Metalfan.nl - Metal nieuws, reviews, interviews en meer...

13-05-2021

Alice In Chains - The Devil Put Dinosaurs Here
Jaar van release: 2013
Label: Capitol
Alice In Chains - The Devil Put Dinosaurs Here
Begin jaren negentig behoort Alice In Chains tot de grote vier van de grungescene van Seattle. De formatie, aanvankelijk onder leiding van iconische zanger Layne Staley en gitarist Jerry Cantrell, is altijd minder bekend dan Nirvana, Soundgarden en Pearl Jam. Met hun duistere en onheilspellende geluid is Alice en Chains voor metalheads echter stukken interessanter dan de overige drie. Ook nu, dertien jaar na de dood van de gedeprimeerde Staley, bewijzen Cantrell en co. dat ze nog steeds relevant zijn voor luisteraars van harde(re) gitaarmuziek.

In 2009 bewijst de band dat al met Black Gives Way To Blue. Met deze vierde langspeler slaat Alice In Chains keihard terug. De gitaar- en zangpositie van de legendarische Staley is overgenomen door William DuVall (ex- Madfly, Comes With The Fall). Een waardige opvolger, hoewel opgemerkt moet worden dat de zangrol van gitarist en componist Cantrell steeds groter wordt. Nu prolongeert Alice In Chains zijn tweede leven met het vijfde album, The Devil Put Dinosaurs Here.

De plaat klinkt direct opvallend vertrouwd. Het melodieuze geluid van de voorganger wordt uitgebreid. Het resultaat zijn direct aangenaam klinkende nummers met een uitgesponnen karakter. Een aantal composities, zoals Hollow, Stone en Voices slaan meteen aan. Anderen hebben meer tijd nodig om verteerd te worden, maar nodigen daar wel toe uit. Na meerdere luisterbeurten blijkt het hele album zeer memorabel te zijn. Kwalitatief hoogstaande nummers waarbij je de vraag stelt waarom Alice In Chains (of andere bands) ze niet eerder heeft geschreven.

The Devil Put Dinosaurs Here verleidt je met mooie harmonieën. Neerslachtig, maar ook troostend en opbeurend. De ritmesectie mag niet vergeten worden, maar het zijn vooral het melodieuze gitaarspel en de samenzang van Cantrell en DuVall die dit album domineren. De rol van Cantrell als vocalist lijkt nu bijna groter te zijn geworden dan die van DuVall. Het verschil tussen beide zangers is echter moeilijk te horen, voor ondergetekende in ieder geval. Dat is ook geen probleem, want de stemmen vloeien op natuurlijke wijze in elkaar over.

Het lijkt alsof Alice In Chains beseft dat de essentie van de band mooie harmonische melodieën zijn met een donker en deprimerend randje. Eigenlijk vergelijkbaar met doom metal, maar vanuit een andere hoek, met nu melodie als basis in plaats van Sabbathiaanse ritmes. Natuurlijk herbergt ook dit vijfde album zware riffs en mag de krachtige fundatie van bassist Mike Inez en drummer Sean Kinney niet vergeten worden. Het vormt allemaal een organisch geheel, maar het zijn de stromende gitaarpartijen en de bezwerende samenzang die nu tot het maximum worden uitgebuit.

Daarmee is The Devil Put Dinosaurs Here het puurste Alice In Chains-album. Het enige nadeel is daardoor wellicht dat de variatie tussen de composities minder groot is dan voorheen. Geen echte harde rockers; geen softe ballades. Anderzijds is ieder nummer herkenbaar en verslavend. De hoge kwaliteit van de composities wordt op het hele album voorgezet. Black Gives Way To Blue was daarin niet zo consistent.

De prima productie en de gevatte antireligieuze teksten zou ik ook nog kunnen bespreken, maar uiteindelijk gaat het er om dat Jerry Cantrell en de zijnen de kern van hun muziek hebben gevangen en compleet uitmelken. Het resultaat is het beste album van Alice In Chains sinds Dirt uit 1992.

Tracklist:
1. Hollow
2. Pretty Done
3. Stone
4. Voices
5. The Devil Put Dinosaurs Here
6. Lab Monkey
7. Low Ceiling
8. Breath on a Window
9. Scalpel
10. Phantom Limb
11. Hung on a Hook
12. Choke

Score: 90 / 100

Reviewer: Kees
Toegevoegd: 9 juni 2013

Koop dit album in

[ Terug naar de Album Reviews ]

Reactie van Erik op 09-06-2013 om 16:39u
Score: 85 / 100

Ik vind dit album net even wat beter dan Black Gives Way To Blue. Vooral de samenzang en de vette Black Sabbath achtige riffs zijn geweldig! Alleen wordt alles op het zelfde tempo gespeeld waardoor het soms wat eentonig kan overkomen. Nietemin de moeite waard. Maar beter dan Facelift en Dirt gaat het denk ik niet meer worden want de maniakale zang van Layne Staley wordt toch wel gemist.

