Fury loopt al een tijdje mee, sinds 2011 om precies te zijn, toen de eerste ep, Fury, verscheen. De band speelt klassieke stevige hardrock met invloeden vanuit de hair metal, Def Leppard, Guns n' Roses en Black Crows, overgoten met een modern metalsausje. Niet bepaald mijn kopje thee, wat misschien de reden is waarom deze Engelse formatie nooit echt op mijn radar verschenen is. Onlangs verscheen alweer het vijfde album, Interceptor, een mooie gelegenheid om eens te kijken hoe het heden ten dage met Fury gesteld is.
Bandleider Julian Jenkins, die tekent voor zang en gitaar, heeft de band sindsdien door diverse line-up-wisselingen geleid, die weinig invloed gehad lijken te hebben op de sound. Fury klinkt nog steeds zo glad als een aal in een emmer snot, stuiterend van cliché naar cliché, waarbij gelikte koortjes links en rechts voorbij schieten. De productie is verbeterd en de band speelt, dat moet gezegd, strakker dan ooit. De toevoeging van zangeres Nyah Ifill heeft er daarbij ook voor gezorgd dat de songs, die zoals altijd vakkundig in elkaar zijn gezet, wat gevarieerder klinken.
Er is dus vooruitgang te bespeuren, maar het is duidelijk dat alles wat Fury doet erop gericht is een zo groot mogelijk publiek aan te spreken. Het is allemaal best catchy en vermakelijk en het enthousiasme van de band werkt zo nu en dan behoorlijk aanstekelijk, dat moet gezegd. Op Don’t Lie To Me, bijvoorbeeld, zorgt de samenzang van Ifill en Jenkins voor spanning en emotionele diepte. Het stevige In Pursuit Of Destiny, gelikt als het is, heeft een aantal ruige riffs die voor veel drive zorgen, en die goed contrasteren met de gelaagde zang. Het melodische gitaarwerk zorgt daarbij voor nog wat extra emotionele lading. Het “wohoohoo”-koortje in de refreinen maakt het helemaal af. Ook Look At Us Now klinkt gedreven en heeft naast een aantal aardige riffs indringende vocalen, die het zeer radiowaardig maken.
Echter, tegen de tijd dat laatstgenoemde song voorbijkomt, beginnen deze “wohoohoo”-koortjes een beetje te vervelen en komt er wat sleet op de nogal formulematige aanpak die songwriter Jenkins hanteert. Ook de interactie tussen hem en Ifill wordt behoorlijk voorspelbaar. Als je van publieksvriendelijke jaren-tachtig-hardrock en -metal houdt, ben je dus aan het goede adres, zolang je maar niet op zoek bent naar iets origineels of vernieuwends. Kortom, Interceptor is een aardig album, vol aardige, competent uitgevoerde songs, die helaas aardig herkenbaar zijn. Het zal dan ook geen verrassing zijn dat de plaat niet meer dan een aardig cijfer krijgt.
Tracklist:
1. Interceptor
2. What’s It Gonna Be
3. On The Town
4. Don’t Lie To Me
5. In Pursuit Of Destiny
6. Can’t Resist
7. Walk Away
8. Look At Us Now
9. DTR
10. Undistilled
