Helaas, geen Magic Circle in mijn jaarlijst. Dat heeft er niks mee te maken dat dit kwintet zijn sporen verdiend heeft in de Bostonse hardcorescene. Van hardcore is overigens geen enkele sprake op Journey Blind. Deze heren houden wel van afwisseling, want het tempo wordt bij Magic Circle flink teruggeschroefd en de muziek is beduidend melodieuzer. Qua geluid neigt het vooral naar heavy metal zoals die in de eerste helft van de jaren tachtig gespeeld werd. De verwijzingen die gemaakt worden richting Trouble snap ik nog wel. Het heeft wel iets doom-achtigs, maar de connectie met Witchfinder General en Pagan Altar des te minder. Daarvoor speelt Magic Circle veel te netjes en te strak.
Journey Blind is geen onaardig album geworden, maar dit soort muziek moet het grotendeels van de sfeer hebben. Het lukt de heren niet om die goed neer te zetten. De opbouw van de nummers is veel te voorspelbaar en aan het tempo wordt nauwelijks getornd. Het gevolg is daarom dat de zeven songs erg veel op elkaar lijken. Brendan Radigan is geen slechte zanger, maar hij werkt je na verloop van tijd wel op de zenuwen. Ook hij kan dit album niet dragen. De gitaristen leuken de boel soms nog wel op met een prima solo, maar het mag allemaal niet baten. Het zullen prima muzikanten zijn, maar als het op componeren aankomt, is het resultaat toch vrij mager.
Daarmee is Journey Blind niet meer dan een sympathieke poging om een traditionele metalplaat op de wereld los te laten. Het gebrek aan originaliteit en (vooral) innovatie en afwisseling zorgen ervoor dat dit de middelmaat nauwelijks ontstijgt. De liefhebbers zijn gewaarschuwd, al zullen er vast enkelingen zijn die dit wel tof vinden.
Tracklist:
1. Journey Blind
2. The Damned Man
3. A Ballad For The Vultures
4. Lightning Cage
5. Ghosts Of The Southern Front
6. Grand Deceivers
7. Antediluvian
.jpg){kind=small}
