Ik moet toegeven dat ik nog nooit van After Hours had gehoord. En toch heeft de band in respectievelijk 1988 en 1992 twee succesvolle platen afgeleverd (Take Off en After Hours), waarna de band uit elkaar viel. Om natuurlijk in 2008 de koppen weer eens bij elkaar te steken, en ziehier, de geboorte van een nieuw kindje is het resultaat na drie jaar goed oefenen.

Al vanaf het begin valt de stem van John Francis op. Hij heeft een stem die ergens heel erg op die van Steve Perry (ex-Journey) lijkt, maar qua kleur en power komt hij toch wel het een en ander tekort. After Hours speelt ouderwetse tachtiger jaren rock zonder al te veel keyboardgebruik. De muziek zit goed in elkaar, de opbouw van de nummers lijkt net als bij Journey erg om de zangstem te draaien en dat klinkt best prettig. Het nummer Angel is daar een mooi voorbeeld van, en dit nummer herbergt een geweldige Neal Schon-achtige solo van gitarist Tim Payne.

Niet alle nummers op deze cd zijn even sterk, en ik vind zelf Eleventh Hour niet echt bij de rest van de nummers passen. Jammer genoeg zetten ze er ook nog een akoestische versie van dit nummer als afsluiter op de cd. Ach, je kunt niet alles hebben. Ik vermoed dat de sound (die echt tachtiger jaren klinkt, een beetje rauw) te maken heeft met de stem van Francis. Ik stel me zo voor dat deze cd met op zang Arnel Pineda of Steve Perry heel anders (lees: veel gladder en bombastischer) had geklonken. Is dat nu positief of negatief, kun je je afvragen. Ga luisteren en oordeel zelf.

Tracklist:
1. Stand Up
2. Turn On Your Radio
3. Eleventh Hour
4. Against The Grain
5. Angel
6. When You're Around
7. Hold On
8. Let It Go
9. I Want Yesterday
10. I Need Your Love
11. Eleventh Hour (acoustic version)