Lekker hoor, deze zwartgallige doom metal uit Kansas. Dat komt vooral door het sterke gitaarwerk van Mark Anderson, een man die ook enige tijd de basgitaar bespeelde in Manilla Road. Hij komt op de proppen met een heel arsenaal aan eenvoudige doch lekkere riffs en ook zijn solo's zijn behoorlijk goed te pruimen.

Eenvoud lijkt wel het sleutelwoord op deze debuutcd van Sanctus Infernum. De nummers steken goed in elkaar en de heren doen werkelijk nergens raar. Dat is ook niet nodig, want bij dit soort muziek kun je gewoon lekker achterover leunen. De muziek is echter wel wat agressiever dan veel andere doombands, vanwege de black metal-achtige vocalen van Ricky Vanatta. Daarmee komen we ook aan bij het enige echte minpunt van deze cd, want er zit domweg te weinig variatie in de zang. Ricky brult keurig mee met alle gitaarpartijen, maar dat is dan ook het enige wat hij doet.

Sterkste composities zijn zonder twijfel het mooi opgebouwde Flesh Without Sin en het epische The Journey Back. Vooral in dat laatste nummer komen de invloeden uit de epic metal hoek goed naar voren. Een mooi intro, sterke riffs en meer gevarieerd zangwerk, erg lekker. Liefhebbers van het wat hardere doomwerk kunnen gerust toehappen. Deze band doet weinig fout en men heeft met dit debuut een memorabele doomplaat in elkaar geknutseld.

Tracklist
1. Flesh Without Sin
2. God Unto Myself
3. The Journey Back
4. Facing The Black
5. Suffer
6. Waking The Dead
7. What Calm Is Without Storm
8. Let It Be So