Max Cavalera is de laatste jaren een beetje aan het teren op het succes uit het verleden. Niet dat dit per se erg is, want hij geeft een groot deel van zijn fans precies wat het wil. Met zijn broer Igor was hij veel op pad met tournees die in het teken stonden van klassieke Sepultura-platen en ook werd een aantal van deze albums opnieuw opgenomen. Daarnaast was Max afgelopen zomer op diverse festivals (waaronder Dynamo Metalfest) te zien met een kortstondige reünie van zijn legendarische formatie Nailbomb. Gelukkig heeft de Braziliaanse workaholic niet alleen zijn blik op het verleden en kun je om de zoveel jaar standaard nieuw werk van Soulfly verwachten. Met Chama is de formatie alweer toe aan zijn dertiende langspeler. 

Na al die platen van Soulfly kun je van te voren al redelijk invullen wat de groep gaat brengen en hoef je eigenlijk weinig nieuws te verwachten. Met Chama is dat weinig anders, al lijkt de groep de accenten ten opzichte van voorganger Totem (2022) wel wat te verleggen. Het verschil hierbij lijkt vooral te liggen in de attitude en de productie. Waar Totem geen verkeerde plaat is, klinkt deze voornamelijk als Soulfly op de automatische piloot en breekt het materiaal geen potten, terwijl op Chama een hernieuwde energie te horen is. 

Of dat komt doordat Cavalera geïnspireerd is door zijn nostalgische trips of door zijn flink verbeterde lichamelijke conditie is onduidelijk, maar de bandleider geeft ditmaal flink meer gas. Daarbij klinkt de productie vuiger en minder clean, waardoor het materiaal een stuk rauwer en authentieker overkomt. Dat terwijl er in de songwriting zelf niet een al te groot verschil zit. De welbekende tribal-thematiek vindt zijn weg namelijk weer veelvuldig in de nummers terug en op muzikaal vlak ligt Chama redelijk in het verlengde van zijn voorganger.

Het contrast met die plaat is dat het materiaal simpelweg beter is. Leadsingle Storm The Gates is niet eens het beste wat het album te bieden heeft, maar demonstreert dat al vanaf het begin met zijn kenmerkende groove en een Max die een stuk feller klinkt op de vocalen en halverwege fanatiek losgaat. Ook de combinatie van de zagende en vaak tegen death metal aanschurende gitaarriffs en hakkende drums imponeert en dat is iets wat veelvuldig terug te horen is op deze plaat. Wat dat betreft zijn ook de complimenten voor Zyon Cavalera op zijn plek. Hij laat al jaren horen de plek achter de drumkit verdiend te hebben op basis van talent en niet omdat hij de zoon van is.

Het niveau van de plaat blijft de gehele tijd aangenaam hoog, maar er is een aantal tracks dat er bovenuit schiet. De samenwerking met Dino Cazares (Fear Factory) in No Pain = No Power is fantastisch. Door zijn signature industrial gitaarsound toe te voegen aan de sound van Soulfly klinkt de track als de ideale combinatie van beide bands. Daarbij weten vocalisten Gabriel Franco (Unto Others) en Ben Cook (No Warning) in het refrein de sound van Fear Factory akelig goed te benaderen. Daarnaast zijn Nihilist en het korte Ghenna (met Michael Amott van Arch Enemy op de gitaar) heerlijk opgefokte tracks, waarbij vooral laatstgenoemde opvalt door zijn agressieve houding en snelheid.

Kortom, met Chama komst Soulfly uitstekend voor de dag. Het is geen plaat die vernieuwing toebrengt aan de discografie van de band, maar wel lijkt er sprake te zijn van een hernieuwde energie. Het materiaal klinkt allemaal wat frisser, agressiever en spontaner dan dat de heren op de albums daarvoor laten horen. Fijn dat Max het nog steeds heeft. Laat hem nog maar even lekker touren met deze plaat en dan kan hij zich later weer herenigen met Sepultura.

Tracklist:
1. Indigenous Inquisition
2. Storm The Gates
3. Nihilist (feat. Todd Jones)
4. No Pain = No Power (feat. Dino Cazares, Gabriel Franco en Ben Cook)
5. Ghenna (feat. Michael Amott)
6. Black Hole Scum
7. Favela/Dystopia
8. Always Was, Always Will Be...
9. Soulfly XIII
10. Chama