Waar veel eenmansprojecten (zeker in de pagan/black metal scene, waarin Hellveto zich bevindt) echter vaak magere producten afleveren, is Hellveto een constante factor. De enkele eerdere albums uit de grote reeks die ik al eerder heb gehoord, klinken allemaal overtuigend en ook dit elfde (!) volledige album, treffend Neoheresy getiteld, luistert prima weg. De stijl is geen onbekende en voert via bands als Graveland en Woodtemple terug naar het epische werk van Bathory. Pagan black metal dus, met de nadruk op lange, uitgesponnen riffs die een heldhaftige krijgssfeer oproepen. Door de orchestrale passages komt Hellveto echter wel wat afwisselender over.
Met name in het lange Milczace Sumienie laat L.O.N. horen inmiddels heel aardige composities te kunnen schrijven. Het nummer begint met een fraaie akoestische riff en ontpopt zich vervolgens tot een krachtig nummer met fel drumwerk. Een lange, ingetogen orchestrale passage halverwege voegt een mooie extra laag aan het nummer toe. De overige nummers doen echter nauwelijks onder voor dit nummer.
Het enige nadeel aan Hellveto is dat de muziek eigenlijk niets nieuws om het lijf heeft. Fans van Bathory en Graveland hebben dit allemaal al meerdere malen eerder gehoord. Daar staat tegenover dat Hellveto prima composities aflevert, een realistisch pagan-sfeertje weet neer te zetten en de nummers door de heldere productie goed uit de verf komen. Liefhebbers van bovengenoemde bands kunnen dan ook met een gerust hart toeslaan.
Tracklist:
1. Taran
2. Herezja
3. Gdy Umiera Swit
4. Milczace Sumienie
5. Choragiew Ktora Splonie
6. Sredniowieczna Egzekucja
.jpg){kind=small}
