meteen op tot het uiterste met de opener All Hail The Goat. Frontman James McBain en de nieuwe gitarist Jackal Batcharj wisselen de vlammende solo's af, waarbij bassist Andy Miburn hen bijstaat. Het slagwerk van Max Southall fungeert als de drijvende kracht. De snelle combinatie van black en speed metal wordt met veel enthousiasme ontvangen. Van het recent verschenen vierde album Coronach komt Kinchyle (Goatkraft And Granite) al vroeg voorbij, gevolgd door het oudste nummer in de set, Hell's Rock 'n' Roll. "More of that crowdsurfing" merkt James op en begint met Black Arts & Alchemy. Van het nieuwe album worden eveneens Hunderprest en Mortercheyn gespeeld. Het optreden bevat daarnaast de bekende nummers zoals The Affair Of The Poisons en The Nuckelavee, evenals de bekende truckjes die James gebruikt om het publiek op te zwepen. Zo is Within Everlasting Hellfire het moment voor een spelletje en wordt de druk opgevoerd om alles te geven richting het einde. Enkel de Zeke-cover Mainline is een zwakker moment. Nog twee minuten te gaan voor Bastard Of Hades. Kortom, Hellripper maakt weer gebruik van elke seconde van de beschikbare tijd. Fantastisch. (Marc)

Haywire uit Düsseldorf is de eerste band die op het tweede podium, Fons Stage, optreedt. De hardcoreformatie met de leus “1% techniek, 99% geweld” trapt af met de titeltrack Born Of Rotten Earth (2024). De tent is afgeladen vol, niet alleen vanwege de regen. Het publiek kan het enthousiasme van Manon zeker waarderen. Ze heet de menigte welkom en is duidelijk blij met de reacties van het publiek. Skin Deep, Gaping Void en Struggler volgen en zijn afkomstig van dezelfde ep. Het laatstgenoemde nummer is opgedragen aan de in 2023 overleden Fons van Iersel. Hij was medeoprichter van de poppodia Noorderligt en 013 in Tilburg en medeverantwoordelijk voor het ontstaan van de Muziekgieterij in Maastricht. In de tent biedt South Of Heaven een platform voor opkomend en lokaal talent. Haywire maakt goed gebruik van die gelegenheid en ontvangt een kleine wall of death als beloning. (Marc)

Voor aanvang wordt er een Zweeds vlaggetje op de drumkit van Dismember geplaatst. Een dame van de organisatie verschijnt op het podium om aan te geven dat er problemen zijn met het betalingssysteem. In de komende anderhalf uur is het alleen mogelijk om met cash te betalen. De band opent met Pieces, gevolgd door Soon To Be Dead, waarna frontman Matti Kärki het publiek verwelkomt. Casket Garden wordt gestopt vanwege de inzet van de eerste hulp in de pit. De band wacht tot iedereen weer in orde is. Het debuut Like An Ever Flowing Stream (1991) is goed vertegenwoordigd in de setlist, evenals de derde langspeler Massive Killing Capacity (1995). De huidige bezetting van Dismember bestaat uit dezelfde mannen die er destijds bij waren. Matti Kärki verzorgt de zang, Robert Sennebäck en David Blomqvist spelen gitaar, Richard Cabeza speelt bas en Fred Estby zit achter de drumkit. Van Indecent & Obscene (1993) wordt Skinfather uitgevoerd en het enige recentere werk is het titelnummer Where Ironcrosses Grow (2004). Dat is wel te verklaren, aangezien Robert Sennebäck niet te horen was op de laatste vier platen. Het probleem met Dismember is wel dat alle nummers enigszins hetzelfde klinken. Hoewel er een aangename groove in zit, is de show zelf niet boeiend. Ondanks de regenbuien lijkt het publiek het optreden te waarderen. (Marc)

Voordat Boneripper in de tent kan beginnen, worden er enkele stekkertjes omgewisseld. Direct wordt er gebeukt voor het podium. Tijdens Hate Is Hollow gaat de vechtpartij met wisselende strijders voortdurend verder. "Wie kent ons al?" roept frontman WD, voordat Fear Of Death van start gaat. Het zijn niet veel mensen. De band is herrezen uit de as van Manu Armata, heeft drie broers onder de vijf leden en levert een rauwe mix van brute hardcore-agressie. Aanbeland bij Damnation (zonder gastvocalen) worden de armbewegingen soms behoorlijk heftig. Karaktemoves, worstelen en beuken met een aanloop, we zien bewegingen die volledig mis kunnen gaan in de drukke menigte voor het podium. Na Fake Crusade is de beukende groep voor het podium nog groter geworden en tijdens Desolated is dat niet afgenomen. Een moment van rust vormt het fotomoment voordat State Of Mind als afsluiter wordt gespeeld. (Marc)

