Ondanks dat Alice Cooper en band de Tilburgse rocktempel vorig jaar nog hebben aangedaan, is dit concert wederom volledig uitverkocht. Wat betreft show is er in die korte tijd weinig veranderd. Sommige elementen van het shockrockspektakel zijn al decennialang hetzelfde en het is dan ook niet verwonderlijk dat aanwezigen op ongeveer dezelfde showelementen kunnen rekenen als tijdens de vorige Spend The Night With Alice Cooper. Wel zijn er wijzigingen aangebracht in de setlist. Het publiek heeft er in ieder geval zin in. Zodra een audiotape met introductie wordt ingezet, wordt er gebruld, gegild en gaan de vuisten de lucht in.

Brutal Planet, de titelsong van een van de meer ‘recente' albums (2000), is met een vuurwerkregen de opener van de avond. Zodra de in zwarte cape geklede voorman het podium betreedt, wordt er flink gejuicht, hoewel er op het nummer zelf nog niet heel enthousiast wordt gereageerd. Het publiek bestrijkt alle leeftijden, maar het zijn vooral de jongere fans bij wie het nieuwere materiaal aanslaat. Anders is dat met No More Mr. Nice Guy en daaropvolgende nummers die door allen uit volle borst worden meegezongen.

Alice Cooper krijgt moeiteloos het publiek op zijn hand met zijn vele klassiekers, die worden aangevuld met theatrale bewegingen, kostuums en attributen. Het bijzonder hoogstaande spel van de band moet daarbij niet vergeten worden, want terwijl Cooper het publiek vermaakt, spelen de vijf muzikanten fantastisch. Het helpt dat het geluid in de zaal perfect is. Met name gitarist Nita Strauss zal met haar spel en performance diverse malen de show stelen, onder meer tijdens haar gitaarsolo die volgt op Woman Of Mass Distraction, maar ook drummer Glen Sobel maakt een verpletterende indruk. Het instrumentale spektakelstuk van Halo Of Flies is een ervaring op zich naast alle showelementen waarin Alice Cooper de hoofdrol speelt.

Zodra Poison klinkt, beginnen volwassen vrouwen uitzinnig te krijsen en wanen zich weer even tiener. Een prachtige, warme vloedgolf van jeugdsentiment gaat door de zaal. Het is een fenomeen dat zich zal herhalen tijdens Feed My Frankenstein, waarin Cooper verandert in een enorme Frankenalice. De onvermijdelijke scene met een guillotine waarin Cooper letterlijk zijn hoofd verliest, vindt eveneens plaats onder luid gejuich. De macabare rondgang met het hoofd wordt uiteraard begeleid door de meezinger I Love The Dead. Dit laatste is een van de bekendste onderdelen van de horrorshow die in dienst staat van de muziek, maar ook altijd weer een van de hoogtepunten van de avond vormt.

Naast de vele klassiekers is er ook ruimte voor het minder gehoorde werk in de vorm van Pain en The World Needs Guts. Department Of Youth is een welkome aanvulling op de set evenals het nieuwe Paranoiac Personality. Laatstgenoemde is het enige nummer van de dit jaar uitgekomen plaat Paranormal. Ergens is het jammer dat er niet meer van dit steengoede album wordt gespeeld, maar dat is het lot van elke artiest met een carrière die vijf decennia omspant. Een keuze maken uit dat enorme repertoire is bijna onmogelijk.

Traditioneel wordt er afgesloten met I'm Eighteen en School's Out, dat voorzien is van een ballonnenspektakel. Het zijn bekende recepten in een show van Alice Cooper, die na een voorstelronde afscheid neemt van zijn fans. Die routine doet niets af aan de kwaliteit en de geweldige ervaring die de solide muziek in combinatie met het shockrocktheater bieden. Het is een circus dat niet gaat vervelen. Wederom een zeer geslaagde Night With Alice Cooper.

Tracklist:
1. Brutal Planet
2. No More Mr. Nice Guy
3. Under My Wheels
4. Department Of Youth
5. Pain
6. Billion Dollar Babies
7. The World Needs Guts
8. Woman Of Mass Distraction
9. Poison
10. Halo Of Flies
11. Feed My Frankenstein
12. Cold Ethyl
13. Only Women Bleed
14. Paranoiac Personality
15. Ballad Of Dwight Fry
16. Killer
17. I Love The Dead
18. I'm Eighteen
19. School's Out

Meer foto's vind je op onze Facebook-pagina!