Oostenrijkers houden van me. Dat moet gewoon de reden zijn dat ik zo kort na Sektor 7 alweer een review van een modern getinte Oostenrijkse band in de pijplijn heb zitten. Noise Victim wil weten wat ik van hun tweede album "Power Fail Restart" vind. Dat zeggen ze tenminste. De echte grote vraag is natuurlijk welke partij de grote noise victim is, de wij of de zij.

Het lijkt er in "Cutting Myself" op dat Noise Victim vooral zichzelf geweld aandoet. Misstapje, zijn genoeg hulpinstanties voor. Voornamelijk agressieve en groovende Pantera-styled riffs hanterend haalt de band verder fel uit naar alles wat niet goed meer of nooit geweest is. Daarnaast ook een overhand voor Metallica's melodieuze 'Black Album'-elementen. Dit alles met een moderne stevige drive waar het bloed goed van gaat pompen. de nummers zijn ook exact goed. Niet te lang, niet te kort, gevarieerd maar aanstekelijk. Het zijn er alleen te weinig.

Dat zanger 'Rolli' alternatief verantwoord semi-brult is effectief, dat hij daarbij soms behoorlijk hees en vrijwel altijd met een stevig Oostenrijks accent klinkt niet.Een mankement. Onder andere het persoonlijk leed en terrorisme worden door hem onder de loep genomen. Daarbij levert Rolli voornamelijk kritiek, maar komen zijn suggesties om het beter te doen niet verder dan "Burn Baby Burn". Maar misschien heeft hij gelijk en moeten we alles wat ons niet aanstaat gewoon in de fik zetten. Noise Victim levert daarbij alvast een passende maar met 36 minuten te korte soundtrack.

Tracklist:
1. Is That All!?
2. Self Destruction
3. Raise The Flag...
4. Cutting Myself
5. Leave The Stencil
6. Growing Hate
7. Burn Baby Burn
8. Terror/Revolution