The Number Of The Beast (Iron Maiden) schalt uit de speakers, gevolgd door I Can't Turn You Loose van Otis Redding alvorens Anthrax de set opent met de titeltrack van het derde album Among The Living (1987). Frontman Joey Belladonna begroet het enthousiaste publiek voordat de Joe Jackson-cover Got The Time wordt ingezet, gevolgd door de klassieker Madhouse. Enkele klanken van de gitaar van Scott Ian zijn voldoende om te weten wat er gaat gebeuren: Caught In A Mosh. "Where is the heaven when we need it" roept Scott. De regen valt als Metal Thrashing Mad uitgevoerd wordt. De zaterdag is met 7500 bezoekers volledig uitverkocht en ondertussen ben ik mij door het publiek aan het wurmen op zoek naar een bar met wisselgeld voor een beker cola. Er is geen wisselgeld. Er hangen alleen briefjes met aanbiedingen voor bier: € 10,- voor drie biertjes en € 20,- voor drie halve liters. Zo blij als een kind zie ik met een kop koffie in de hand hoe Scott, samen met bassist Frank Bello en gitarist Jon Donais, net als in de videoclip, tijdens de break in It's For The Kids staat te moshen. Het is de nieuwe single voor het aankomende album en laat horen dat Anthrax nog lang niet hoeft te stoppen.

De sprongen van Scott zijn inmiddels wel verleden tijd. Belladonna haalt alles uit de kast, Charlie Benante houdt de controle vanachter de drumkit stevig in handen, terwijl de rest van de band de energie verder aanwakkert. Met Medusa en Indians keren we terug naar de jaren tachtig. De set bestaat, behalve de nieuwe single en meerdere covers, uit nummers die uit de eerste tien jaar afkomstig zijn. Bring The Noise, het nummer met Public Enemy, wordt gedeeltelijk door Scott gezongen. Het laatste eigen nummer is I Am The Law. Als afsluiting spelen de heren opnieuw covers: Antisocial van Trust en Long Live Rock 'n' Roll van Rainbow. Anthrax richt zich volledig op het betrekken van het publiek; de complete set is zorgvuldig uitgevoerd, aangevuld met de enorme energie en het uitstekende stembereik van Joey. Daarnaast was het geluid in orde. (Marc)

In de tent begint het beuken opnieuw als Becoming A.D. begint met Age Of Becoming. Vooral bassist Vanya Frantsevitch valt op door zijn dreigende stampen en draaiende bewegingen in de beperkte ruimte die hij heeft. De rauwe en energieke aanval met zware breakdowns van de formatie uit Kempen (België) leidt tot een voortdurende rondedans voor het podium. Het rammen en beuken gaat verder waar het een uur eerder stopte. Het is opmerkelijk dat er geen ongelukken plaatsvinden. Frontman Laurent Huys verwelkomt het publiek voordat Delirium, een nieuw nummer afkomstig van de split Route Of All Evil (2025), wordt gespeeld. Naast de opener zijn ook Crescent Moon, Devotion, Bloodthirst en Shattered Hope afkomstig van de ep Shedding Skin. Tegen het einde krijgen de strijders de uitnodiging om via het podium naar de andere kant te gaan. Slechts enkelen van hen maken daar gebruik van. Zoek je een band die zonder compromissen hard toeslaat? Dan moet je Becoming A.D. uitnodigen voor het feest. (Marc)

Voorafgaand aan het allerlaatste optreden van Sepultura in Nederland hoop ik dat Andreas Kisser en zijn mannen alle criticasters nog eenmaal de mond snoeren. De band staat wel een zware taak te wachten, want een dag later komen de Cavalera-broers een van de populairste platen uit de discografie van de band spelen. Het is al na half acht wanneer Black Sabbath's War Pigs uit de speakers begint te schallen, gevolgd door Polícia van Titãs (een song die Sepultura ooit coverde voor een bonustrack). Gevolg is dat dit laatste Sepultura-optreden ruim tien minuten te laat begint. De band opent heerlijk hard met de klassieker Inner Self en al snel vliegen (of surfen?) de crowdsurfers je om de oren. Krijgen we bij deze laatste show een bloemlezing van klassiekers? Dat blijkt slechts ijdele hoop. Gelukkig sluit het gloednieuwe All Souls Rising erg goed aan bij het brute, oude werk en is de titeltrack van Kairos ook erg goed.

