Neofolk. Het is een term waar ik niks mee kan. Als er al gradaties zijn in folkmuziek, dan koppel ik die eerder aan de afkomst. Toch lijkt het Finse Hexvessel er onlosmakelijk mee verbonden te zijn. Het is wat. Hexvessel staat overigens wel vermeld in Metal-Archives, en daar snap ik in alle eerlijkheid helemaal niks van. Er is namelijk niets, maar dan ook echt niets, metal aan deze band. De lezer die scherp van geest is, zal zich afvragen waarom we Hexvessel dan wel bespreken op metalfan.nl. De raakvlakken met (progressieve) hardrock zijn wel vrij duidelijk en gelukkig zijn wij niet vies van nonmetalen uitstapjes.

Ik zei al dat Hexvessel een Finse band is, maar wat erbij gezegd moet worden, is dat bandleider en oprichter Kvohst Brits is. Mathew McNerney, zoals zijn echte naam luidt, woonde eerder ook al in Nederland en Noorwegen en is bekend van enkele extreme metalbands. In Finland verzamelde hij een aantal muzikanten om zich heen met wie hij al twee volledige platen uitbracht. Het laatste wapenfeit is een EP die ruim een half uur duurt. Dat is bijna een full length, maar die levert Hexvessel doorgaans met meer songs af.

De EP is een leuk hebbedingetje voor wie reeds prettige ervaringen heeft opgedaan met No Holier Temple. Hexvessel presenteert wederom dromerige folk waarin afgewisseld wordt tussen dreigende stukken en lichtvoetig werk. Met name de ruim twaalf minuten durende openingstrack, Masks Of The Universe, is daar een mooi voorbeeld van, omdat de stemming na uiterlijk twee minuten wisselt. Het is een erg leuke track waar, in tegenstelling tot de andere songs, het maximale uit de band gehaald wordt. Captain Kvohst en zijn kornuiten swingen tussen folk, doomrock en spacerock, waarbij naast de gebruikelijke instrumenten ook nog violen en trompetten te horen zijn.

Over de vijf songs gekeken, mag Hexvessel best trots zijn op het resultaat. Het is alleen erg jammer dat Alia O’Brien van Blood Ceremony nauwelijks ruimte heeft gekregen om Don’t Break The Curse te mogen inkleuren, al heeft die wel weer een fijne, donkere sfeer. Last but not least is de gave uitvoering van Yoko Ono’s Woman Of Salem. Op zich is het geen heel sterk nummer, maar de vertolking is dat wel, en dat komt vooral door de gastbijdrage van Rosalie Cunningham (Purson). Prima schijfje dus, ondanks dat ik de ‘neo’, van de neofolk nog steeds niet begrijp.

Tracklist:
1. Masks Of The Universe
2. Superstitious Currents
3. Tunnel At The End Of The Light
4. Woman Of Salem (Yoko Ono cover met Rosalie Cunningham)
5. Don’t Break The Curse (met Alia O’Brien)
6. Woman Of Salem (Yoko Ono cover met Rosalie Cunningham)(radio edit bonustrack)