DeEvolution is het eerste wapenfeit en het is gelijk een beste. Hectische metal met veel ruimte voor uitgesponnen sfeerstukken, ambient en ongezond strak gespeelde complexe passages. Alle songs zijn door Rosvold van briljante zanglijnen voorzien, waardoor deze schijf zich als een typisch blijvertje ontpopt. Evenals bij Zero Hour laten de gebroeders Tipton zich af en toe ongegeneerd gaan in bovenaards gefreak en onmogelijke ritmes, maar door de toevoeging van keyboards (niet dominant) en zeer melodieuze gitaarsolo's is het album een stukje toegankelijker dan een album als Dark Deceiver.
Subliem uitgewerkte tracks als Incision en Divided Day zitten ijzersterk in elkaar met veel melodie, rustpunten en harde ritmische gitaren. Dat Cynthesis ook uitblinkt in het schrijven van (voor progbegrippen) compacte songs blijkt uit de heerlijke opener The Man Without Skin, waarin de meest vreemde maatwisselingen van stal worden gehaald zonder dat het verzandt in nodeloos gepiel. Rosvold verdient daarbij een eervolle vermelding, want met zijn van dramatiek vervulde stem zorgt hij dat de songs redelijk behapbaar blijven. Op kalme momenten doen de muziek en zang zelfs aan een symfonische rockband als Arena denken, hoewel Cynthesis verder vooral een stevige metalband is.
Waar Pagan's Mind en Symphony X wellicht exact weten hoe een progmetalnummer met hitpotentie in elkaar steekt, gaat Cynthesis vooral voor de kunstzinnige kant van het genre. Prachtig geschreven, feilloos uitgevoerd en kraakhelder vastgelegd. Met deze band vult men het gemis van Zero Hour in ieder geval meer dan adequaat in.
Tracklist:
1. The Man Without Skin
2. Incision
3. Divided Day
4. Shallow World
5. Profits Of Disaster
6. The Edifice Grin
7. Twilight
8. A Song Of Unrest
.jpg){kind=small}
