Revocation is altijd al een nogal eigenzinnige band geweest. Vanaf het debuut Empire Of The Obscene (2008) worden thrash, tech en prog met elkaar vermengd, waarbij het accent plaat voor plaat en nummer voor nummer kan verschuiven. Deze diversiteit is wat de muziek van deze uit Boston afkomstige formatie door de jaren heen zo boeiend maakt. Daarbij zijn de heren stuk voor stuk topmuzikanten, die compositorisch ook nog eens sterk zijn onderlegd en een broertje dood hebben aan herhaling. Even een nummertje in elkaar flansen, daar doen ze niet aan bij Revocation. Het is bij elk nieuw album dus afwachten wat de band je precies gaat voorschotelen.
Het nieuwe album, New Gods, New Masters, begint in elk geval sterk. De openingstrack bevat dwarse en hoekige riffs, waarin prog en thrash samenkomen in een aanstekelijke groove die zo nu en dan een Meshuggah-vibe heeft. Naar Revocation-recept wordt er gespeeld met tempi en melodie, waarbij alle segmenten op een organische manier in elkaar overlopen. Sarcophagi Of The Soul combineert prog en melodeath, waarbij de riffs een meer oldschool deathmetalgevoel hebben. De groove haakt en schuurt, maar blijft boeien tot het einde.
Dit is wellicht wat Revocation het beste kenmerkt. De band creëert voortdurend spanning en probeert steeds te verrassen door onverwachte combinaties van ritme, tempo, stijl en intensiteit, zonder daarbij de stuwende kracht van de muziek kwijt te raken. Geen nummer is daarbij hetzelfde. De derde track, Confines Of Infinity, is superzwaar, waarbij trage, doomy stukken die aanschurken tegen de slam, afgewisseld worden met razendsnelle techdeath-riffs. De bijdrage van gastzanger Travis Ryan (Cattle Decapitation) zorgt voor een boeiende dynamiek. Zijn zware, bijna gorgelende stem, voorziet de trage stukken van extra emotie en contrasteert met de zang van David Davidson.
Op de nieuwe plaat lijkt Revocation weer wat verder naar de death metal te zijn opgeschoven, een trend die al vanaf The Outer Ones (2018) is ingezet. Dat betekent niet dat de prog- en tech- invloeden helemaal verdwenen zijn, maar dat deze nog nadrukkelijker ingezet worden om spanning te creëren. Dat wordt het duidelijkst met The All Seeing, wellicht de inventiefste track op het album, waarin jazzgitarist Gilad Hekelman een hoofdrol vertolkt. Jazz en prog metal komen hier wonderwel samen in de verrassende en uitermate fascinerende gitaarmelodieën die door dit instrumentale nummer worden geweven.
Na dit vernuftige staaltje progjazz eindigt het album even sterk als het begonnen is. Data Corpse is een korte, voor Revocation-begrippen eenvoudige track, die een dreigende en beklemmende sfeer oproept. Ook Cronenberged is kort en krachtig. Net als in Confines Of Infinity wordt hierin vernuftig gebruik gemaakt van een gastzanger, in dit geval Jonny Davy van Job For A Cowboy, om extra dynamiek te creëren. De muziek wordt daarbij aangepast aan de zanger, zodat er een soort muzikale dialoog ontstaat.
New Gods, New Masters is een nieuw hoogtepunt in een oeuvre dat al zoveel hoogtepunten kent. Revocation blijft de grenzen van het genre opzoeken en doet dat ook nu weer met een album dat geen enkele zwakke track bevat. De band schildert op deze plaat met muziek en weet voortdurend te boeien en te verrassen. Wat mij betreft een absolute topkandidaat voor album van het jaar.
Tracklist:
1. New Gods, New Masters
2. Sarcophagi Of The Soul
3. Confines Of Infinity
4. Dystopian Vermin
5. Despiritualized
6. The All Seeing
7. Data Corpse
8. Cronenberged
9. Buried Epoch
