Afgaande op de bandnaam, songtitels als Bio-Civilization, de tekstuele voorliefde voor ecologie en filosofie, de albumcover en het gewei in het logo van de band, is het niet moeilijk te raden in wat voor hoek we het Amerikaanse Wild’s Reprisal moeten plaatsen. En inderdaad: de atmosferische, op ‘Cascadiaanse leest’ geschoeide black metal van dit eenmansproject klinkt precies zoals men zou verwachten; lange, introverte en uitgesponnen blackmetalnummers, waarin qua invloeden met name Wolves In The Throne Room en Agalloch een onuitwisbare indruk hebben achtergelaten.

Tegelijkertijd beoogt Wild’s Reprisal verder te gaan dan bovengenoemde bands, met name op tekstueel niveau, door deze natuuresthetiek te verbinden met het intellectuele werk van een groot scala aan ecologische, feministische en ethische filosofen. De ‘songteksten’ zijn dan ook steeds geselecteerde passages uit de boeken en artikelen van deze denkers, waaronder Carol Adams, die in haar werk The Pornography Of Meat vanuit feministische grondslag interessante paralellen legt tussen de onderdrukking van vrouwen en dieren. Op de website van Wild’s Reprisal zijn heel wat interessante verwijzingen te vinden voor degenen die dieper in deze materie willen duiken.

Niet de wetenschappelijke inhoud, maar de kwaliteit van de muziek dient echter centraal te staan. En dan kom ik direct bij het grootste minpunt uit, want ondanks alle interessante ideeën, is de muzikale uitvoering van dit stukje eenmansvlijt van een bedenkelijk niveau. Slecht is het niet, en vooral qua riffs zijn er best goede ideeën te horen (bijvoorbeeld in Neither Beast Nor Men), maar vooral de bijzonder vervelende drumcomputer gooit flink wat roet in het eten. Althans, ik neem aan dat het een drumcomputer is, anders zit de drummer er wel consequent naast. Daardoor is het bij lange nummers als Bio-Civilization en Death Of Nature erg moeilijk om in een lekkere ‘flow’ te raken, wat juist wel de crux is bij dit genre. Vooral tijdens de snellere passages strandt Wild’s Reprisal in goede bedoelingen.

‘Eco-blekkies’ die de inhoud belangrijker vinden dan de muziek, zullen ongetwijfeld de muzikale beperkingen van Wild’s Reprisal door de vingers kunnen zien. Voor de rest zal dat minder goed mogelijk zijn. Ondanks de interessante thematiek en de bij vlagen solide muzikale ideeën maakt Against Leviathan geen blijvende indruk. Daarvoor klinkt het materiaal te houterig. Volgende keer beter hopelijk.

Tracklist:
1. Bio-Civilization
2. Gaard
3. Neither Man Nor Beast
4. Death Of Nature
5. The Power And The Promise