Reactie van appie op 09-06-2013 om 20:43u
Score: 85 / 100

ja layne staley had net ff voor dat wat scherpere randje gezorgd.
verder een prima review van een zeer sterke cd.

Reactie van D op 09-06-2013 om 23:57u
Score: 75 / 100

De ophemeling van Layne begint me na ruim 4 jaar lichtelijk de keel uit te hangen. Ja, zijn zang was grotendeels kenmerkend voor het geluid van AiC, ja, het is eeuwig zonde dat hij er niet meer is, ja, ook ik ben groot geworden met Layne en AiC, en nee, dat precieze geluid komt ook niet meer terug. Het duo DuVall en Cantrell vullen dit gat meer dan voldoende op en mijn inziens is BGWTB een fantastisch album. Een nieuwe tijd, een nieuw geluid.

Maar om deze het beste werk sinds Dirt te noemen? Zo ver durf ik toch niet te gaan, daar is het album mij iets te eenzijdig voor. Wellicht na nog enkele luisterbeurten. Ik ben benieuwd.

Reactie van appie op 10-06-2013 om 00:36u

ik vindt het maar een nuance verschil , zowel de muziek die wat logger en zwaarder is geworden als de zang die iets meer ingetogen maar toch 90 procent hetzelfde is.
als acdc fans kregen we ooit een schorre papegaai terug voor bon scott dat was veel extremer, maar ook die wende op de duur wel
weinig reden tot klagen bij alice in chains

Reactie van Een Metalfan op 10-06-2013 om 09:20u

@ D: na ruim vier jaar? hij is al ruim 10 jaar dood. En DuVall zit er inmiddels al een jaar of 7 bij.

Reactie van Johnny op 10-06-2013 om 12:08u

@Appie, leuke verglijking met die papagaai. Echter AC/DC heeft die papagaai goed geboerd. En ze hebben bewust geen "look alike" van Bon genomen.

Reactie van D op 10-06-2013 om 18:22u

@ Een Metalfan: dat weet ik, ik doelde meer op 2009, het jaar waarin BGWTB uitkwam en al het gezever echt losbrak.

Reactie van appie op 10-06-2013 om 19:39u

@ johnny , ja dat is ook wat ik er mee wil zeggen, acdc werd zelfs groter en groter na het weg vallen van 1 van zijn gezichtsbepalende leden.
niet zo lang geleden werd er geschreeuwd dat sabbath ermee moest kappen omdat bill ward dr niet meer bij is.
ik weet niet of je de nieuwe sabbath al gehoord hebt, dat is de beste sinds masters of reality.
Laat alice in chains dus maar schuiven.

Reactie van Johnny op 11-06-2013 om 08:10u

@ Appie. De nieuwest van Black Sabbath krijg ik als het goed is deze week. Ben benieuwd. Ik vind Master of Reality hun beste. Ik heb op Metalfan nog geen recensie gezien en ook niet van de nieuwste van Deep Purple helaas. Van Alice in chains ken ik niet zo veel van.

Reactie van appie op 11-06-2013 om 10:58u

@ Johnny , als je de deluxe uitgave hebt zit je helemaal goed daar staan 2 wat vlottere nummers op een beetje in de stijl van het oudere ozzy werk en een vette bluesy stamper, ja die nieuwe deep purple is ook al zon kraker ik snap niet waarom zulke essentiele uitgaves niet besproken worden, kijk eens in het lijstje reviews, trollenmuziek en occult rock en niemand reageert dus is er ook geen interesse voor

Reactie van Johnny op 11-06-2013 om 12:49u

@Appie, ik heb de normale 1cd uitgave net binnen. Persoonlijk ben ik niet zo kapot van die "extra's". De nieuwe van Deep Purple heeft overigens in Duitsland op nummer 1 gestaan (in NL op 12), dus beter verkocht dan de meeste nieuwe release die huur besproken worden, Daar wordt rock gewaardeerd. Nu ben ik benieuwd naar de nieuwe van Motorhead en Dream Theater.

Reactie van @johnny op 11-06-2013 om 20:21u

ja een nieuwe motorhead is altijd welkom ik ben benieuwd, en ook wel naar wat dream theater gaat uitbrengen

Reactie van enchant op 13-06-2013 om 19:49u
Score: 90 / 100

Prachtige CD!!! Ik ben géén fan van deze band, en al helemaal niet uit het Staleytijdperk. Maar dit is gewoon een prima album.

Reactie van EWING1 op 14-06-2013 om 10:59u
Score: 99 / 100

Bezwerend mooi met het titelnummer als absoluut hoogtepunt.Layne zou trots zijn!!!

Reactie van Metal Bert op 15-06-2013 om 22:41u
Score: 99 / 100

Uitstekende cd. De impact die "Dirt" destijds op mij had had zal nooit weer herleven maar dat mag de pret niet drukken. "The Devil Put Dinosaurs Here" is een klassieker in wording. Dit had ik niet verwacht ruim 20 jaar na "Dirt". NB "Dirt" is DE herinnering aan mijn militaire diensttijd.