Knight Area is wat mij betreft al jaren de beste symfonische rockband van ons land. Zwakke platen heeft de groep nog niet gemaakt en sommige van die cd's herbergen zelfs enkele klassiekers. Zo grijp ik met plezier terug op een prijssong als Dreamweaver van het tweede album Under A New Sign of het uiterst pakkende A Million Lives van Realm Of Shadows uit 2009.

De laatste jaren pakt de club doorgewinterde muzikanten het wel wat steviger aan. Waren de inspiratiebronnen ten tijde van het relaxte debuut The Sun Also Rises vooral bands als (het oude) Marillion, Camel en Pendragon, tegenwoordig trekt de band harder van leer. Een beetje zoals Arena, met hier en daar een uitstapje naar progressieve metal. Productioneel is Heaven And Beyond ook weer op en top metal. Luide drums en heftige gitaren domineren. Grappig genoeg neemt Knight Area muzikaal wel een stapje terug. De nummers zijn wat epischer van opzet en keyboards kleuren het geheel weer wat symfonischer in.

Problemen heb ik daar niet mee. Zowel de kalme luisterliedjes als heftiger werk van deze Nederlanders gingen en gaan er nog altijd prima in. Wel heb ik het idee dat de muziek weer wat complexer in elkaar steekt. Niet per se technischer in instrumentale zin, maar vooral op het compositorische vlak. Dus kan het zijn dat Heaven And Beyond niet meteen je beste vriend is. Songs als Unbroken en Twins Of Sins laten zich niet direct in de kraag vatten. Graaf je echter wat dieper, dan word je vlot beloond. In de nummers schuilt een behoorlijke diepgang, mede door de talloze details en subtiele verschuivingen in bijvoorbeeld ritmiek. Toegankelijke factor wat mij betreft is zanger Mark Smit die met zijn zalvende stemgeluid veel 'moeilijke' passages een ontspannen draai geeft. Hoewel ik me soms wat stoor aan zijn niet altijd even perfecte uitspraak doet de man net als voorheen prima zijn ding.

Bij symfonische rock en metal vind ik de instrumentale invulling persoonlijk net zo belangrijk als de zang. Uiteraard moeten de liedjes kloppen, maar in het genre wegen solistische escapades, ritmische versieringen, subtiliteiten, opbouw en nuance net zo zwaar. Allemaal elementen die je wel aan Knight Area over kunt laten. Als ik dan toch een punt van kritiek moet noemen, dan toch de productie. Die overrompelt meteen, maar gaat na veelvuldig luisteren toch wat tegenstaan, omdat de master weer stevig tegen het plafond zit. Dat hoeft voor de doorsnee luisteraar geen probleem te zijn, maar ik noem het toch even. In dit soort muziek wil ik rondzwemmen, terwijl ik langzaam maar zeker elk detail opduik. Nu staan normaliter verstopte geluidjes vrijwel net zo hard als een keyboardsolo. Maar misschien is dat meer mijn probleem.

Want Heaven And Beyond is uiteindelijk een klasseplaat. Een klasseplaat die het predikaat on-Nederlands goed verdient. Zwakke tracks staan er niet op en muzikaal laten de heren Klazinga, Smit, Vink, Van Hoorn en Bogert zich absoluut van hun beste kant zien. Of deze plaat beter is dan de voorgangers laat ik in het midden. Schijfjes als deze staan er immers om bekend een flinke tijd door te groeien. Ik verwacht nu niets minder.

Tracklist:
1. Unbroken
2. Dreamworld
3. The Reaper
4. Box Of Toys
5. Starlight
6. Heaven And Beyond
7. Saviour Of Sinners
8. Eternal Light
9. Twins Of Sins
10. Tree Of Life
11. Memories