The Siren’s Song laat zich het beste omschrijven als een kruising tussen stoner en klassieke hardrock. Het geluid is nogal dynamisch en hard. Dat maakt het geheel er in elk geval niet ouderwets of nostalgisch van. Enkel de warmte van de gitaarklanken herinneren aan oude dagen. Verder zit de muziek vol hoekige riffs en veel afwisseling zul je op dit album niet aantreffen. De zanger doet denken aan die van ons eigen Gingerpig. Let wel dat Boudewijn Bonebakker een stuk beter zingt.
De muziek steekt prima in elkaar, maar het is lastig om redenen te vinden waarom dit nou een erg goede plaat zou moeten zijn. Laten we maar gewoon eerlijk wezen en zeggen dat The Siren’s Song niet wereldschokkend is. Je hoort op dit album tenslotte niets nieuws, het niveau is niet uitzonderlijk en het lijkt vrij veel op elkaar. Dit soort bands zouden er goed aan doen om eens gewaagd uit de hoek te komen. En schrijf bijvoorbeeld eens een echte ballad in plaats van rustig te beginnen in een nummer als Weary Bones om vervolgens halverwege te vervolgen door op het vertrouwde tempo verder te hengsten. Het ontbreekt hier simpelweg aan goed schrijverstalent.
Of ik ga kijken op Roadburn? Alleen als er op hetzelfde moment niks beters speelt. De band laat via sociale media weten er heel veel zin in te hebben. Het zal ongetwijfeld een sympathiek stel zijn en het zal vast een feestje worden, maar dit soort bands heb ik inmiddels te vaak gezien.
Tracklist:
1. Into The Storm Tracklist:
2. You Soft Spoken Thing
3. Don't Know My Name
4. The Spell
5. Weary Bones
6. Gypsy Eyes
7. My Only Home
8. Wage With The Devil
9. The Siren's Song Part 1
10. The Siren's Song Part 2
.jpg){kind=small}
