Sommige bands, waarde lezer, behoeven geen inleidend stukje waarin onthoofde en gebraden kippen van tafel rennen, Tigertanks hun loop finaal aan gort schieten of biechtvaders die in het harnas sterven daar een maniak hun biechtstoel komt bezoeken. Sommige bands zijn zo overmannend in hun kunde dat je de agressieve muziek, die in een vertaling naar een gesprek bijna kortaf zou zijn, haast geen recht zou doen met wispelturig bla.
Dus laten we de bla voor deze ene keer een beetje achterwege.

De band Flaying komt uit Letland en is voor uw ondergetekende een waar verrassingspakket. Ten eerste omdat mijn ervaringen met de meeste oostblokldeath vrij matig zijn. Polen buiten beschouwing gelaten (hoewel dat land ook genoeg troep produceert) leveren de meeste landen uit die regio redelijk gammel materiaal af, op deathmetalgebied. Wat veelal te maken heeft met gebrek aan goede studio's en de financiele middelen van zo'n band, maar het eindresultraat blijft een feit.
Ten tweede omdat ik een mierenneuker ben en veelal geen al te hoge pet op heb van brute death/grind met gore als thema en de zoveelste splatterlyrics. Maar gelukkig pies ik deze keer volledig naast de pot.

Flaying kan ik enkel een mooie veer in de reet escorteren. Deze Letten leveren met Commandments - Violated een uitstekende debuutplaat af waar (smaakgebondenheid daargelaten) geen op- of aanmerkingen op hoeven komen. Een korte intro, waarin de bewuste biechtvader toch nog wordt omgebracht, opent de poorten der complete razernij van het robuuste kaliber, waarbij niets of niemand wordt gespaard. Flaying gooit het over een zeer gewelddadige boeg (getuige ook de weinig originele doch passende teksten waarin het bloed alle kanten op spat), zonder echter te vergeten dat er waarschijnlijk nog 10000 andere bands zijn met hetelfde doel en dezelfde middelen. En ja, commentaar als "klinkt als zoveel andere brute shizzle" is natuurlijk weinig complimenteus.

Niet dat Flaying innoverende of progressieve death speelt. De muziek is grotendeels met name snel, lomp, gewichtig en voortdonderend, en dat is weinig nieuws onder de zon. Het zit 'm in het spel. Korte, überfelle nummers tonen u en mij geen monotone riooldeath, maar zeer technisch en strak gespeelde nummers die de luisteraar op een guerilla-achtige wijze te lijf gaan. Fel van leer trekken, en even abrupt afdruipen na reeds een chaos te hebben aangericht. Die chaos staat overigens bol van vernufte gitaar- en bassloopjes, leuke (hetzij wederom korte) solo's, een ijzingwekkende krijs, dubbele vocalen en een vliegen-intermezzo, om de sfeer vers te houden. Hoewel het tempo nauwelijks remmen kent worden bewuste riffs qua snelheid teruggefloten waardoor er uitstekend muzikaal contrast ontstaat.

Echter kan een slechte productie zo'n een prima exemplaar behoorlijk nekken. Maar ook op dit front scoort Commandments - Violated meer dan voldoende. De productie is vettig, lomp, maar niet zompig, zoals je veelal hoort als de productie al niet rammelt. De snoeiharde en loodzware noten van deze cd worden enkel onderstreept, maar niet overtrokken waardoor het geluid een dicht bebost terrein zou tonen. Al het verrichte werk is hier uitstekend op zijn plaats.

Mensen, on y va. Richting de platentoko.

Tracklist:
1. No Life for You
2. Fallen Ones
3. Sacramental Masturbation
4. Flies - Myxu
5. Devouring Reality
6. Revenge from An Asylum
7. Butchers Family
8. Maniacal Depressive Psychosis
9. Injection
10. 45 Seconds