Er staat een dj-tafel op het podium en het projectiescherm is neergelaten. Het uit Londen afkomstige Zan Lyons maakt filmmuziek voor zijn werk en dat zullen we weten ook. Hij begint subtiel op zijn viool, en laat die sounds loopen. Weldra laat hij dit aanzwellen tot apocalyptische dondergeluiden om even onverwachts weer in subtiel achtergrondgeluid te verzanden. Met name in die stukken verliest het publiek de aandacht. Ook het hoge volume in de noisy, hoge tonen zorgen voor afdruipende bezoekers. Maar Zan Lyons weet wat hij aan het doen is. Wie blijft kijken, ontwaart allerlei genres; niets is hem te gek. Wat het doel van de vervreemdende beelden (waarin Atari-lid Nic Endo de enige persoon is) nou precies is, is onduidelijk, maar Zan Lyons is een waardevolle opener.

En dan is het zover: Atari Teenage Riot. Om niet gelijk alle energie te verspillen, begint de show met 'rustige' EBM. Dat spreekt niet iedereen aan, maar Atari heeft dan ook een enorm diverse fanschare; er wordt hier en daar al flink gedanst. Maar de vlam schiet pas echt in de pan bij Transducer. In no time verandert de dansvloer in een moshpit. Dit wekt enige verbazing bij sommigen en ergernis bij anderen, maar ook gelukkige, genietende gezichten trotseren de armenkluwen.

Visueel is het optreden helaas niet altijd even interessant. Er is nauwelijks tot geen frontlicht en op het podium is het allemaal wel erg braaf. Dat is misschien maar goed ook. De tropische temperaturen in de zaal nopen tot verkoeling, rust en vocht. En zo krijgt het publiek de tijd om even op adem te komen bij nummers als Modern Liars en Collapse Of History.

"Maar waar is de attitude van weleer?", vraagt de oude rot zich af. "Waar is die anti-beweging?" Vanavond draait het niet om revolutie en niet om anti-nazisme. Nee, vanavond draait het om de muziek, om plezier maken en niet in de laatste plaats om nostalgie. Hier en daar worden er biertjes gedronken en wordt er met armen over elkaar genoten. Niet door iedereen. Er is vooraan een groep fanatiekelingen die maar niet stil kan staan. En zo geniet eenieder op zijn eigen manier.

En dan is het eindelijk tijd voor de echte klapper. Het nummer waar we toch met zijn allen voor gekomen zijn. Waar de oosterburen beroemd mee werden: Revolution Action! Vanaf het moment dat Nic Endo 'Action!' schreeuwt, is het bal. Een grote kluwen armen en benen zwaaien rond op de dansvloer. Zoals de kantoorwerkers hun gezicht verliezen (in de videoclip), wordt zonder aangezicht des persoons iedereen heen en weer geslingerd. Het is één groot feest. Maar dan is het wel over. Op het hoogtepunt van het optreden verlaat de band plots het podium.

"Zugabe" wordt er vertwijfeld geroepen. En natuurlijk komt de band terug. Maar het momentum van Revolution Action is weg. Niet bij iedereen. Een deel van de fans gaat nog fanatiek los. Maar er komt dan toch snel een einde aan een geslaagd feestje dat hier en daar door de 'ingebouwde' rustmomenten ietwat inkakte.

Zou de band de zaal ook zo vol hebben gekregen als er niet geleund kon worden op de jaren '90 anti-beweging? Goede vraag. Er is wel degelijk ook jong publiek aanwezig. Om me heen hoor ik ook zo nu en dan Duitse klanken en er is ongetwijfeld een vaste fanbase. Maar de visuals zijn niet meegegaan met de tijd en de podiumpresentatie mist de bezieling van weleer.

Is er wat mis met teren op het verleden? Nou, zeker niet. Gezien de enthousiaste toeroepingen, is men tevreden. Ook ik ben blij dat ik de band na al die jaren eindelijk eens een keer echt gezien heb. Missie voltooid.