Rogga Johansson… Niet bepaald een lazy ass type, eerder een workaholic. Wat je van de beste man ook vinden mag, een blokker is het hoe dan ook. Ieder jaar verschijnt er wel een product van zijn hand. Of twee, of meer. De beste man leeft beslist voor de muziek.

Of wij daar als luisteraars heel blij mee moeten zijn, moet per keer weer bekeken worden. Rogga heeft zijn draken en zijn betere werk en dan nog is het eindoordeel natuurlijk grotendeels afhankelijk van de persoonlijke smaak van de criticus. De eerste plaat waar herr Johanssen zijn naam dit jaar aan verbindt, is het tweede album van het project Megascavenger. Megascavenger zou je als een eerbetoon aan diverse metalvocalisten kunnen zien, ieder nummer biedt het podium voor weer een andere brulaap.

In de basis is Megascavenger een Zweedse old school samenwerking tussen Johansson en Brynjar Helgetun. Beide heren krijgen ook een eigen nummertje op de nieuwe plaat, heel bescheiden nummer acht en negen. In de rest van de nummer staat weer een andere vocalist centraal. Niet alleen zijn stemgebruik, maar de nummers bieden ook de persoonlijke en muzikale kenmerken van de betreffende persoon de ruimte. Wat uiteindelijk ontstaat, is een interessante combinatie van old school Zweedse death, met flarden van andere bands, hun invloeden en zangers. Het debuut van Megascavenger introduceerde dit concept in 2012, op At The Plateaus Of Leng gaat Rogga Johansson daar gewoon vrolijk mee verder.

Het idee is leuk, maar ook deze aanpak heeft zijn voor- en nadelen. Luister je At The Plateaus Of Leng als een compleet album, dan wordt het algauw rommelig. De muzikale basis houdt de plaat aardig aan elkaar, maar de stempels die de gastmuzikanten op ‘hun’ nummer drukken, daar valt niet omheen te luisteren. Het leuke daaraan is dat als je de zanger kent en herkent, je zijn band(s) onmiskenbaar in het nummer terug hoort. Eigenlijk is Megascavenger dus muziek voor ‘gevorderden’ en dan nog moeten zowel de nummers als de zangers je een beetje liggen. Verrassend is het zeker, vooral de bijdragen van Kam Lee, Felix Stass en Ilka Jarvenpää zorgen voor een kleurrijk contrast met de Zweedse sound en het woeste gegrom van Aad Kloosterwaard en Dave Rotten.

Tracklist:
1. At The Plateaus Of Leng (Vocals by Dave Ingram)
2. The Festered Earth (Vocals by Kam Lee)
3. And Then The Death Sets In (Vocals by Aad Kloosterwaard)
4. The Mucus Man (Vocals by Martin van Drunen)
5. Like Comets Burn The Ether (Vocals by Dave Rotten)
6. When Death Kills The Silence (Vocals by Felix Stass)
7. The Hand Of Bereavment (Vocals by Ilkka Jarvenpää)
8. Back To The Ancient (Vocals by Brynjar Helgetun)
9. Night Of The Grand Obscenity (Vocals by Rogga Johansson)