Ondanks dat bassist en zanger Phil Lynott bijna veertig jaar geleden overleed, leeft zijn muziek voort. Nadat Thin Lizzy uit elkaar ging, richtte Lynott Grand Slam op, de openingsact van vanavond. De band bestond in de jaren tachtig slechts een jaar, maar werd enkele jaren geleden nieuw leven ingeblazen door oorspronkelijk gitarist Laurence Archer en keyboardspeler Mark Stanway. In 2024 brachten de heren met onder andere zanger Mike Dyer het album Wheel Of Fortune uit, waarvan enkele nummers worden gespeeld. Uit de oude doos komt de Gary Moore-cover Military Man.

Het gezelschap speelt een degelijke set van zo’n dertig minuten. De invloeden van Lynott klinken duidelijk door en Dyer, die een vreemde interesse heeft in bier en stroopwafels, klinkt zelfs wel een beetje als hem. We krijgen aardige, bevlogen classic rock te horen. Hoogtepunten zijn Nineteen en de Thin Lizzy-interpretatie van de traditional Whiskey In The Jar, die Grand Slam uit heeft gebracht als picture disc.

Girlschool kan de degelijke opening weinig kracht bijzetten. Het onevenwichtige geluid klinkt wat zompig, waarbij de leadgitaar soms amper te horen is. Tot overmaat van ramp heeft frontvrouw Kim McAuliffe last van haar stem, waardoor het haar aan vocale overtuigingskracht ontbreekt. Ook drumster Denise Dufort is niet fit en wordt vanavond vervangen door 'dude' Larry, die het er op zich aardig vanafbrengt. McAuliffe grapt al over Dudeschool wanneer gitarist Joe Stump het kwartet assisteert tijdens Are You Ready?, afkomstig van de meest recente studioplaat WTFortyfive? (2023).

Het kwartet brengt de bekendste nummers ten gehore, maar echt vlammen wil het niet. Onder meer Demolition Boys, Hit And Run en de The Gun-cover Race With The Devil passeren de revue. Die heerlijke, opzwepende gitaarriedels uit laatstgenoemde komen helaas niet goed voor de dag. Pas tijdens de Motörhead-‘ballad’ Bomber komt er wat leven in de brouwerij tijdens de anderszins behoorlijk fletse set. Jammer.

Eventuele gevoelens van teleurstelling zijn na de eerste klanken van Hell, Fire, And Damnation, het openingsnummer van de meest recente studioplaat van Saxon, vergeten. De grote zaal van 013 heeft er overduidelijk zin in en het enthousiasme wordt beloond. Hoewel het eigen nieuwe materiaal op plaat levenslustig en energiek klinkt, maakt zanger Biff Byford op de nieuwe plaat van Udo Dirkschneider (februari 2025) een vermoeide en uitgebluste indruk. In Tilburg is daar niets van te merken. De goedgemutste zanger bespeelt met wat armbewegingen en zijn microfoon als vanouds het publiek en springt en dartelt al headbangend over het podium. Het is en blijft een steengoede entertainer. Gitaristen Doug Scaratt en Brian Tatler (Diamond Head, vervanger van Paul Quinn) krijgen veel aandacht en zien regelmatig de spotlights op zich gericht, terwijl het bijzonder solide duo Nibbs Carter (bas) en Nigel Glockler (drums) de ritmesectie voor zijn rekening neemt. Kortom: Saxon zoals we dat gewend zijn.

Van de meest recente plaat komen drie songs voorbij, maar de rest van de set bestaat uit geliefde klassiekers, welke uit volle borst worden meegezongen. De jaren negentig worden vertegenwoordigd door het heerlijke Dogs Of War en Solid Ball Of Rock, met een baslijn waar geen genoeg van te krijgen is en die alleen wordt overtroffen door die uit het geweldige Dallas 1 PM. De overige songs dateren van eind jaren zeventig en begin jaren tachtig, met bijzondere aandacht voor Wheels Of Steel. Deze klassieke plaat uit 1980 wordt in zijn geheel gespeeld. Byford merkt op dat een deel van het publiek toen nog niet geboren was. Dat zijn er heel wat, want tussen het metalminnende publiek bevinden zich behoorlijk wat jongeren.

In rap tempo vliegen de songs voorbij. Natuurlijk wordt er door Byford wat gegrapt tussen de nummers door, maar het merendeel van de interactie met het publiek bestaat uit het tijdens de nummers uit volle borst meezingen. Niet alleen tijdens het geliefde Wheels Of Steel, waarbij Byford zijn telefoon voor een TikTok-filmpje tevoorschijn haalt, maar vrijwel elke track wordt meegebruld. Het dubbele gitaarwerk weet eenvoudig te overtuigen, bijvoorbeeld tijdens de mooie solo van Suzie Hold On. Tatler toont zich een goed vervanger van Paul Quinn die het touren heeft opgegeven. Tijdens de spetterende ontknoping van Machine Gun krijgt Biff Byford nog een gitaar in de handen geworpen en vangt deze als volleerd roadie op.

Na een korte onderbreking komen publieksfavorieten Crusader, Heavy Metal Thunder, Denim And Leather en uiteraard Princess Of The Night voorbij. Het is wederom een bijzonder geslaagd optreden van Saxon, dat live, na zoveel jaar, nog altijd de hoge verwachtingen waarmaakt. Volgend jaar Denim And Leather (1981) integraal? We mogen ervan dromen.

Setlist Saxon:
1. Hell, Fire And Damnation
2. Dogs Of War
3. Backs To The Wall
4. Madame Guillotine
5. And The Bands Played On
6. Dallas 1 PM
7. Solid Ball Of Rock
8. Strong Arm Of The Law
9. 1066
10. Motorcycle Man
11. Stand Up And Be Counted
12. 747 (Strangers In The Night)
13. Wheels Of Steel
14. Freeway Mad
15. See The Light Shining
16. Street Fighting Gang
17. Suzie Hold On
18. Machine Gun

Toegift:
19. Crusader
20. Heavy Metal Thunder
21. Denim And Leather
22. Princess Of The Night

Setlist Girlschool:
1. Demolition Boys
2. C’mon Let’s Go
3. The Hunter
4. Hit And Run
5. Future Flash
6. Kick It Down
7. It Is What It Is
8. Are You Ready?
9. Race With The Devil (The Gun-cover)
10. Bomber (Motörhead-cover)
11. Emergency

Setlist Grand Slam:
1. Nineteen
2. Crazy
3. Military Man (Gary Moore-cover)
4. Spitfire
5. Sisters Of Mercy
6. Whiskey In The Jar