Tolkiens fans zullen bij het horen van de naam Angmar een vermoeden hebben welke muzikale kant een band met die naam op gaat, maar zullen ook al snel van dat idee af moeten stappen. Bij het Franse Angmar geen smerige, agressieve black, maar sfeervolle, dramatische muziekstukken, vol rauwe emotie. Alsof de witch-king eruit geschopt is en het voltallige fellowship op de troon zit.

Zurück In Die Unterwelt biedt meer dan een uur aan gezongen verhalen, vol melancholie en aardse sferen. Epische riedels en zang geven aan de nummers een heroïsche tint en de af en toe opduikende agressie zorgt soms voor een aardige punch. Ook aan variatie ontbreekt het niet op dit album. Waar een nummer als Stabat Mater vol agressie en epiek zit, gaat Angmar met Perdition een compleet andere kant op. In Perdition laat de band een kalme opbouw horen, voortkabbelend bijna, om er halverwege een klap agressie tegenaan te gooien en daarna over te gaan in een steviger en licht stuwend epos.

Bijna had ik gezegd dat Angmar voor elk wat wils te bieden heeft, maar Zurürck In Die Unterwelt vereist toch een specifiek type luisteraar. Het type dat epische en melancholische black metal verorbert alsof het een sappig stuk Balrog steak is. Voor wie dat niet is, raad ik toch een luisterbeurt aan. Angmar heeft veel kwaliteiten in huis en heeft ze allemaal tentoongespreid op dit album. De kans dat er iets blijft hangen en je je binnenkort tot het eerdergenoemde illustere gezelschap mag rekenen, is niet gering.

Tracklist:
1. Zurück In Die Unterwelt
2. Stabat Mater
3. Perdition
4. Unborn Of The Ancient Times
5. 13ème Rêve
6. Asthénie
7. Lachrimae Mundi