Twee jaar geleden was ik niet al te positief over het destijds uitgekomen Era 2 van Heiden. Eentonigheid en een gebrek aan enthousiasme vond ik toen de boventoon voeren. Eerder dit jaar kreeg ik de kans om mijn mening over de band te herzien, toen deze Tsjechen Obsidian uitbrachten. Obsidian laat een iets duisterder geluid horen dan zijn voorganger, een geluid dat meer tegen melancholische black metal aanzit. Dat lijkt zo op het eerste gehoor beter uit te pakken.
Beter is echter niet goed genoeg, als de band daarnaast niet wat meer variatie in hun muziek aan weet te brengen. Tijdens het beluisteren van At A Funeral begint door te dringen dat ze daar in geslaagd zijn, maar het is wat magertjes. De sfeer is zwaarmoedig, de muziek eentonig, maar af en toe is daar een (relatief) opgewekte noot. Pas als bij Thujone varieert de muziek genoeg om me weer helemaal wakker te schudden. Tempowisselingen en een aanstekelijk gitaargeluid voeren opeens boventoon en plotseling ben je nieuwsgierig naar wat er nog meer gaat komen.
Vanaf dat moment begint Obsidian je aandacht vast te houden. In Post Lux Tenebras wordt er een flinke versnelling tegenaan gegooid en begint een melodieuze vorm van black metal de overhand te krijgen. Dat rare melancholische sfeertje blijft continu aanwezig, maar als het spel enthousiaster en afwisselender wordt, begint ook dit element welkom te worden. Zo is het laatste deel van het album voorbij voor je er erg in hebt. Ook het langzame en treurige einde weet ten slotte geen verveling meer op te wekken.
Wat mij betreft is Heiden hiermee op de goede weg. Obsidian is een prima album geworden. Ik zal het nog steeds geen tweede luisterbeurt gunnen, maar wie weet komt die tijd ooit nog.
Tracklist:
1. Nostalgia Echo
2. Catharsis
3. Triad
4. At A Funeral
5. Thujone
6. Post Lux Tenebras
7. Monomania
8. Buried 100 Years Ago
