Je eigen band omschrijven als "The Band that Killed Black Metal" vind ik persoonlijk nogal arrogant en vooral onjuist. Wanneer je probeert om op een zodanige manier de aandacht te trekken en jezelf een cult status aan wilt meten vanwege 2 redelijk ontvangen ep's uit het verleden, dan moet je wel van erg goede huize komen wat de muziek betreft.

Speelde Black Crucifixion vroeger nog typische ouderwetse black metal, vandaag de dag is men meer richting de dark en doom metal getrokken. Het album staat in het teken van matige melancholische vocalen, Casio achtige keyboards en nogal rommelig spel. Een buitengewoon sfeerloze plaat is het geworden.

Hoewel er best leuke gitaarlijnen opduiken hier en daar, ben ik absoluut niet overdonderd door de kwaliteit van dit album. De nummers zijn saai en langdradig en men gaat vaak nergens heen. De climax ontbreekt vaak totaal. De stoere spierballentaal kan dan gerust op de band zelf worden gericht, want ze maken eerder zichzelf belachelijk dan de gehele scene.

Het is jammer, want muzikaal is de plaat af en toe best te doen en ondanks de rommelige passages is het zoals gezegd qua gitaarlijnen en leads erg goed toeven. Maar matig zangwerk en het gebrek aan goede songwriting doen het album geen goed.
Misschien dat de liefhebber van doom en dark metal hier wat mee kan, maar dan zal je toch door de kinderziektes heen moeten luisteren. Over 10 jaar nog maar eens proberen?

Tracklist
1. Faustian Dream
2. As Black as the Roses (as Weak as My Smile)
3. Bible Black Tyrant
4. Wrath Without Hate
5. Where Will You Hide
6. Winterkill
7. Scandinavian Melancholy
8. Frailest
9. Faustian Scream