Dat het Amerikaanse Revocation opent voor Killswitch Engage is best een opmerkelijke keuze. Dan doel ik vooral op de complexiteit van de techdeath, waarin we weinig overlap vinden met de melodieuze metalcore van de headliner. Het is niet vreemd als we afgaan op het meest recente album The Outer Ones. De band zet zijn nieuwe meesterwerk dan ook goed in de etalage gedurende de set die in totaal vijftig minuten duurt. Met het technische titelnummer The Outer Ones is de zaal meteen wakker geschud en stelen de muzikanten de show door te imponeren met een strakke, kundige uitvoering. Ook tijdens het iets melodieuzere That Which Consumes All Things en het op en neer golvende Vanitas laat Revocation geen steek vallen. De vele invloeden die de death metal bezit, komen goed naar voren en de afwisseling van de gekozen tracks doet vermoeden dat daar goed over is nagedacht. Er is tenslotte voldoende materiaal om de zaal compleet murw te beuken, maar daar lijkt het gezelschap niet op uit te zijn.

Er gaan veel handen de lucht in als frontman en gitarist David Davidson halverwege de set aan de zaal vraagt wie de band voor de eerste keer live aan het werk ziet. De heren waarderen de opkomst en pakken op professionele wijze door met het tragere A Starless Darkness. Op Madness Opus en Dismantle The Dictator na is al het materiaal vanavond afkomstig van het nieuwe album. Het (te) aanwezige gebruik van de stroboscopen maakt het lastig om het vingervlugge gitaarwerk goed te aanschouwen en tegelijkertijd valt de prachtige backdrop hierdoor nauwelijks op. Een klein puntje van kritiek dat overigens buiten het bereik van de band ligt. Al met al een zeer goed optreden waarbij Revocation een mooi visitekaartje achterlaat in Amsterdam.

Klokslag negen uur komen de heren van Killswitch Engage het podium op terwijl de klanken van The Final Countdown de inmiddels volle zaal vullen. De band oogt energiek en bevestigt dat beeld met een strakke uitvoering van het venijnige Unleashed. Dat nummer blijkt een prima opwarmer te zijn voor één van de betere tracks die afkomstig is van het album Incarnate, namelijk Hate By Design. Het enthousiaste onthaal tijdens de aankondiging laat blijken dat ik niet de enige ben die dat vindt. Zanger Jesse Leach oogt fit en is prima bij stem, hoewel hij er slim voor kiest om de microfoon regelmatig richting de zaal te richten wanneer de hoge zanglijnen naderen. Daar weet het inmiddels goed opgezweepte publiek in de Melkweg wel raad mee overigens. Met The Crownless King trapt Killswitch Engage het gaspedaal nog iets dieper in en dat levert flink wat beweging op voor het podium. Gitarist Adam Dutkiewicz zorgt met zijn scherpe of gruntende backing vocals weer voor het vertrouwde contrast. De beer is pas echt compleet los als het beukende My Last Serenade en het in volle borst meegezongen A Bid Farewell op eveneens op uitstekende worden gespeeld. Opvallend is om te zien dat de oudere tracks het nog altijd zo goed doen live. De Amerikanen genieten er zichtbaar van en bedanken het publiek dan ook voor de, naar eigen zeggen, beste respons die ze ooit hebben gekregen in Nederland.

De extra emotionele lading die in het nummer I Am Broken Too zit, is goed voel- en zichtbaar als Jesse net wat extra aanzet tijdens de agressieve uithalen. Het publiek zet vervolgens net wat extra aan in de vorm van een circlepit als Rose Of Sharyn de zaal inknalt. Het levert een mooi schouwspel op in combinatie met de gigantische backdrop die het hele podium vult. Drummer Justin Foley slaat op een minimale uitrusting van een drumkit, maar elke slag is goed raak en zo zorgt hij dat de rest van de band kan bouwen op een stevige basis. Tijdens het melodische As Sure As The Sun Will Rise en In Due Time horen we de vocalen van zowel Jesse als Adam enkele keren stagneren. De ritmesectie trekt de kleine missers echter ruimschoots recht. Tijd voor weer wat actie met onder andere The Signal Fire en het bombastisch This Is Absolution. Tussen die energieke nummers is heel subtiel de meezinger Always geplaatst. Zo krijgt Killswitch Engage het vanavond meerdere keren voor elkaar om een extra energieboost te creëren. Het publiek krijgt er terecht geen genoeg van, maar met het fantastische The End Of Heartache en de Dio-cover Holy Diver, komt er na iets meer dan één uur dan toch echt een knallend eind aan het optreden.

Een behoorlijk korte show dus. Persoonlijk had ik vanavond graag wat meer dan vijf nummers willen horen van het nieuwe album Atonement. Zo missen we het fantastische Us Against The World en Take Control op de setlist. Uiteindelijk speelt Killswitch Engage wel zeventien retestrakke nummers in dat uur en beperkt het zich louter tot waar het voor komt, namelijk een rigide pot metal spelen. Het kan liggen aan het feit dat het doordeweeks is, of dat het gezelschap vocalist Jesse rustig wil brengen. Er staan immers nog wat optredens op de kalender tijdens deze tour. Kwaliteit staat boven kwantiteit en met alle tevreden gezichten in de Melkweg is dat een understatement. Een mooie, geslaagde avond met lekkere muziek waarbij de meesters van het genre zichzelf weer van hun beste kant hebben laten zien en horen.

Setlist Killswitch Engage:
1. Unleashed
2. Hate By Design
3. The Crownless King
4. My Last Serenade
5. A Bid Farewell
6. Reckoning
7. I Am Broken Too
8. Rose Of Sharyn
9. As Sure As The Sun Will Rise
10. In Due Time
11. The Signal Fire
12. Always
13. My Curse
14. This Is Absolution
15. The End Of Heartache
16. Strength Of The Mind
17. Holy Diver (Dio-cover)

Setlist Revocation:
1. The Outer Ones
2. That Which Consumes All Things
3. Madness Opus
4. Vanitas
5. Of Unworldly Origin
6. Luciferous
7. A Starless Darkness
8. Dismantle The Dictator