Voor veel loonslaven is de aanvangstijd van half zeven op deze dinsdagavond te vroeg, zo ook voor ondergetekende, die Fight The Fight geheel mist. Halverwege het optreden van Suicidal Angels betreed ik de al gezellig gevulde 013. Ik zag de Griekse band een jaar of acht geleden al eens als support spelen en er lijkt in die tijd opvallend weinig veranderd te zijn. Nog steeds is de muziek van het viertal een optelsom van voorspelbare maar lekkere klassieke thrashclichés in de stijl van Kreator, Sodom en Slayer. Het moet ook gezegd worden dat Suicidal Angels als band zonder meer gegroeid is. Men staat zelfverzekerd op het podium, gitarist/vocalist Nick Melissourgos betrekt het publiek actief bij de show en weet zelfs een wall of death los te peuteren. Maar of Suicidal Angels zich ooit aan de reputatie van eeuwig voorprogramma zal weten te ontworstelen, durf ik niet te zeggen.

Iedereen die naar extreme metal luistert, heeft wel een mening klaarliggen over de toegankelijke koers die Satyricon sinds Now, Diabolical (2006) vaart. Het kersverse album Deep Calleth Upon Deep zal daar geen verandering in brengen. Menig blackmetalfan zal de band al lang en breed de rug toegekeerd hebben. De enkeling die vanavond in de zaal staat en nog altijd om nummers van Dark Medieval Times (1994) roept, had beter thuis kunnen blijven. Satyricon heeft eigenlijk al heel lang weinig meer met black metal te maken.

Wat is Satyricon anno 2017 dan wel? Een band wier muziek van alle overbodige franje gestript is en teruggebracht is tot de kern, de essentie van veel goede muziek: het schrijven van pakkende liedjes. De duisternis en agressie is men echter nooit uit het oog verloren. En is het erg dat hun muziek inmiddels erg toegankelijk is? Na vorig jaar op de zomerfestivals het twintigjarig jubileum van Nemesis Divina (1996) gevierd te hebben door die Second Wave-mijlpaal integraal te spelen, kiest Satyricon dit keer vol voor het moderne geluid van de afgelopen tien jaar. Eens te meer wordt bewezen dat de black-‘n-roll sound simpelweg werkt. Wat een kracht gaat er van Satyricon uit. Juist doordat de riffs op de albums sinds Now, Diabolical zo eenvormig zijn, werkt het live erg meeslepend, hypnotiserend haast. De indrukwekkende aanwezigheid van Satyr draagt daar zeker aan bij. Vanachter zijn herkenbare microfoonstandaard bespeelt en bezweert hij het publiek. Dat gaat er gretig op in en eet uit de hand van de band, wat duidelijk gewaardeerd wordt. Bespeuren we zowaar de voorzichtige aanloop tot een glimlach op het witgekalkte gelaat van Satyr, wanneer hij alle wapperende haren en vuisten aanschouwt?

Voorafgaand aan het concert plaatste 013 op de social media een bericht dat Satyricon tweeënhalf uur zou spelen. Nu lijkt dit voor vrijwel elke extreme metalband onwaarschijnlijk en dat blijkt het ook te zijn. Het concert duurt zo’n anderhalf uur, maar bevat in die tijd genoeg krakers. Het spel van de sessiemuzikanten die Satyr en Frost dit keer meegenomen hebben is strak, maar zij blijven vrij anoniem. Het is de energie van Satyr en de afgemeten drumstijl van Frost die de show draagt. De mooie en op elk nummer aangepaste lichtshow mag trouwens ook niet onvermeld blijven: gifgroen tijdens het agressieve Black Crow On A Tombstone, helsrood bij Repined Bastard Nation en ijzig blauw tijdens het kille To Your Brethren In The Dark. De setlist bevat vanavond uiteraard veel nieuwe nummers. Het is jammer dat Black Wings And Withering Gloom, het beste nummer van Deep Calleth Upon Deep, niet gespeeld wordt. In die compositie komen het heden en verleden van Satyricon goed samen en het had een mooie brug tussen de verschillende tijdperken gevormd. Ook blijft het jammer dat de band zo zelden teruggrijpt op Rebel Extravaganza (1999), wellicht het meest unieke werk: Filthgrinder of Tied In Bronze Chains had zeker niet misstaan.

Lijflied Mother North besluit het reguliere deel van de setlist. Het is eigenlijk opvallend dat het geluid zodra er snel gespeeld wordt en Frost een blastbeat inzet, veel slechter is. Van alle nummers vanavond komt dit eigenlijk het minst goed uit de verf. Voor de toegift, bestaande uit The Pentagram Burns en Fuel For Hatred, neemt Satyr voor het eerst de gitaar ter handen. Hij roept bij Fuel For Hatred op vooral een enorme moshpit te starten: “Don’t worry if you hurt the sound guy, there’s more of them on this world!”

K.I.N.G. stuurt ons vervolgens naar huis en voegt daad bij woord: of het artistieke hoogtepunt van Satyricon in het heden of juist het verleden ligt, daar zullen de meningen over verdeeld zijn en blijven, maar eenieder die vanavond aanwezig was, zal het erover eens zijn, dat Satyricon heer en meester was!

Setlist:
1. Midnight Serpent
2. Our World, It Rumbles Tonight
3. Black Crow On A Tombstone
4. Deep Calleth Upon Deep
5. Walker Upon The Wind
6. Repined Bastard Nation
7. Commando
8. Now, Diabolical
9. To Your Brethren In The Dark
10. Burial Rite
11. Transcendental Requiem Of Slaves
12. Mother North

Toegift:
13. The Pentagram Burns
14. Fuel For Hatred
15. K.I.N.G.