Helaas kakt het optreden in wanneer het nieuwe The Place ingezet wordt en ook de ballade Beyond The Dream kan niet op al te veel respons rekenen van het publiek. Begrijp me niet verkeerd, het zijn uitstekende songs, maar ze passen wat mij betreft niet in deze laatste show. Zeker niet gezien de band maar beperkte tijd heeft. Ze halen de vaart eruit en laten niet echt een band zien die met peper in de reet nog een laatste keer komt knallen. Tussen die songs zit overigens nog het instrumentale Kaiowas waarbij wat vrienden van de band percussie verzorgen. Pas zodra de eerste noten van Territory ingezet worden, leeft het veld weer op. Refuse/Resist wordt door iedereen uit volle borst meegezongen en Arise zorgt natuurlijk voor een goede moshpit. Broekie Greyson Nekrutman krijgt nog even tijd in de spotlight maar zijn drumsolo haalt wederom de vaart uit de show. Na een stukje Ratamahatta springt het veld op en neer op Roots Bloody Roots maar daarmee eindigt het laatste optreden van Sepultura op Nederlandse bodem. Met een dubbel gevoel kijk ik er op terug. Het knalt af en toe nog goed, maar het echte vuur lijkt te ontbreken. (Tonnie)

De tweede dag van het festival wordt afgesloten door Megadeth. De formatie rond Dave Mustaine trapt af met Tipping Point van het laatste album dat onlangs is verschenen. Het nummer is in korte tijd uitgegroeid tot een publieksfavoriet. Het regent en het is dringen om nog onder de tent bij de bar voor het podium te staan. Er is echter nog iets dat me helemaal niet bevalt. Het geluid is ronduit slecht. Het slagwerk van Dirk Verbeuren en de bas van James LoMenzo zijn veel te luid. Onder je voeten dreunt de grond en we staan notabene buiten. Door de gehoorbescherming klinkt Dave echt als een smurf, terwijl de gitaren van Teemu Mäntysaari en hemzelf nauwelijks te horen zijn. Bij geen enkele andere band was het zo hard en slecht. Helaas is het probleem niet verholpen wanneer Hangar 18 wordt gespeeld. Mijn favoriete Magadeth-nummer is al vroeg opgenomen in de setlist. Het applaus blijft onverminderd. This Was My Life en Skin O' My Teeth volgen zonder enige onderbreking. Het geluid verbetert al iets wanneer Dave zijn focus op de menigte legt. "Good evening". Er volgt opnieuw applaus en Take No Prisoners wordt uitgevoerd. Ik kies ervoor om de gehoorbescherming iets te verdraaien, zodat ik iets meer kan horen en je merkt dat Dave moeite heeft met zijn stem. Op zijn gitaarspel is trouwens nog niets te bekritiseren.

Voorafgaand aan I Don't Care houdt Dave een uitgebreider praatje over de nieuwe plaat. We keren terug naar de jaren negentig wanneer Sweating Bullets volgt. De drumpartij aan het begin van Trust markeert het moment waarop Dirk, op een hoog podium, volledig in de schijnwerpers staat. Het inmiddels populaire Let There Be Shred verhoogt de sfeer onder het tentdoek bij de bar, waar het nog altijd overvol is. De bekende mascotte Vic Rattlehead komt ook even op het podium. Na dit nieuwe nummer duiken we terug in de discografie met She-Wolf, Poison Was The Cure, Countdown To Extinction en Tornado Of Souls. De setlist omvat nummers uit de jaren negentig, de recent uitgebrachte singles en Peace Sells uit de jaren tachtig. Het sluit goed aan bij de sfeer van het laatste album. Twee platen zijn zeer goed vertegenwoordigd: Rust In Peace (1990) en Countdown To Extinction (1992). De populariteit van deze platen blijkt wel uit de reacties van het publiek wanneer Symphony Of Destruction wordt gespeeld. Het is weer droog en we durven onder het tentdoek boven de bar vandaan te komen. Het optreden eindigt met een uitgebreide versie van Holy Wars... The Punishment Due, met inbegrip van een voorstelrondje. Het is een optreden dat de behoefte aan perfectie van Mustaine tot in het kleinste detail laat zien. Het is te waarderen dat Dave zijn uiterste best doet, ook al laat zijn stem het af en toe afweten. Het is spijtig dat er aanvankelijk een zeer slecht geluid is, maar al met al is het optreden zeker de moeite waard. (Marc)