Met het in 2023 verschenen Polar Veil liet de Finse, psychedelische folkgroep Hexvessel een onverwachte kant van zichzelf horen. De dromerige klanken van weleer zijn ingeruild voor grimmige, rauwe black metal. De ratelende drums en dunne, schelle riffs blijken wonderwel te contrasteren met het unieke stemgeluid van zanger/gitarist Matt McNerney. Het album blijkt over de gehele linie behoorlijk intrigerend en met name de plechtige zanglijnen en statige ritmes zorgen ervoor dat ik Polar Veil in de afgelopen jaren nog vrij regelmatig heb beluisterd.
Op basis van de prachtige, grauwe albumhoes, die sterk in de lijn ligt van zijn voorganger, maar nog wel wat donkerder en dreigender voor de dag komt, is het logisch om te vermoeden dat Hexvessel ook op Nocturne voornamelijk uit de black metal put. Die schijn bedriegt echter, weten ook degenen die dit jaar aanwezig waren bij het Tilburgse Roadburn-festival, waar de band onder de noemer Music For Gloaming: A Nocturne de speciaal voor dit festival geschreven muziek voor het eerst ten gehore bracht. Dit album vormt de volledig uitgewerkte en afgeronde eindversie van die in april vertolkte set. Daarbij hebben McNerney en zijn metgezellen hulp gekregen van niemand minder dan gastzangers Yusaf Vicotnik Parvez (Dødheimsgard) en Juho Vanhanen (Oranssi Pazuzu).
Na een kort, romantisch piano-intro leiden de grimmige krijs en het pruttelende drumwerk van Sapphire Zephyrs de luisteraar in eerste instantie terug richting de blackmetalstijl van de vorige langspeler. Toch blijkt al snel dat dit niet meer is dan een oprisping. Hexvessel schakelt namelijk net zo makkelijk terug naar een dromerige tussenpassage. Het vioolwerk en de gastvocalen van zangeres Saara Nevalainen zorgen daarbij regelmatig voor een gotische sfeer. Daarnaast experimenteert de groep voornamelijk met plechtige doom en progressieve rock.
Met al die invloeden lijkt de band wel wat veel hooi op de vork te nemen. Zo combineert Hexvessel in het acht minuten durende Inward Landscapes serene passages, akoestisch gepluk en progressieve momenten, maar blijkt een rode draad te ontbreken. Dat geldt ook voor het wisselvallige Mother Destroyer, dat boeiende elementen afwisselt met vreemde en niet geheel passende effecten in het tweede deel van de track. Op andere momenten is de muziek juist iets al te plechtstatig. Zo zijn A Dark & Graceful Wilderness en Spirit Masked Wolf niet slecht, maar ook te eentonig om echt indruk te maken.
Met een speelduur van bijna een uur voelt Nocturne bovendien te lang aan, alsof de band sommige composities te zeer uitrekt. En hoewel de dromerige, uitgesponnen riffs in combinatie met de meanderende vocalen van McNerney altijd een bepaalde charme behouden, stelt vooral het middengedeelte van Nocturne ietwat teleur door de repetitie. Gelukkig herpakken de mannen zich met de laatste drie nummers. Zo laat de band juist in het korte, minimalistische Concealed Descent horen nog steeds over een zeer verfijnd gevoel voor melancholie te beschikken. En zowel Unworld als Phoebus zijn boeiend en weten meer te intrigeren dan de voorafgaande nummers, niet alleen door de eerder aangehaalde gastvocalen, maar ook door de afwisseling en het contrast tussen blackmetalinvloeden en warmbloedige folk.
Ik kan me voorstellen dat Nocturne onder stoom en kokend water tot stand is gekomen. De deadline was immers keihard. Het valt Hexvessel te prijzen dat de band op dit album wederom nieuwe invalshoeken verkent en niet voor de makkelijke weg kiest. Toch is de schijf over de gehele linie wat inconsistent en bij momenten ook zelfs wat saai. Bij vlagen is de kwaliteit duidelijk hoorbaar, maar Nocturne kent te veel wisselvallige momenten om van een topplaat te kunnen spreken.
Tracklist:
1. Opening
2. Sapphire Zephyrs
3. Inward Landscapes
4. A Dark & Graceful Wilderness
5. Spirit Masked Wolf
6. Nights Tender Reckoning
7. Mother Destroyer
8. Concealed Descent
9. Unworld
10. Phoebus
