In zekere zin heeft Alcest altijd al toegewerkt naar een album als Shelter. Neige, de belangrijkste man achter deze band, heeft immers niet voor niets aangegeven dat de muziek van Alcest altijd al beïnvloed is door de dromen die hij als kind had. In die zin klinkt deze vierde full length van wat wellicht de meest invloedrijke band van de laatste jaren is niet als een verrassing. Desondanks zal de volledig uitgeklede en van alle overgebleven blackmetalelementen ontdane aanpak op Shelter ongetwijfeld de nodige discussies opleveren.

Want laten we vanaf het begin duidelijk zijn: Shelter heeft helemaal niets meer met black metal te maken. Wie hoopt op een terugkeer naar de blackgaze van het debuut of de ijzingwekkende screams die Neige op Écailles De Lune liet horen, komt van een koude kermis thuis. Het album heeft zelfs niets meer met metal te maken, maar eigenlijk maakt de hoes dat ook al duidelijk. Shelter is in feite een dreampop-plaat geworden, waarin ook een grote rol is weggelegd voor dromerige ambient en ingetogen post-rock.

De hamvraag is natuurlijk of het een goed album is. En hoe simpel die vraag ook lijkt, het is er een waarmee ik langdurig heb geworsteld. Enerzijds voelt Shelter aan als een grove stijlbreuk, maar anderzijds is het een zeer logische stap. Enerzijds klinkt het album te leeg, alsof alleen het omhulsel is overgebleven van alles wat deze band zo geniaal maakte, maar anderzijds schuilt ook in deze uitgeklede aanpak een diepgang die niet veel bands weten te bereiken met dergelijke minimale middelen. En bij iedere nieuwe luisterbeurt hink ik op twee gedachten.

De single Opale is eigenlijk ook het eerste nummer van het nieuwe album dat mij echt weet te overtuigen met zijn hemelse melodielijnen en engelachtige zang. Ook stemmige nummers als Voix Sereines en het Engelstalige Away (met mooie gastvocalen van Neil Halstead van Slowdive) groeien na meerdere luisterbeurten uit tot fraaie, ingetogen pareltjes. Daar staat echter tegenover dat nummers als La Nuit Marche Avec Moi en L'Éveil Des Muses, ook al ontwikkelen ze zich ook over meerdere luisterbeurten, uiteindelijk toch ietwat vlak blijven klinken.

Uiteindelijk is Shelter dan ook zeker niet in staat om te concurreren met Souvenirs D’Un Autre Monde en Écailles De Lune. Hoe mooi het materiaal ook klinkt, ik mis toch het warme, gruizige gitaarbad van die platen. Het was immers juist het contrast tussen lieflijk en ruw dat de vorige platen zo uniek maakte. Shelter voelt alsof Alcest zich heeft willen ontdoen van alle overbodige ballast, maar Neige heeft op dit album het kind met het badwater weggegooid. De genialiteit schemert hier en daar nog door, maar de leegte heeft de overhand gekregen.

Tracklist:
1. Wings
2. Opale
3. La Nuit Marche Avec Moi
4. Voix Sereines
5. L'éveil Des Muses
6. Shelter
7. Away
8. Délivrance
9. Into The Waves (Bonus Track)