Een jaar na het uitkomen van Operation: Mindcrimes debuutalbum The Key trakteren Geoff Tate en co. ons op een vervolg van deze albumtrilogie. Wie er op zit te wachten, weet ik niet, want de reacties op het debuut waren op zijn best matig en op zijn slechtst zeer negatief. Nu is hier Resurrection, maar of het album een ware wederopstanding van Geoff Tate is, moet nog maar blijken. De beste man zal nog wel een paar fans hebben, maar door de hoeveelheid effecten die hij hier over zijn matige zanglijnen heen gooit, is er weinig van zijn mooie stem over om van te genieten.

Dit gegeven is jammer, want zoals eerder dit jaar op Avantasia's Ghostlights bleek, kan Tate nog best wel een potje zingen als hij wil. Kennelijk moet iemand anders in dit geval de zanglijnen schrijven, want de poppy partijen die er hier uitkomen, blijven slechts matig hangen. Wat wel meer in het gehoor springt, is de muziek zelf. De composities mogen dan wel chaotisch zijn en ogenschijnlijk als los zand aan elkaar hangen, maar de ronkende baspartijen, stampende drums en mooie gitaarsolo's (Healing My Wounds) mogen er zeker wezen. Dit zorgt er in ieder geval voor dat ik na een aantal valse starts (de eerste vier tracks zijn allemaal intro's) in ieder geval tijdens het luisteren wel wakker blijf. De term progmetal mag dit keer best gebruikt worden, aangezien de sound herinnert aan Queensrÿche ten tijde van Promised Land, Fates Warning ten tijde van FWX en Marillion.

Waar deze bands echter allemaal meester zijn in het neerzetten van goede concepten, is het Tate nog steeds niet helemaal duidelijk hoe hij echt samenhangende nummers moet schrijven. Het beoogde hoogtepunt van een duet tussen Tate, Tim Owens en Blaze Bayley zou voldoende moeten zijn om de fans een flinke erectie te bezorgen, maar het eindresultaat is erg ondermaats. Alle zangstemmen sneeuwen onder in een laag effecten, waardoor we geen memorabele zang kunnen horen. Nee, het nummer wordt gered door een prachtige solo en een stabiele, strakke ritmesectie. Zo hoort een metalnummer met deze drie zangers niet uit te pakken: we horen te smelten bij het horen van deze drie metalgoden!

Er gebeurt echter vanaf Invincible iets dat ik niet voor mogelijk had gehouden: de nummers beginnen me te bevallen. Vooral het furieuze A Smear Campaign houdt mijn aandacht gedurende de hele tijdsduur vast en mag zelfs een erg sterke compositie genoemd worden. Tates saxofoon-partijen brengen daarnaast een fijne afwisseling aan klanken in de gehele sound naar boven. Goed, niet alles is even sterk, want Into The Hands Of The World mist echt een rode draad en Live From My Machine is een weinig spectaculaire afsluiter, maar alsnog heb ik het idee dat de band langzaamaan ergens naartoe aan het werken is.

Is Resurrection een goed album? Nee. Is het slecht? Ook niet, het is bij vlagen zelfs zeer aardig te noemen. Het voornaamste probleem zit hem vooral in Tates weinig indrukwekkende zang en het feit dat de songs gewoon een betere kop en staart nodig hebben, maar ik heb me in ieder geval nog bij vlagen behoorlijk vermaakt met het gebodene. De muzikale performances zijn solide en vooral het solowerk verdient een absolute pluim. Misschien dat het laatste deel van de trilogie nog goed genoemd kan gaan worden?

Tracklist:
1. Resurrection
2. When All Falls Away
3. A Moment In Time
4. Through The Noize
5. Left Fore Dead
6. Miles Away
7. Healing My Wounds
8. The Fight
9. Taking On The World
10. Invincible
11. A Smear Campaign
12. Which Side You're On
13. Into The Hands Of The World
14. Live From My Machine