Het undergroundlabel Terratur Possessions staat bij de liefhebbers van het obscuurdere spul goed aangeschreven als het aankomt op vuig doorbeukende en verstikkende black metal die er primair op gericht is om alle gevoel van leven uit de luisteraar te zuigen. De Noorse formatie Misotheist zit in dat opzicht perfect op zijn plek bij dit label. De groep uit Trondheim levert sinds zijn titelloze debuutalbum uit 2018 black metal zonder al te veel opsmuk af: rauw qua stijl, intens en bezeten qua uitvoering. Het is muziek die er niet op gericht is om grenzen te verleggen, maar eerder om die te bewaken. Dat bedoel ik overigens niet negatief, want Misotheist maakt hiermee duidelijk wat de meerwaarde is van klassieke black metal, mits die met bezieling en vakmanschap wordt uitgevoerd.
Met het begin dit jaar verschenen De Pinte is Misotheist toe aan zijn vierde boreling. De schijf kan in tweeën gedeeld worden. De eerste drie nummers zijn met een gemiddelde lengte van zes minuten relatief overzichtelijk, terwijl het afsluitende titelnummer pas na een respectabele eenentwintig minuten uitklokt. Laten we eerst maar eens naar de ‘reguliere’ nummers kijken. Die zijn van een zeer hoog niveau en bevatten zowel veel sfeer als intensiteit. Zo begint Unanswered Thrice met horrorachtige, dreigende en ambient-machinaties, om zich vervolgens middels dissonante gitaarloopjes, bulderende grunts en grauwe riffs te ontpoppen tot een soort door de modder gesleurde versie van Mgla. Blinded And Revealed is zelfs nog krachtiger: vuig groovend en sleurend, maar op de juiste momenten koortsachtig versnellend, terwijl frontman Brage Kråbøl de boel met maniakaal fanatisme al grauwend en krijsend aan elkaar buldert. En in het slepende en op een prettige manier monotone Kjetterdom ploegt de band zich gestaag een weg door pikzwarte grond.
Het zwaartepunt van De Pinte wordt gevormd door het titelnummer, dat het predicaat ‘episch’ wel verdient. Het nummer begint met kalme ambient, waar een subtiele dreiging van uitgaat door de aanzwellende geluidsgolven. Na enkele minuten gaat de compositie middels enkele effectieve drumslagen over in een traag en beklemmend, doomachtig gedeelte, totdat een plotselinge eruptie voor een stormachtige versnelling zorgt. De band wisselt meerdere malen tussen intense passages vol muzikaal hellevuur en omineuze vertragingen, als een vulkaan die rommelt tot hij weer op uitbarsten staat. Het enige kleine minpunt is dat het nummer niet perse als één geheel aanvoelt. Het hadden ook drie losse nummers kunnen zijn, die worden aangevuld met enkele intermezzo’s.
De productie van het album verdient overigens een eervolle vermelding, want die is ronduit fantastisch. De sound is ongepolijst, maar zeer krachtig. Het is alsof we in het oefenhok bij de laatste repetitie zijn en alle hoeken van de ruimte te zien krijgen. Maar ook in instrumentaal opzicht is De Pinte indrukwekkend. De muziek houdt het midden tussen de klinische calculatie van Mgla en het extatische en enerverende geweld van Misþyrming. De strot van Kråbøl is bovendien zeer imponerend. Hij gooit alle remmen los in een performance die grenst aan bezetenheid. Zo is De Pinte een schoolvoorbeeld van goed uitgevoerde black metal, waarbij het gebrek aan originaliteit ruimschoots wordt goedgemaakt door de bezieling en het vakmanschap waarmee de band opereert.
Tracklist:
1. Unanswered Thrice
2. Blinded And Revealed
3. Kjetterdom
4. De Pinte
