Allereerst The Interbeing. Dat is een Deense formatie die in 2006 is opgericht. Met Edge Of The Obscure en Among The Amorphous hebben de vijf heren twee full-lengths achter hun naam staan. Ze noemen onder meer Gojira, Meshuggah, TesseracT, VOLA, Textures, Lamb of God, Monuments en Soilwork als favoriete bands. De metal is vooral modern, industrieel, ritmisch georiënteerd en bevat elektronische samples. De frontman zit aan de metalcorekant met zijn wat hese zang. De zang komt minder goed door dan op de plaat. Gitarist Torben Pedersen maakt tijdens de refreinen meer indruk met zijn cleane zang die voorzien is van behoorlijk wat effecten.

De machinale, groovy metal met djenty en enkele proggy twists wordt enthousiast gebracht en heeft veel kracht. De sterkste nummers komen aan bod in het tweede deel van de set. Het swingende Fields Of Grey bevat goede riffs en Deceptive Signal steekt met interessante ritmiek en melodielijnen goed in elkaar. In dit nummer gebruikt de zanger ook zijn gewone zangstem in plaats van de extreme vocalen, een afwisseling die goed werkt. In het afsluitende Rhesus Artificial komen de keypartijen goed door. De alternatieve metal van The Interbeing is een positieve opener voor de avond.

Voor de meeste bezoekers is het wachten echter op Twelve Foot Ninja. In de pauze is er een funky versie van Master Of Puppets die de zaal goed opwarmt voor wat komen gaat. De combi van nu-metal, funk, soul, fusion, reggae en allerlei andere (exotische) stijlen slaat al vanaf de eerste seconde aan. Voorin ontstaat een pit terwijl Monsoon klinkt. Fans van Faith No More, Mr. Bungle, Living Colour kunnen hier beslist mee uit de voeten. De zanglijnen lijken regelmatig op die van Mike Patton. De mix van stijlen zorgt al snel voor een positieve stemming. Mother Sky en Vanguard zijn vroege hoogtepunten.

Wat je echter verwacht bij dit soort muziek, is een vrolijke podiumpresentatie met leuke videoclips en springende bandleden. Dat blijft helaas achterwege, in tegenstelling tot het optreden in Haarlem waarbij er meer actie op het podium was. Dit is onder andere ingegeven doordat de zanger verkouden is. Hij houdt de tonen dan ook slechts kort aan. Heel storend is dat overigens niet, maar de presentatie mist wat extra's. De praatjes tussen de nummers door zijn aan de zeer korte kant en er ontstaat niet echt een wij-gevoel. Het oogt wat plichtmatig, ondanks dat de bandleden wel bewegen. De muziek is gelukkig dik in orde, het geluid staat prima afgesteld en het is knap hoe snel de bandleden schakalen van de ene naar de andere stijl. Af en toe zingen de fans mee, zoals tijdens Deluge, dat halverwege de set voor veel bijval zorgt. Andere highlights zijn Kingdom, Collateral en Oxygen.

Tijdens de breakdowns gaat het volume even omhoog zodat de bassdrop zijn impact heeft. Op die momenten ontstaat er regelmatig een moshpit. Op andere momenten staat men te springen of te dansen, met name als de reggae voorbijkomt. Op de vraag "Have you been busy?" (kenners weten waarop gedoeld wordt) antwoorden de fans dan ook bevestigd. Het bier vliegt nog een keer de lucht in tijdens de favoriet van velen: One Hand Killing. Ook al had er meer ingezeten, de liefhebbers hebben zichtbaar genoten.

Setlist Twelve Foot Ninja:
1. Monsoon
2. Mother Sky
3. War
4. Vanguard
5. Post Mortem
6. Kingdom
7. Oxygen
8. Point Of You
9. Deluge
10. Shuriken
11. Collateral
12. Dig For Bones
13. Invincible

Toegift:
14. Sick
15. Coming For You
16. One Hand Killing

Setlist The Interbeing:
1. Intro: Cellular Synergy
2. Pulse Within The Paradox
3. Purge The Deviant
4. Sins Of The Mechanical
5. Spiral Into Existence
6. Fields Of Grey
7. Deceptive Signal
8. Rhesus Artificial

Met dank aan Edwin Smits van Doornroosje voor de foto's.