Een jaar na het herverschijnen van het geweldige The American Way is het de beurt aan het derde album van Sacred Reich. Het in 1993 verschenen Independent is bij voorbaat al een interessante plaat. Thrash metal was al zo goed als dood en vele bands hadden al besloten het bijltje erbij neer te gooien, terwijl Sacred Reich stug doorging. Om het verhaal kort te houden: Independent werd slecht onthaald. Lag het aan het muzikale klimaat? Of was de plaat echt slecht?

Wat in ieder geval gezegd kan worden, is dat Independent een andere richting opgaat, zoals The American Way anders was dan Ignorance. Independent laat een band horen die met de tijd mee is gegaan, zonder haar roots te verloochenen. Zodoende valt makkelijk te concluderen dat je nog steeds Sacred Reich hoort. Behalve thrash metal kun je duidelijk de hardcore elementen eruit vissen. Dat was ook het geval op Ignorance, maar Independent is duidelijk een stuk duisterder dan het voorgaande werk. Gelukkig zit de snelheid er nog altijd in. Phil Rind bewijst voor de zoveelste keer dat hij een goede zanger is voor het harde werk. Enkel een ballad als I Never Said Goodbye pakt wat slecht uit. Helaas ontbreken de scherpe teksten. Zoiets kan een nummer net dat zetje geven, waardoor het niveau wat hoger wordt.

Een slecht album is Independent niet. Displeased Records zegt zelfs dat velen het beschouwen als het beste van Sacred Reich. Zelf vind ik dat een gewaagde uitspraak. Eerlijk gezegd ben ik nog nooit iemand tegen gekomen die tot deze conclusie gekomen is. Ondanks dat songs als Independent, Supremacy en Crawling prima te verteren zijn, ligt het niveau beduidend lager dan wat Sacred Reich eerder uitgebracht heeft. Echte krakers als Death Squad, Surf Nicaragua of Crimes Against Humanity zul je hier helaas niet tegenkomen.

Terugkomend op de vraag waarom Independent geflopt is, dan denk ik dat het een kwestie van beide factoren is. Voor metal was anno 1993 geen plaats meer. Na twee legendarische albums was de creatieve orkaan bij Sacred Reich geluwd tot een storm. Independent verdient het daarom niet om in de vergetelheid te raken. Misschien zijn we gewoon verwend geraakt. Displeased heeft er verstandig aan gedaan om interessante extra’s op de heruitgave te zetten. Dan doel ik vooral op de zeldzame EP A Question. Het titelnummer is zo sterk, dat het niet misstaan zou hebben op The American Way. De twee singles zijn in mijn ogen dan weer overbodig. Hoewel Independent niet vreselijk moeilijk te vinden is, mogen we best blij zijn met de re-release. Alleen Heal nog, en de cirkel is rond.

Tracklist:
1. Independent
2. Free
3. Just Like That
4. Supremacy
5. If Only
6. Crawling
7. Pressure
8. Product
9. I Never Said Goodbye
10. Open Book
11. Do It
12. A Question (A Question EP)
13. Let's Have A War (Fear Cover, A Question EP)
14. Who's To Blame (A Question EP)
15. The Big Picture (MDC Cover, Open Book single)
16. Crawling (Radio Edit, Crawling single)