Ik word langzamerhand een beetje gek. De oorzaak daarvan ligt overigens niet bij mezelf, maar bij al die vervloekte wereldbands. Ik doel nu met name op het progressieve genre, want potverdomme nog aan toe, wat komt daar de laatste tijd veel geweldig spul uit. Het is al zodanig dat ik werkelijk geen flauw idee heb welke nieuwe plaat mijn jaarlijst dit jaar moet aanvoeren. Eerst had ik goede hoop voor de vaderlandse pracht van Cirrha Niva, vervolgens kwam Porcupine Tree om daar een stokje voor te steken en uiteindelijk ging Redemption met de koppositie aan de haal. En nu? Nu is er een nieuwe cd van Knight Area.

Deze Hollanders wisten mij al eerder tot tranen toe te roeren met twee schitterende voorgangers. Het machtige The Sun Also Rises en het prachtige Under A New Sign zijn tot op de dag van vandaag trouwe bezoekers van mijn cd-speler. Om het mij nog lastiger te maken hebben die ellendige ridders nu Realm Of Shadows uitgebracht, een plaat waarmee ze de beide voorgangers zelfs naar de kroon steken. Qua stijl moet je het dan vooral zoeken tussen bands als Pendragon, IQ en Arena, zeker niet de minste namen, vooral omdat Knight Area met gemak tussen deze namen past als het om de kwaliteit gaat. Ik raak gewoon in de war van al dat moois.

De nieuwe plaat omvat allereerst een uitgekiend concept, waarin metafysische zaken op bijzondere wijze uiteengezet worden. Dat is één ding, maar het mooiste is gewoon weer de schitterende symfonische rockmuziek op deze plaat. Eigenlijk doe ik de band tekort met die omschrijving, want in het vijfjarig bestaan zijn er inmiddels ook invloeden uit de progressieve metal ingekropen. Met veel gevoel voor sfeer en de nodige bombast vuren de mannen weer negen ware progparels op de luisteraar af. Het avontuur had niet beter kunnen beginnen met een opener als Ethereal. Stevig, dan weer ingetogen en op alle momenten bloedmooi, dat zijn de sleutelwoorden voor deze prachtige compositie. Luister dan toch eens naar die magistrale zanglijnen van Mark Smit, ik kan er verdomme wel van janken. Wat een fantastische zanger is dat zeg, ongelofelijk!

De waterlanders komen overigens pas echt tevoorschijn bij het titelnummer en het weergaloos opgebouwde A Million Lives. Dat laatste nummer heeft bovendien zo'n ongelofelijk sterk en pakkend refrein dat het nu al dagen in m'n kop zit. Natuurlijk laat de band zich ook regelmatig verleiden tot enkele sterke staaltjes muzikale krachtpatserij (zoals in de lange epische afsluiter Occlusion), maar dat mag! Het mag allemaal, want elke noot heeft een functie in het geheel. Schitterende toetsensolo's (vooral veel Moog, waarvoor hulde) en bloedmooi gitaarwerk gaan weer heerlijk ouderwets hand in hand en ik ga er vanuit dat elke liefhebber van symfonisch topmateriaal hier helemaal mee in zijn of haar nopjes is. En dat komt dus gewoon even van Nederlandse bodem. Knight Area zorgt ervoor dat ik mijn hoofd nog eens extra kan breken over welke plaat ik dit jaar het beste ga vinden, maar zeker is in ieder geval dat deze mannen naast Cirrha Niva de beste Nederlandse rock/metalplaat hebben opgenomen van 2009. Rap kopen dat ding, je weet niet wat je mist.

Tracklist
1. Ethereal
2. Antagony
3. Two Of A Kind
4. Momentum
5. Awakening
6. Dark Souls
7. Realm Of Shadows
8. A Million Lives
9. Occlusion