Sinds het totaal onverwachte Cosmic World Mother (2020), dat liefst achttien (!) jaar na de vorige full-length verscheen, is de experimentele, symfonische blackmetalband ...And Oceans bijzonder actief. Met het uitstekende As In Gardens, So In Tombs (2023) bewijst de band dat het comebackalbum geen toevalstreffer is. En amper twee jaar later verschijnt alweer The Regeneration Itinerary, wederom via Season Of Mist, dat de Finnen ook al bijna dertig jaar geleden onder zijn vleugels nam. Daarmee komt het totaal op zeven full-lengths en is ...And Oceans sinds zijn hergeboorte bijna net zo productief als in de eerste periode.

Eerste indrukken zijn belangrijk – en het eerste dat opvalt bij deze nieuweling, is de ronduit prachtige, zeer gedetailleerde albumhoes van illustrator Adrien Bousson, die vooral op vinylformaat tot zijn recht komt. Maar uiteindelijk is de muziek natuurlijk het belangrijkst. Ook in dat opzicht zit het wel goed op The Regeneration Itinerary. De sound van ...And Oceans is nog steeds geworteld in de symfonische black metal van de jaren negentig en heeft daardoor iets authentieks, maar de muziek klinkt desondanks nog steeds fris en actueel. De uitstekende productie helpt daar overigens ook bij. Waar de vorige platen nog iets te samengebald klinken, is er op The Regeneration Itinerary meer ademruimte, zonder dat dit ten koste gaat van de impact.

Deze Finnen staan natuurlijk al sinds jaar en dag bekend om hun innovatieve aanpak, maar de laatste platen laten vooral bikkelharde symfonische black metal met wat industrial-tinten horen. Op The Regeneration Itinerary lijkt het gezelschap ervoor te kiezen om – naast het stevigere beukwerk – ook weer wat meer het experiment op te zoeken. Neem de uitstekende opener Inertiae, waarin de intense ‘symfoblack’ halverwege middels allerhande bliepjes en beats plaatsmaakt voor een passage die nog het meest aan een mengeling van The Kovenant en Perturbator doet denken. Ook het relatief korte The Form And The Formless blijkt zeer divers. De track begint als een soort ‘Emperor on steroids’, maar wordt doorweven met bliepjes en allerhande keyboardextravagantie.

Andere nummers zijn wat klassieker van opzet, maar daarmee zeker niet saaier. Gitaristen Timo Kontio en Teemu Saari strooien met vette riffs en drummer Kauko Kuusisalo zorgt met zijn minutieus uitgevoerde mitrailleursalvo’s voor een onverwoestbare fundering. Onder deze woest kolkende maalstroom aan riffs en genadeloos drumwerk zorgt toetsenist Antti Simonen (ex-Alghazanth) voor allerhande toffe details op de achtergrond (The Ways Of Sulphur, I Am Coin, I Am Two en met name bonustrack The Discord Static). En om de intensiteit te doorbreken, kiest ...And Oceans regelmatig voor goed-getimede momenten van vertraging, waarin het tempo naar beneden gaat en de riffs epischer, heroïscher en meeslepender worden (Förnyelse I Tre Akter, Towards The Absence Of Light). Zanger Mathias Lillmåns zorgt met zijn krachtige, verbeten strot voor een extra dosis intensiteit.

Na voorganger As In Gardens, So In Tombs trok ik de conclusie dat ...And Oceans de symfonische black metal uit de jaren negentig een welkome update geeft en door de krachtige productie, de intense uitvoering en de details in de composities actueel, spetterend en bovenal loeistrak klinkt. Die conclusie is net zo goed van toepassing op deze nieuwe langspeler, met als voornaamste verschil dat de nummers nóg iets vetter klinken, de details nóg beter op hun plek vallen, en de experimentele keyboarduitspattingen nóg beter in de sound geïntegreerd worden. In december staan de heren op Eindhoven Metal Meeting om dit machtige epos live tot leven te brengen. Ik kijk er alvast naar uit!

Tracklist:
1. Inertiae
2. Förnyelse I Tre Akter
3. Chromium Lungs, Bronze Optics
4. The Form And The Formless
5. Prophetical Mercury Implement
6. The Fire In Which We Burn
7. The Ways Of Sulphur
8. I Am Coin, I Am Two
9. Towards The Absence of Light
10. The Terminal Filter
11. Copper Blood, Titanium Scars (Bonustrack)
12. The Discord Static (Bonustrack)