Alweer de zesde full-length van Revocation sinds de 'oprichting' in 2006, de periode van voorloper Cryptic Warning (2000-2006) derhalve niet meegerekend. Die productiviteit resulteert vooral in technisch zeer verzorgde platen. Het songmateriaal is altijd van behoorlijke kwaliteit, al blijft het aantal memorabele uitschieters helaas beperkt.

Dat is op Great Is Our Sin in eerste instantie niet veel anders. De Amerikanen maken vooral indruk met zeer beheerst gitaarwerk, zoals te horen is in Crumbling Imperium en het thrashende Communion. Voorts zijn de solo's, die in vrijwel elke track zich aandienen, vermeldenswaardig vanwege de 'scale' waarin ze gespeeld worden. Het basspel, dat wat nadrukkelijker dan voorheen in de mix staat, treedt in voorgenoemde songs even op de voorgrond, maar het is vooral het gitaarspel dat deze release naar een hoger niveau tilt. Het instrumentale The Exaltation (met bijdrage van Marty Friedman) is een van de highlights samen met Communion. Ash Pearson, de nieuwe man achter het drumstel (ex-3 Inches Of Blood), maakt een vaardige indruk en imponeert hier en daar met tegendraadse ritmiek.

Vocaal is het wat minder interessant, al maakt David Davidson op deze release een betere indruk dan voorheen. Hij varieert voldoende tussen verstaanbare extreme vocalen en cleane zang. Zijn performance valt bijvoorbeeld op in Copernican Heresy. Hij verhaalt over de dwaasheid door de eeuwen heen, het herhaaldelijk weigeren om lessen te leren vanuit het verleden. De nummers zijn conceptueel met elkaar verbonden en alhoewel de stijl van riffs varieert van bruut tot technisch en melodieus, van Gojira tot de moderne Napalm Death, van Death tot In Flames en van Opeth tot orthodoxe black metal, sluiten de tracks goed op elkaar aan. Naarmate je vaker naar de plaat gaat luisteren, die vernoemd is naar een quote van Charles Darwin, vallen de puzzelstukjes in elkaar en ga je het geheel meer waarderen.

Great Is Our Sin is de eerste luisterbeurten vooral een technisch indrukwekkende plaat. Het is echter geen spetterend of memorabel geheel. Dat komt doordat de heldere productie niet veel ruimte laat voor een emotionele connectie. Wie geduld opbrengt, gaat deze nieuwe collectie songs echter steeds gaver vinden. Luister eens naar hoeveel stijlen er op organische wijze in Monolith Ignorance verwerkt zijn. Buitengewoon knap gedaan. Het is geen makkelijke kost, het is niet zo'n straight forward album als Deathless. Revocation doet vooral een stap voorwaarts waar het gaat om diepgang, solo's en experimenteren met progressiviteit en laten horen zich verder te ontwikkelen.

Tracklist:
1. Arbiters Of The Apocalypse
2. Theatre Of Horror
3. Monolithic Ignorance
4. Crumbling Imperium
5. Communion
6. The Exaltation
7. Profanum Vulgus
8. Copernican Heresy
9. Only The Spineless Survive
10. Cleaving Giants Of Ice