Metal is een virus, zoals Hypocrisy dat vorig jaar al terecht had opgemerkt. Werkelijk waar een virus. Niet te stoppen, niet te stuiten. Dit virus duikt overal op en maakt de nodige slachtoffers, zelfs op de meest onwaarschijnlijke locaties. Want zegt u nou zelf, waarde lezer, als het "beloofde land" al niet aan de metalen roelerij kan ontsnappen, wie wel? U? Nee, u ook niet.

Het beloofde land, ja, geen grapjes mijnerzijds, deze keer. Want de band Arallu komt rechtstreeks uit Israël. Een prachtig land waar veel verhalen, religies, tradities en oorlogen huizen. Een rijke inspiratiebron voor ons geliefde muziekgenre, ware het niet dat metal in dat land slechts geringe sympathie oogst. Maar dat kan Arallu niet bommen en vorig jaar was het weer tijd voor alweer een derde full-length, The Demon From The Ancient World.

Nu mag het feit dat Arallu een band uit Israël is geen alledaags gegeven zijn, dat de kwaliteiten van deze band maar matig zijn blijkt helaas uit vrijwel alles. Arallu houdt de zaken echt beperkt tot het water- en broodnodige, wat jammer is, want een beter uitgewerkte versie van wat Arallu nu speelt had zonder meer interessant kunnen wezen.

Was de vorige full-length, Satanic War In Jerusalem nog goed voor een matige en vrij eentonige pot death/black metal, op het nieuwe plaatje pakt de band het net even anders aan. Blackmetal viert hoogtij, de deathmetal-invloeden zijn van de kaart. Wat er voor teruggekomen is, is een flinke moot aan Midden-Oosterse riedeltjes, Arabisch getinte klanken, introotjes, kortom, een hoop bijzaken die de daadwerkelijke muziek zouden moeten verbloemen en alles naar een goed einde manouvreren. Maar, waarde lezer, u en ik horen wel beter. En als katten-liefhebber en houder kan ik u het volgende onthullen: je kan nog zoveel lekkere luchtjes over kattenzeik sprenkelen, kattenzeik blijf je ruiken. Elimineren is het sleutelwoord, schoonmaken met de juiste middelen. En voor Arallu geldt hetzelfde. De sfeermakerijtjes kunnen de matige muzikale prestaties niet verdoezelen daar deze er dwars doorheen komen. De band moet of beter spelen, of gezeik blijven oogsten.

Het geheel klinkt zwak en het geluid is flinterdun, alleen de vocalen klinken hard en schel, de instrumenten niet altijd even strak en de productie is beneden de maat. Veel te zacht, de mix komt totaal niet uit de verf, evenwicht ontbreekt, evenals enthousiasme van de bandleden. Er zit geen pit in de cd, door het vrij lage tempo kabelt het voort en de poeha (overigens ook niet een al te overtuigende) er omheen kan de kwaliteit van het album in het algemeen nauwelijks opkrikken. Er lijkt geen eind aan de cd te komen op deze manier, tenminste, als de cd niet al lang is afgezet.

Spijtig, want Arallu gooit op deze manier eigen glazen in. Een stevigere en strakkere versie van dit alles had een prima semi-blekkie plaat kunnen opleveren waar de band best voor de dag mee zou kunnen komen. Wat dat betreft doen landgenoten van Melechesh betere zaken, dus het kán allemaal wel, daar, aan de voeten van Gods troon.

Tracklist:
1. Dingir Xul
2. War Spirit
3. The Devil's Massacre
4. Sierra Nevada
5. Battle Ground
6. The Dead Will Rise Again
7. Sumerian Words
8. Kill Kill Kill
9. The 7 Chosen Genii
10. Tzvaot Arallu