En zo uit het niets is daar ineens de Engelse formatie President. Zonder één noot muziek uit te brengen of dat iemand ooit ook maar van de formatie had gehoord, werd de band dit jaar toegevoegd aan de line-up van het Download-festival in Engeland. Voeg daaraan toe dat het gezelschap zich verhult achter maskers en er lijkt een nieuwe hype te zijn geboren. Al kun je in dit geval ook prima spreken over een gecreëerde hype. Of de band al die aandacht dan ook waard is, mag deze bewijzen met zijn debuut-ep King Of Terrors.

De term industry plant hangt al vanaf het begin over de formatie heen en dat lijkt terecht. Andere groepen doen er jaren over om iets van bekendheid te vergaren en voor het gros zal dat nooit weggelegd zijn. Als dan een spiksplinternieuwe band uit het niets en met niets een prestigieuze festival-plek toebedeeld krijgt en opeens onderwerp is op grote muzieksites, dan is de kans groot dat hogere machten zich ermee bemoeien, al spreekt President dit tegen en zegt volledig een DIY-project te zijn. 

Muzikaal tapt de formatie uit alternatieve metal en metalcore en lijkt deze hierbij inspiratie te halen uit het nieuwere werk van Architects, maar ook zijn er (naast het gemaskerde voorkomen) duidelijke invloeden te horen van Sleep Token, zoals de triphop-ambience en de manier van zingen. Daarnaast is ook Bring Me The Horizon terug te horen in de muziek, zoals bijvoorbeeld in het refrein van In The Name Of The Father.

Originaliteitspunten haalt President in ieder geval nergens. De hele manier van zichzelf presenteren en het verhullen van de identiteiten van de bandleden met maskers is al eerder en beter gedaan (bijvoorbeeld: Slipknot, Ghost en Sleep Token) en ook op het muzikale gebied zoekt de formatie geen nieuwe invalshoeken op. Het kopieergedrag zorgt dan ook voor een lichte aversie en de groep moet dan wel met heel goed materiaal komen om de hype te rechtvaardigen.

Dat lukt President op King Of Terrors deels. Wat de band laat horen is niet slecht, maar ook verre van geweldig. De muziek is een prima tentoonstelling van wat moderne metal tegenwoordig voorstelt. Aaibare rock met af en toe een rauw randje, maar tevens ook nauwelijks beklijvend. De composities gaan het ene oor in, maar door weinig spannende of noemenswaardige momenten, vliegen ze ook zo het andere oor weer uit. Eigenlijk zijn de tracks best saai.

Dat terwijl de band best over talent beschikt. De frontman heeft een fijne zangstem en ook zijn screams zijn overtuigend, al maakt hij wel ontzettend veel gebruik van autotune. Ook de andere bandleden weten prima wat ze doen, maar het lukt ze echter niet genoeg om te prikkelen met memorabele composities.

Dat maakt de debuut-ep van President dus vooralsnog een gemiste kans. De potentie voor een grote en blijvende doorbraak is aanwezig, maar die is niet gerechtvaardigd op basis van wat de formatie hier laat horen. De muziek is allemaal degelijk, maar nergens overtuigend genoeg. Wat dat betreft is de bandnaam President treffend gekozen, want net zoals veel van zijn naamgenoten wil deze heel veel, maar komt er vooralsnog weinig van.

Tracklist:
1. In The Name Of The Father
2. Fearless
3. Rage
4. Destroy Me
5. Dionysus
6. Conclave