Redemption is niet bepaald de band van de voorspoed. Gitarist en bandleider Nick van Dyk kampt nog altijd met de naweeën van agressieve bloedkanker en de andere snarenplukker Bernie Versailles is momenteel volledig uitgeschakeld. De voormalige gitarist van Agent Steel raakte enige tijd terug in een mysterieuze coma. Hoewel hij inmiddels bij bewustzijn is, verloopt zijn herstel strooptraag. Vandaar dat Van Dyk en zijn bandmaten ditmaal een beroep deden op verschillende gastgitaristen. Geen straf overigens.

Of The Art Of Loss de beste van plaat van Redemption tot nu toe is, is waarschijnlijk pas na flink wat maanden te zeggen. Wat mij betreft bezet Snowfall On The Judgment Day die positie en daar is grof geschut voor nodig om die geweldige schijf van de troon te stoten. Hoe die strijd er over een paar maanden voor staat, weet ik niet, maar wel is duidelijk dat deze zesde studioplaat er wederom eentje is om in te lijsten. Man, man, wat weet Redemption toch van wanten. Er is in mijn optiek geen betere band die sublieme speltechniek, neoklassieke invloeden en progressieve momenten aan ijzersterke songs weet te koppelen.

Neem voor de aardigheid de productie. Die is gelukkig stukken beter dan de ietwat dof klinkende voorganger This Mortal Coil. Bas, drums, gitaar en zang staan er zonder uitzondering glashelder en perfect in balans op. Keyboards zijn net als voorheen slechts op de achtergrond te horen. Terecht, want er is meer dan genoeg gitaargenot op deze plaat aanwezig. De solo's en riffs zijn namelijk om de vingers bij af te likken. Van Dyk is een snarenplukker van de neoklassieke school, maar verzandt eigenlijk nooit in oeverloos gepiel. De man laat beslist horen wat hij in huis heeft, maar de partijen hebben altijd kop en staart. Dat geldt eveneens voor de solo's van andere gitaristen die aan de plaat meewerkten. Marty Friedman, Chris Broderick en Chris Poland zijn allen gezegend met een prachtige, versierde stijl, maar de mannen gaan hun boekje zelden te buiten met overbodige ballast.

Al dat muzikale geweld is gevangen in een achttal ijzersterke eigen composities en een eigentijdse coverversie van Love Reign O'er Me (The Who). Songs waarin tevens een belangrijke rol is weggelegd voor het fabuleuze zangwerk van Ray Alder (Fates Warning). Alder verkeert in absolute topvorm en overtreft zijn prestaties op de laatste schijf van zijn voornaamste broodheer. Luister eens naar het briljante titelnummer. Zanglijnen die direct in je kop kleven en een song om door een ringetje te halen. Het gitaarwerk varieert van fel tot relaxed bluesy en verveelt nergens. Dat laatste bewijst Redemption met name in slotstuk en absoluut prijsnummer At Day's End. Ruim 22 minuten lang uitstekende progressieve metal met een felle powermetalrand. Vlak ook de cover van The Who niet uit, want niemand minder dan John Bush (Armored Saint, ex-Anthrax) zingt mee. Deze versie is misschien nog wel krachtiger dan het toch al pakkende origineel.

Veel beter gaat het dit jaar niet worden als het op progressieve metal aankomt. Natuurlijk komen ook Watchtower, Psychotic Waltz en waarschijnlijk Pagan's Mind met nieuwe albums, maar Redemption heeft z'n zegje in elk geval gedaan. Met verve en vele malen doeltreffender dan het absurde en pretentieuze geneuzel waar Dream Theater zich op de laatste plaat mee bezighield. Met alle respect voor alles wat die band ooit betekend heeft, maar Redemption heeft de fakkel voor beste Amerikaanse progmetalband inmiddels overgenomen. Lijkt me sterk dat de groep die komend jaar nog af moet staan.

Tracklist:
1. The Art Of Loss
2. Slouching Towards Bethlehem
3. Damaged
4. Hope Dies Last
5. That Golden Light
6. Thirty Silver
7. The Center Of The Fire
8. Love Reign O'er Me (The Who Cover)
9. At Day's End