Dat Paradise Lost bij de drie grote der doommetal behoorde, naast My dying Bride en Anathema, ligt alweer meer dan een decennium achter ons. Sindsdien is hun stijl aanmerkelijk radiovriendelijker geworden, zonder dat ze daadwerkelijk van het commerciele succes mochten proeven. In tegenstelling tot veel metalheads heb ik altijd respect gehad voor de richtingverandering van de band. Een band mag best van stijl en genre veranderen, zolang het maar goed is. Zo levert Ulver bijvoorbeeld nog steeds prachtplaten af, terwijl het totaal niet meer blackmetal gerelateerd is. Theater of Tragedy daarentegen heeft mijn inziens een flinke misstap begaan, daar ik een hoop techno/electro bands ken die beter werk afleveren dan zij. Paradise Lost echter houdt zich zeer goed staande door iedere cd weer kwalitatief hoog niveau af te leveren.

Hoe klinkt Paradise Lost anno 2002? Hun vorige album Believe in nothing dateert uit 2001 en had veel meer raakvlakken met pop en rockmuziek dan metal en vergelijkingen met Depeche Mode zijn dan ook al snel getrokken. Ik verwachtte dan ook op Symbol of life eigenlijk een voortzetting van deze stijl en was erg verrast te horen dat ze weer een heel stuk ruiger klinken. Symbol of life is aanzienlijk donkerder en klinkt iets zwaarder dan zijn voorganger. Het metaltintje is een stuk prominenter aanwezig en de gitaren klinken net iets aggressiever dan we zouden verwachten. De nummers klinken echter net zo aanstekelijk als we gewend zijn van deze heren en blijven nog dagen in je hoofd naspoken. Vooral het nummer No celebration kan ik zelfs vandaag de dag er niet uitkrijgen.

Eigenlijk kom je geen slecht nummer tegen op deze cd. Het enige nummer waarbij ik nog wel de neiging krijg om 'm snel door te spoelen is het covernummer Xavier van Dead can dance. Het origineel heb ik nooit gehoord, maar het zes minuten klokkende nummer is me iets teveel van het goede. De andere bonustrack Small town boy van Bronski beat is echter werkelijk subliem en een lust voor het oor! Erg leuk is trouwens de vocale gastbijdrage van Devin Townsend op Two Worlds, al hoor je dat in het nummer zelf niet echt terug.

Al met al is het weer een heerlijke cd geworden dat ik aan iedereen die van 'new wave metal' houdt aanraad. Denk aan bands als het huidige Amorphis en Sentenced. Alle nummers zitten sterk in elkaar en zitten propvol aanstekelijke melodien. Het enige grote nadeel van dit album is, hoe sterk en aanstekelijk de nummers ook zijn, de cd snel zal verstoffen in je cdrekje wanneer je de cd eenmaal kent door zijn hoge toegankelijkheid. Anderzijds is het een zeer fijne luisterervaring en zijn er weinig cd's die wel een tijdloos karakter hebben.

Tracklist:
1) Isolate
2) Erased
3) Two worlds
4) Pray nightfall
5) Primal
6) Perfect mask
7) Mystify
8) No celebration
9) Symbol of life
10) Self obsessed
11) Channel for the pain
12) Xavier (bonustrack)
13) Small town boy (bonustrack)