Het is haast niet voor te stellen, maar het is in 2025 drie decennia geleden dat de Amerikaanse death/doommetalgroep Novembers Doom zijn debuutalbum Amid Its Hallowed Mirth (1995) uitbracht. In de dertig jaar die volgen, blijkt de groep rondom frontman Paul Kuhr een constante factor in de scene. De mannen hebben een meer dan respectabele reputatie opgebouwd, met name door de stroom kwalitatief uitmuntende albums in de jaren nul. The Pale Haunt Departure (2005) en The Novella Reservoir (2007) gelden mijns inziens nog steeds als stijlvolle parels, die de tand des tijds goed hebben doorstaan.
Het in 2019 verschenen, elfde werkstuk Nephilim Grove markeert een relatieve stijlbreuk ten opzichte van het verleden. Novembers Doom kiest op deze langspeler voor een wat experimentelere en progressievere aanpak, met nieuwe invloeden uit de gothic, seventies folk en alternatieve rock. Hoewel die verbreding intrigeert en aanmoediging verdient, is de uitkomst nog wat wisselvallig, waardoor de plaat uiteindelijk relatief snel in de vergetelheid raakt. Het kwintet uit Chicago, Illinois heeft dan ook de tijd genomen om aan een opvolger te werken. Liefst zes jaar zit er tussen de release van de vorige plaat en het nieuwe album Major Arcana. Dat is met afstand de langste periode uit de hele historie van de band. Hoe komt Novembers Doom voor de dag?
De lange pauze heeft de mannen goed gedaan, want Novembers Doom klinkt op deze twaalfde langspeler als herboren. Na het korte, stemmige piano-intro June komt het fantastische titelnummer met statige, traag rollende doomriffs en verpulverende grunts groots binnen. Dit is Novembers Doom in optima forma! De band etaleert veel gevoel voor krachtige melodieën, maar het nummer kent ook een verrassend element in de vorm van de langgerekte zanglijnen van Kuhr, die het midden houden tussen cleane zang, grunts en screams. Ze geven het geheel een behoorlijk heroïsche vibe mee. Ook het onweerstaanbare The Fool ontpopt zich tot een van de beste tracks uit het oeuvre van deze groep. Het nummer had niet misstaan op de eerder genoemde succesalbums en raakt alle juiste snaren. Daarmee vormt het de perfecte blend van melodie en zwaarte, zowel in het gitaarwerk als in de combinatie van diepe, intense grunts en met veel gevoel gezongen cleane passages in het refrein.
Hoewel Major Arcana minder progressief is dan zijn voorganger, is het contrast tussen individuele nummers nog steeds relatief groot. Zo kent Ravenous (ook als single verschenen) een behoorlijk donker en zelfs wat grimmig begin, om vervolgens uit te pakken met een enerverend refrein, waarin Kuhr de luisteraar trakteert op een aantal ronduit machtige buldergrunts. Hij draait zijn hand ook niet om voor enkele verbitterde screams later in het nummer. Mercy is daarentegen een stuk rustiger en werkt subtiel toe naar een fraaie, met veel gevoel gespeelde gitaarsolo, waar de melancholie van afdruipt.
Er is geen enkele slechte track te bekennen op Major Arcana. Het niveau blijft constant hoog. Vermeldenswaardig zijn in elk geval The Dance en Bleed Static. Eerstgenoemde onderscheidt zich door het ijzersterke gitaarwerk (gelikt en melodieus in het refrein, regelmatig behoorlijk stevig ‘rockend’ en met wederom zo’n fijnbesnaarde solo). Bleed Static – met ruim acht minuten het langste nummer van het album – neemt wat meer de tijd om op te bouwen. De tribale drumroffels en het akoestische gitaarwerk zorgen voor een ietwat onheilspellende sfeer, als opbouwend onweer in de verte, dat middels de fraaie solo in de tweede helft dan eindelijk tot een ontlading leidt.
Ook alle randvoorwaarden zijn dik in orde. Zo heeft producent Dan Swanö weer voor een geweldige sound gezorgd. Het gitaargeluid is zwaar en ‘crunchy’, de vocalen liggen uitstekend in de mix en hoewel de plaat massief aanvoelt, is de totaalsound transparant en zijn alle details uitstekend hoorbaar. Verder valt op dat het stemgeluid van Kuhr met het verstrijken van de jaren alleen maar beter is geworden. Hij beroept zich op dit album bovendien regelmatig op langgerekte zanglijnen - een bijzondere toevoeging, die eigenlijk heel goed werkt. Diezelfde mate van ‘gerijptheid’ horen we in het uitmuntende gitaarwerk, waarbij vooral de toegenomen nadruk op gevoelige solo’s opvalt. Major Arcana is kortom verplichte kost voor de liefhebbers van eersteklas death/doom metal.
Tracklist:
1. June
2. Major Arcana
3. Ravenous
4. Mercy
5. The Dance
6. The Fool
7. Bleed Static
8. Chatter
9. Dusking Day
10. XXII
