Sinds 2015 heeft Allegaeon een eigen stijl ontwikkeld die in de loop der jaren verder verfijnd is met technische, symfonische en progressieve elementen. Ex-frontman Riley McShane heeft daar een belangrijke rol in gespeeld, want de cleane zang is een steeds belangrijker ingrediënt geworden. Hoewel Damnum (2022) over het algemeen goed is ontvangen, wist die plaat weinig indruk op mij te maken. Te veel aandacht voor sfeer en te weinig agressie. De terugkeer van frontman Ezra Haynes blijkt het vuur behoorlijk aangewakkerd te hebben. De hectiek en brute kracht zijn eveneens terug van weggeweest.

Het album markeert een terugkeer naar de voormalige zangstijl van de formatie, met vooral zware keelklanken in tegenstelling tot de cleanere aanpak van de laatste drie albums. De terugkeer van Haynes heeft ook gevolgen voor de songwriting, al betekent dat niet dat zuivere zang en ingetogen, melodieuze sfeermomenten zijn verdwenen. In tegendeel. De band uit Colorado gaat niet terug naar de begindagen, maar slaat met The Ossuary Lens een brug tussen de eerste albums met Haynes en de gevoeligere kant van de recente albums. De wreedheid wordt gecompenseerd door fraaie melodieën. Die variatie geeft de muziek ademruimte.

De eerste single Driftwood laat horen dat de terugkeer van Haynes een behoorlijk effect heeft op de sound. Zijn schorre stemgeluid voegt meer extremiteit toe aan het geheel, maar door de achtergrondzang in het refrein is het nummer relatief toegankelijk en past het goed in de huidige stijl van Allegaeon. Overigens is deze track oorspronkelijk geschreven door bassist Brandon Michael voor Apoptosis (2019). Het brutere karakter komt goed uit de verf in de tweede single The Swarm, met beukende grooves die door je hoofd blijven spoken.

Hoewel het geen conceptalbum is, heeft het album wel een overkoepelend thema. Elk nummer handelt over de dood vanuit een ander perspectief. Een ossuarium, of knekelhuis, is een gebouwtje op een begraafplaats waar beenderen van overledenen worden bewaard, bijvoorbeeld na het ruimen van graven. Net als de voorgaande platen is de plaat opgenomen met producer Dave Otero in de Flatline Audio studio in Denver.

De gitaarpartijen zijn technischer, maar verweven in prog-achtige arrangementen met melodieuze secties en ambient passages. Dies Irae ontpopt zich al snel als favoriet. Het begint episch, maar gaat al snel over naar hectisch karakter en Haynes beschikt over ruim voldoende variatie in zijn stemgeluid om de zang van McShane te doen vergeten. Het virtuoze gitaarspel van Greg Burgess en Michael Stancel komt regelmatig aan de oppervlakte en zorgt voor afwisseling en sfeer in de meedogenloze maalstroom. Ook het razendsnelle Carried By Delusion vormt duidelijk een brug tussen het verleden en het heden van de formatie.

Meerdere nummers worden ingeleid met een akoestische gitaarpartij van Burgess, met uitzondering van Dark Matter Dynamics, dat opent met de virtuoze gitaarklanken van Adrian Bellue. Wake Circling Above begint episch met symfonische, filmische elementen, maar verandert al snel naar een somber, donker geluid. Het is een opvallende track, juist omdat chaos in deze track grotendeels afwezig is. Bovendien is het nummer vocaal erg sterk, met in de refreinen de cleane zang van Michael Stancel. De afsluiter Scythe laat blijken dat het stemgeluid van Haynes veelzijdiger is dan verwacht. Hij beschikt weliswaar niet over het bereik van McShane, maar weet zeker te overtuigen.

The Ossuary Lens is een solide plaat met het hoge technische niveau waar Allegaeon bekend om staat. De lat ligt natuurlijk hoog, zeker na Damnum, maar het is een waardige opvolger. Met de terugkeer van Ezra Haynes gaat de band feitelijk door op de ingeslagen weg, maar met een groter contrast tussen de extreme elementen en de ingetogen melodieën. En geloof me, naarmate het album vordert klinkt het alsof Haynes nooit weg geweest is.

Tracklist:
1. Refraction
2. Chaos Theory
3. Driftwood
4. Dies Irae
5. The Swarm
6. Carried By Delusion
7. Dark Matter Dynamics
8. Imperial
9. Wake Circling Above
10. Scythe