Vulgar Pigeons, een Death/Grind band uit de Bay Area van San Francisco. Een merkwaardig stel. Naar mijn mening is Death/Grind een genre dat de moeite waard is vanwege de totale muzikale razernij die het produceert, omdat het je zo'n genadeloze adrenalinestoot geeft om keihard uit je speakers te laten 'gieten'. Het geluid moet machtig en dreunend zijn. De Vulgar Pigeons zijn het er niet mee eens. "Helemaal niet!", hebben ze me verteld. "Extreme Death Metal en Grindcore moet gewoon zo lelijk mogelijk klinken. Het moet zo lelijk zijn dat het gewoon geen ruk meer aan is om naar te luisteren, DAT is extreem!" De Vulgar Pigeons zijn altijd erg onder de indruk geweest van de oude Darkthrone en Emperor. Want die pakten het ook zo aan, en dat wierp z'n vruchten af. "Net als "Panzerfaust" en "Wrath of the Tyrant", zo zouden alle extreme releases geproduceerd moeten worden!"
Toen ik laatst in de VS was heb ik een paar dagen met de Pigeons doorgebracht, en ik schetst hieronder kort de ontwikkelingen die tot de nieuwe cd "Summary Execution" (die binnenkort in de winkels ligt) leidden.

Maandag - De Pigeons komen na vier maanden weer bij elkaar om de toekomst van de band te bespreken. Na enkele kratten bier en hun twee EP's weer eens geluisterd te hebben, besluiten ze een album op te nemen.

Dinsdag - De Pigeons komen vandaag niet bij elkaar. Drummer Jeff Lenormand nodigt me uit om bij hem thuis te komen kijken naar z'n collectie Slecht Geproduceerde Albums. Alle bandleden zijn fanatieke verzamelaars, maar aan Jeff met zijn vijfentwintighonderd items kunnen ze niet tippen.

Woensdag - De Pigeons komen bij elkaar en besteden, na wederom vele liters bier geconsumeerd te hebben, maar liefst vijfentwintig minuten aan het schrijven van nieuwe nummers. De grote uitbarsting van inspiratie volgde toen de band aan het zappen was en een van de Pigeons, John Gotelli, naar het toilet wilde gaan. Hij kon zijn evenwicht niet houden en botste hard tegen de TV aan, waardoor het signaal wegviel en er alleen storing overbleef. Pigeon Paul Ponitkoff probeerde het probleem te verhelpen, maar op een gegeven moment riep Pigeon Mike Gibert ineens dat hij op moest houden en dat iedereen goed moest luisteren. Het was een merkwaardig moment: de Pigeons kregen smerige grijzen op hun gezicht en begonnen wild te headbangen. Ik snapte er werkelijk niets van en vroeg wat er aan de hand was. "Luister dan!", was het antwoord. Ik begreep het nog steeds niet en zei dat ik alleen maar ruis hoorde. Mike keek geirriteerd en zei: "Nee, geen ruis maar GRIND! Dit is de meest extreme grind die ik ooit gehoord heb! Zo moet onze nieuwe cd gaan klinken!"
Die middag hebben ze negentien nummers geschreven.

Donderdag - De Pigeons gaan met hun instrumenten naar Larry Santiago's J-Lab Studio. Larry is een vriend van de Pigeons. Ze hebben hem ontmoet op de jaarlijkse Beurs voor Slecht Geproduceerde Albums, en waren onder de indruk van het feit dat Larry alles op maar vier sporen opneemt, ook al heeft 'ie apparatuur die zelfs Fredrik Nordström zou doen kwijlen.
Nu ze in de studio staan komen ze erachter dat ze eigenlijk niet genoeg nummers hebben voor een album. De Pigeons besluiten om er nog zeven nummers bij te improviseren. Dat blijken de meest extreme nummers te zijn die ze ooit opgenomen hebben. Na veertig minuten zijn ze al klaar en daardoor gaat "Summary Execution" de geschiedenis in als het snelst opgenomen album tot nu toe.

Vrijdag - Na een hevig feest bij John Gotelli thuis stap ik om zeven uur 's avonds in het vliegtuig naar Schiphol. De afgelopen dagen waren interessant maar ook zeer vermoeiend. Ik heb geprobeerd om de Pigeons te begrijpen, maar heb daarin op alle fronten gefaald. Hoe tof en gastvrij ze ook waren, ik kan het niet helpen om van mening te zijn dat deze band totaal geen bestaansrecht heeft, dat het een stelletje bij elkaar geraapte, talentloze wannabe-grinders zijn en dat het mijn ethische plicht is om iedere muziekliefhebber ervan te weerhouden ook maar een seconde aandacht aan "Summary Execution" te besteden. Met deze gedachten in m'n hoofd en het prettige vooruitzicht om thuis te komen, maak ik het mezelf gemakkelijk in de vliegtuigstoel, terwijl de goddelijk brute klanken van de laatste Napalm Death door mijn koptelefoon dreunen.

Tracklist:
1. Hymnal of the Misanthrope
2. Empty the Streets
3. Skullcap
4. Swelling
5. Carve
6. Stumbling Into the Crossfire
7. MSG
8. Lampshade Desire
9. Follow the Hum
10. Flip Your Boss
11. Process of Elimination
12. Sunderland Sickness
13. Police=Shit
14. Intermission
15. Pharmaceutical Knockout
16. River Rat
17. Aggro-Culture
18. Colonizing the Nearest Habitual Planet
19. Corporate Morgue
20. 100 Feet of the Roadway
21. Fuck the Police (Bump)
22. In the Hands of a Benevolent Chimpanzee Scientist
23. Permanent Speechlessness
24. (T.F.S.) Time For Sleep
25. Measure of Loss
26. Foreshadowing of Ignorance Score: 35/100