Testament zal bepaald geen onbekende naam zijn voor de meeste thrash-liefhebbers. Deze Californische formatie maakte deel uit van de beginjaren van dit nog immer populaire genre en bracht met The Legacy (1987), The New Order (1988) en Practice What You Preach (1989) drie knallers van platen uit die heden ten dage nog steeds als klassiekers beschouwd worden. Desondanks werd de absolute top nooit echt bereikt. Het steekt de doorgewinterde Testament-fan dan ook behoorlijk dat de band geen deel uitmaakt van de zogenaamde Big Four van de thrash metal (voor de jongeren onder ons: Metallica, Slayer, Megadeth en Anthrax).

Testament heeft in de loop der jaren een indrukwekkende en kwalitatief gezien tamelijk consistente discografie opgebouwd, al moet gezegd dat de twee meest recente albums, Titans Of Creation (2020) en Brotherhood Of The Snake (2016) nu niet bepaald tot de hoogtepunten in het oeuvre behoren. Niet dat het slechte albums zijn, want de heren hebben het kunstje inmiddels echt wel in de vingers, maar de fut lijkt er een beetje uit. Je krijgt er een beetje het gevoel bij dat het verplichte nummertjes waren, omdat je nu eenmaal af en toe een album maakt tussen de wereldtours door. Mijn verwachtingen voor de nieuwe plaat Para Bellum waren daarom ook niet echt hooggespannen.

Gelukkig wordt vanaf het eerste nummer meteen duidelijk dat het Testament menens is en dat er dit keer geen genoegen wordt genomen met de status quo. For The Love Of Pain begint als een typisch Testament-nummer, met een snelle, agressieve riff, met precies genoeg melodie en groove en een krijs van zanger Chuck Billy die uit zijn tenen lijkt te komen. Tot zover allemaal bekend terrein. Maar daarna volgen de verrassingen elkaar in hoog tempo op. De song krijg een duidelijke blackmetal-signatuur, compleet met dissonante akkoorden, blast beats en door merg en been snijdende krijsende vocalen van gitarist Erik Peterson, die klinkt alsof hij zangles heeft gehad in de donkere bossen van Finland. Zeer verrassend, intens en fascinerend.

Na deze furieuze opener trekt de single Infanticide AI deze nieuwe sound nog eens verder door en worden de klassieke, melodische thrash die we van Testament kennen gemengd met blackmetalaccenten in de riffs, aangevuld met donderende blast beats. De angst dat het vertrek van superdrummer Gene Hoglan, die terugkeerde naar zijn oude liefde Dark Angel, de band negatief zou beïnvloeden kan in elk geval met een gerust hart vergeten worden. Zijn vervanger Chris Dovan is een absoluut monster en zijn drumwerk is strak, inventief en gevarieerd.

In een recent interview dat Chuck Billy gaf aan The Metal Voice gaf hij toe dat Dovans aanwezigheid de nodige invloed heeft gehad op het creatieve proces, door zijn jeugd en zijn diverse muzikale interesses. Het heeft Peterson, die het merendeel van de songs schrijft, in elk geval aangezet om uit zijn comfortzone te stappen en nieuwe dingen te proberen. Er staat met Meant To Be zelfs een heuse balad op, compleet met droevige violen. Niet de meest originele metal-ballad ooit, maar wel eentje van het soort dat ik nooit eerder heb gehoord op een Testament-album. Na dit rustpunt volgen de twee andere hoogtepunten, High Noon en Witch Hunt. Naast de blackmetalinvloeden die we al eerder hoorden, worden hierin ook proggy elementen verwerkt en wordt er met tempowisselingen geëxperimenteerd. Compositorisch gezien perfecte songs, niet te kort, niet te lang, vol interessante, superzware en intense riffs.

The Nature Of The Beast brengt dan alweer de volgende verrassing. Vervang Chuck door Lemmy en je krijgt een onvervalst Motörhead-nummer. Thrash n’ roll, wie had gedacht dat het een plaats zou krijgen op een Testament-album? Maar vreemd genoeg past het goed op dit album vol experimenten. De enige dissonant is het afsluitende Para Bellum, een zesenhalve minuut durende track die een aantal aardige ideeën bevat, die jammer genoeg als los zand aan elkaar hangen. Maar de wat tegenvallende afsluiter mag de pret niet drukken. De luisteraar heeft dan ruim vijftig minuten vol intense en verrassende thrash voor de kiezen gekregen.

Para Bellum is een heel divers album is geworden, waarop Testament op zoek is naar vernieuwing en er ook ruimte is voor het oude en vertrouwde geluid. Qua sound klinkt het daarom soms een beetje onevenwichtig. Daartegenover staat dat die drang naar vernieuwing een aantal prachtige songs opgeleverd heeft die de band een nieuwe richting op stuurt. Zeker in vergelijking met de vorige platen voelt dit als de bekende frisse wind, die de band van een nieuwe glans voorziet. Het is goed te merken dat Testament nog steeds groeit en relevant blijft, ook al nadert de band inmiddels zijn veertigste verjaardag. Wat mij betreft mogen we afspreken dat we het voortaan over de Big 5 gaan hebben.

Tracklist:
1. For The Love Of Pain
2. Infanticide AI
3. Shadow People
4. Meant To Be
5. High Noon
6. Witch Hunt
7. Nature Of The Beast
8. Room 117
9. Havana Syndrome
10. Para Bellum