Goed, ik moet toegeven dat ik een beetje bevooroordeeld was toen ik aan het luisteren van deze cd begon. Mij was een Bon Jovi kloon belooft, maar dan in een slechte versie. Een klein beetje research bevestigde dit beeld, de site van meneer Bomb toont een nogal eehh..roze intro die eindigd met een foto van een typische hair-metaller. Hair-metal in 2002? Ja dus. Of eigenlijk niet, het betreffende album is in 1990 geschreven, maar dankzij een europese tour, een falliete studio en gestolen tapes is het pas dit jaar uitgebracht. Verder maakt de site ons perfect duidelijk waarom Adam door zijn vrienden ook wel 'Pink' wordt genoemd.

Maar goed, nu ter zake. De cd bevat 12 nummers, die ik kort zal bespreken.
Het eerste nummer, Lying With Dogs, is een song die zo van Jon Bon Giovi gekopieerd zou kunnen zijn. Een vrolijk rocknummer, die het in de nederlandse hitparade niet slecht zou doen. Okee, het is niet mijn smaak, maar beter dan ik had verwacht.
More Or Less is de eerste van een rij van 5 ballads. Ik vind 'm verschrikkelijk, maar i kkan me voorstellen dat Bon Jovi fans erg gecharmeerd zijn van dit nummer. Ook dit nummer zou niet mistaan op Bounch, of een soortgelijk album.
Daarna gaat het bergafwaarts met Cheyenne. Een mierzoete, 5 minuten durende lovesong, maar ik spontaan misselijk van wordt. Adam Bomd toont hier een hele gladde, bijna slijmerige zwijmelstem, die halverwege echt gaat vervelen.
Veel beter wordt het niet met het vierde nummer, genaamd New York Child. Hier valt niks over te zeggen, lees maar wat ik bij het vorige nummer heb geschreven.

Ook Doom Glorified bied weinig variatie, en nummer zes, Walk The Other Way, valt alleen in positieve zin op omdat het het kortste nummer van de cd is.

Kick It Out bied dan weer een beetje meer power, de bas aan het begin is wel een leuke afwisseling na 5 ballads op rij.Saluda A Lola is net zo saai als zijn 5 voorgangers, net als Heaven Come To Me.
MacDougal Street lijkt de sleur even te doorbreken, maar vervalt dan weer in hetzelfde patroon als de hele voorgaande cd, dat overigens wordt voortgezet in de laatste 2 nummers, die respectievelijk Anxiety en It's Only Rock 'n' Roll heten.

Alles bij elkaar vind ik het een ronduit slechte cd, hoewel ik me voor kan stellen dat hair-metal/hardrock/Bon Jovi fans er best blij mee kunnen zijn, als ze verlangen naar rustige muziek. You love it or you hate it, niet meer en niet minder.

Tracklist:
1. Lyin´ With Dogs
2. More Or Less
3. New York Child
4. Cheyenne
5. Doom Glorified
6. Walk The Other Way
7. Kick It Out
8. Saluda A Lola
9. Heaven Come To Me
10. MacDougal Street
11. Anxiety
12. It´s Only Rock ´n´ Roll